دیوید کامرون هنوز چندروزی از به قدرت رسیدنش نمی‌گذرد، به بهانه تب و تاب داغ جام‌جهانی دست روی سوژه فوتبال و پیشنهاد میزبانی آنگلوساکسون‌ها در سال 2018 می‌گذارد. نخست‌وزیر اشرافزاده انگلیسی ابراز علاقه‌اش به موضوع را با این لحن آغاز می‌کند؛
«همه چیز در چنگال ماست». کامرون اعتقاد دارد با این نگرش، انگلیسیها می‌توانند به انتظار طولانی میزبانی جام‌جهانی پایان دهند.
پیشنهاد جناب نخست‌وزیر درست مقارن با ارائه بسته پیشنهادی دیوید بکام به فیفا برای تمایل انگلیس به میزبانی در جام‌هاي‌جهانی 2018 و 2022 شد. در اینجا نکته مهمی که در اظهار نظرهای نخست‌وزیر تندرو و محافظه‌کار انگلیسیها نهفته، نحوه گویش او درباره قدرت فوتبال انگلیس است؛ «ما می‌توانیم همه چیز را تحت قدرت خود نگه داریم، میزبانی جام‌جهانی اتفاق هیجان‌انگیزی است که هرکسی را به شور می‌آورد، درست مثل آن جام پرافتخار ما در سال 1966، من درست در همان سال متولد شدم. بدون شک مطمئن هستم که جامعه انگلیس می‌تواند بخوبی پذیرای میهمان‌های بیشماری در جام‌جهانی 2018 باشد، ما برای برگزاری این جشن آمادگی کامل داریم. البته برای رسیدن به این مهم احتیاج به یک اتحاد همگانی داریم». در اینجا بازهم می‌توانیم مسائل مختلفی را از گفته‌های کامرون استخراج کنیم:
1- کامرون مانند خیلی‌های دیگر از روش «کبک» استفاده می‌کند، به نظر می‌رسد او هیچ شناختی از تیم ملی کشورش ندارد و هنوز نتوانسته این موضوع را کالبد‌شکافی کند که چرا انگلیسیها پس از جام جهانی 1966 نتوانسته‌اند به افتخاری در فوتبال اروپا یا جهان دست پیدا کنند؟ حلقه مفقوده‌ای که به خیال خام آقای نخست‌وزیر با میزبانی رقابت‌های جام جهانی به‌دست می‌آید. البته وقتی ورق‌های گذشته تاریخ فوتبال را نقب می‌زنیم می‌بینیم که انگلیسیها چگونه توانستند آلمان‌غربی را با استفاده از اشتباه محرز داوری شکست دهند و به قهرمانی برسند! آیا اینگونه نیست؟
2- کامرون این‌بار نیز از همان ابزاری که درباره او پیش از اینها حدس می‌زدند استفاده می‌کند.
تندروی او بیش از اندازه اعتماد به نفس دارد و فکر می‌کند رسیدن به جام طلایی جهان با مساله میزبانی قابل حل است!
در همین رابطه بد نیست جبهه‌گیری اتحادیه فوتبال انگلیس را نیز بررسی کنیم. سران اتحادیه که گوش‌شان از وعده‌های نخست‌وزیر سابق گوردون براون درباره بالا بردن کیفیت تیم ملی انگلیس پر شده بود، این بار تصمیم می‌گیرند با تغییر وزش باد و با روی کار آمدن محافظه‌کاران با تبسمی معنادار از پیشنهاد کامرون استقبال کنند. البته پذیرش چنین پیشنهادی بدون شک باید با حمایت‌های مالی گوناگونی مواجه شود چون اتحادیه فوتبال انگلیس به اندازه کافی مقروض هست که احتیاج به تزریق پول از سوی اسپانسرهای مختلف را داشته باشد. به طور مثال پشتیبانی شرکت‌های «British Airways »،
«British Telecom» و «Morrisons» برای‌حمایت مالی در حدود چندين ميليارد پوند قابل توجه است. حالا آیا فکر می‌کنید کابینه جدید دولت انگلیس به‌رغم بدهی‌های مالی‌ای که گوردون براون برای کامرون به میراث گذاشته می‌تواند بودجه هنگفتی را برای میزبانی جام‌جهانی کنار بگذارد و آیا اقتصاد متزلزل انگلیس تاب و توان اینگونه بلندپروازی‌ها را دارد یا نه؟ بدون شک باز هم می‌توان با بررسی اوضاع و شرایط اقتصادی آنها به این موضوع پی‌برد که او نیز مانند خیلی از رجل سیاسی می‌خواهد دست روی شریان فوتبال بگذارد تا برای پیشبرد اهداف سیاسی‌اش راهی میانبر پیدا کند به‌طوری که کامرون می‌خواهد از سفر سپ بلاتر در ماه آگوست به انگلیس کمال استفاده را ببرد و ملاقاتی خصوصی با رئیس فیفا برقرار کند.