گروه ورزشی: استخوان لای زخم کشتی می‌گذارند تا درد بی‌درمان پنهان بماند! آخر این چه سیاستی است که آستانه رنج کسی را آنقدر بالا می‌برید و بعد فراری‌‌اش می‌دهید و آنگاه رگ میهن‌دوستی را باد می‌کنید و پیراهن علم می‌کنید! مگر جایگاه مربی تیم ملی چقدر می‌ارزد که به‌خاطر به‌دست‌آوردنش باید پهلوانی را چیزخور کرد تا سر به بیابان بگذارد؟ تاریخ تکرار می‌شود، خاطره‌ها مرورشدنی است و سر به بیابان گذاشتن محمد بنا در کشتی فرنگی شما را به یاد پهلوان «حسین گلزار» که برای بازوبند پهلوانی «پاتخت» قرار شد با اکبر خراسانی کشتی بگیرد می‌اندازد، حکایت، حکایت ناجوانمردی است، حکایت ناجوانمردی اکبر را بارها شنیده‌اید، پهلوان اول پاتخت که تنها فکرش جمع‌کردن سکه‌های اشرفی شاه بود و برای حفظ بازوبند از هیچ کاری دریغ نمی‌کرد و آن سوی میدان جوان ساده‌دلی از کرمانشاه، حسین اسبش را برای گرفتن بازوبند زین کرده بود و هیچکس جلودارش نبود جز فتنه‌ای که می‌توانست جوان کرمانشاهی را مجنون کند. خیلی‌ها می‌گویند شب قبل از مسابقه «موی سبیل پلنگ» توی غذایش ریختند که روز مسابقه چشمهایش قیلی ویلی رفت و سینه‌چاک کرد و لخت و عور سر به بیابان گذاشت، دست آخر هم گفتند جوان رعنا دیوانه شده و باز هم بازوبند به دست اکبر خراسانی ماند. دنیا همان دنیاست، محل نبرد خیر و شر، فقط اسم حسین گلزار عوض شده، گودها بزرگ‌تر شده، داوری‌ها همان داوری است و کارد به استخوان رساندن‌ها همان. از حسین گلزار هیچ اسمی نمانده و اکبر خراسانی آنقدر قبرش در پیاده‌روهای «ری» ماند و لگدکوب شد که فراموشش کردند اما روش همان روش است، پهلوان‌ها را چیزخور می‌کنند و بعد ادعای بی‌غیرتی می‌زنند. اشک‌های امروز بر سر اضمحلال فرهنگ پهلوانی، بهانه دیگری دارد، ورنه همه می‌دانیم که هر عصری، مشخصه‌های خاص خود را دارد. البته خون گریستن ما نیز بحق است؛ بویژه آنگاه که می‌شنویم کسانی پیدا شده‌اند که «حق کنار تشک» کشتی را معامله می‌کنند. حسن بنا رفت برای بار هزارم، علیه او نوشتند، شاگردانش را «نوچه» کردند و انگ تحریم اردو زدند، تهدید کردند و دوباره برگشتند اما کسی نبود تا از داستان‌های کهنه و بزرگ‌شدن آدم‌های کوچک در گود کشتی حرفی به میان آورد. کاش رسول چشمهایش را بیشتر بازمی‌کرد، رسول تمام هم و غمش را گذاشته اما هستند کسانی که حتی نام «خادم» کشتی را نیز زیر سوال می‌برند.
جنگی که به نفع کشتی نیست
وقتی رسول با تمام مشکلات میزبانی جام‌جهانی کشتی فرنگی را گرفت خیلی‌ها به این موضوع پی بردند که حالا رئیس فدراسیون عزمش را جزم کرده تا فرنگی نیز مانند آزاد به نوایی دوباره برسد. میزبانی جام‌جهانی با تمام مشکلات اقتصادی فدراسیون با درایت رسول خادم به تهران رسید ولی حسودان چشم دیدن قهرمانی فرنگی با آقای خاص را نداشتند. کارشکنی‌ها از همان جا شروع شد، ابتدا گفته‌هایی مبنی بر اینکه «دو پادشاه در یک اقلیم نمی‌گنجند» یا اینکه «شورای فنی کشتی فرنگی زیر نظر خادم اصرار به بازی‌های انتخابی دارد» مطرح شد و شاید همین شایعات جرقه‌های ابتدایی را روشن کرد. داستان بی‌پولی و خرجی نداشتن کشتی‌گیران در مسابقات آسیا و حرف و حدیث‌های فراوان از عدم امکانات و پیش‌بینی‌نکردن مشکلات هم ملال‌آور شده بود. شاید در این میان هم رسول مقصر باشد هم محمد بنا! اما چیزی که اهمیت دارد این است که این دعواها و قهر و آشتی و کودتا علیه مسابقات به‌هیچ‌وجه شایسته نام ایران نیست، اتفاقاتی که در این مدت برای کشتی رخ داد بیشتر دشمن شاد کن بود و آنهایی که قصدشان برهم‌زدن ارتباط سالم و شکاف میان فرنگی‌کار و آزاد کار بود به هدفشان رسیدند. حالا چیزی به آغاز رقابت‌ها نمانده و فرنگی‌کاران باید هرچه زودتر خودشان را به اردو برسانند. حالا رفته‌رفته کشتی‌گیران اضافه می‌شوند، بشیر باباجان‌زاده، محسن حاجی‌پور، مجتبی کریم‌فر، داوود اخباری، محمد نوربخش، افشین بیابانگرد، مهدی علیاری، بهنام مهدیزاده، یوسف قادریان، برومند اصلان، حسین نوری و امیر قاسمی‌منجزی ازجمله نفراتی هستند که به تیم ملی بازگشته‌اند. البته هنوز خبری از حمید سوریان، امید نوروزی، قاسم رضایی، سعید عبدولی و حبیب‌الله اخلاقی نیست. برای رسیدن به مرز آمادگی زمان زیادی در اختیار نیست و خبر رسیده که روس‌ها با تمام قوا به تهران می‌آیند و اگر خبر این جنگ داخلی به گوش آنها برسد بدون شک خودشان را روی سکوی اول خواهند دید، اتفاقی که به هیچ‌وجه خوشایند جامعه کشتی ایران نخواهد بود.