آبی ملتهب

علی دارایی: آنچه این روزها در استقلال جریان دارد، صرفاً یک اختلاف سلیقه ساده میان باشگاه و سرمربی نیست؛ ماجرا پیچیده‌تر، چندلایه‌تر و به‌مراتب عمیق‌تر از آن است که در نشست‌های خبری یا چند جمله اعتراضی پس از مسابقه خلاصه شود. استقلال این فصل، با وجود تمام نوسانات فنی، هنوز روی کاغذ تیمی مدعی است؛ در لیگ برتر نفس به نفس رقبا پیش می‌رود، در جام حذفی همچنان زنده است و در آسیا هم با عبور از مسیر پرسنگلاخ، خود را به مرحله حذفی رسانده اما پشت این ظاهر نسبتاً قابل قبول، شکافی در حال عمیق‌تر شدن است؛ شکافی میان مدیریت و ریکاردو ساپینتو.
ساپینتو، مربی پرتغالی‌ای که در مقاطعی تا آستانه خروج پیش رفت، حالا در موقعیتی ایستاده که دیگر احساس ناامنی نمی‌کند. برد در بازی‌های بزرگ، بویژه نتیجه‌ای که در اصفهان مقابل سپاهان به دست آمد، جای پای او را محکم کرد. همین تثبیت نسبی، سرمربی استقلال را به نقطه‌ای رسانده که بدون ملاحظه، حرفش را می‌زند؛ حتی اگر مخاطب مستقیم این حرف‌ها باشگاه باشد.
نخستین نشانه علنی این تنش، بعد از مسابقه استقلال و تراکتور در یزد بروز کرد. ساپینتو با لحنی بحق و گلایه‌آمیز، از قطع ارتباط کامل تاجرنیا با خود سخن گفت؛ ۲ هفته سکوت، بدون تماس، بدون حتی یک پیام احوال‌پرسی. کنایه‌ای که وقتی با اشاره او به تماس مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال همراه شد، رنگ و بوی جدی‌تری گرفت. پیام روشن و منطقی بود: «وقتی رئیس فدراسیون پیگیر است، چرا مدیر باشگاه نیست؟»
این گلایه، پایان ماجرا نبود. چند روز بعد پس از دیدار با استقلال خوزستان، ادبیات سرمربی پرتغالی تندتر شد. این‌بار موضوع فقط بی‌توجهی مدیریتی نبود؛ ساپینتو مستقیماً به دخالت در امور فنی اعتراض کرد. حضور علی تاجرنیا در رختکن تیم، آن هم بین ۲ نیمه و بدون هماهنگی با کادر فنی، خط قرمزی بود که از نگاه سرمربی شکسته شد. در کنار آن، مشکلات زیرساختی، بی‌نظمی‌های قراردادی و بلاتکلیفی بازیکن مهمی مثل دیدیه اندونگ، به فهرست انتقادات اضافه شد.
در سوی مقابل، تاجرنیا تلاش کرد آتش را خاموش کند. او در مصاحبه‌ای کوتاه، از سرمربی حمایت کرد و سپس در فضای مجازی توضیح داد حضورش در رختکن، نه از سر دخالت، بلکه ناشی از «نگرانی» بوده است اما واقعیت پشت پرده، روایت دیگری دارد. پیگیری‌ها نشان می‌دهد تاجرنیا در آن دقایق، بازیکنان را در جریان نتایج رقبا گذاشته و با اشاره به پیروزی تراکتور مقابل آلومینیوم، از لزوم کسب برد سخن گفته است. رفتاری که شاید نیت آن انگیزشی بوده اما زمان و مکانش، بشدت غیرحرفه‌ای انتخاب شده بود.
با این حال، ریشه اختلافات را نباید فقط در یک حضور چند دقیقه‌ای در رختکن جست‌وجو کرد. ماجرا به آدم‌ها برمی‌گردد؛ به حلقه نزدیکان ۲ طرف. فرهاد موافق، چهره‌ای که پیش‌تر مسؤولیت‌هایی در کمپ ناصر حجازی و مدیریت اماکن ورزشی داشت و حالا در قامت مدیر اجرایی کنار تیم قرار گرفته، از گزینه‌های مورد اعتماد ساپینتو است. حضوری که ظاهراً چندان به مذاق تاجرنیا خوش نیامده و یکی از نقاط اصطکاک جدی میان مدیر و مربی محسوب می‌شود.
در سمت دیگر، نام حامد میرطاهری قرار دارد؛ فردی که در مقطع مذاکرات با والتر ماتزاری، نقش رابط را ایفا می‌کرد و قرار بود در صورت نهایی شدن آن پروژه، به‌عنوان دستیار اول سرمربی ایتالیایی وارد ایران شود. میرطاهری حالا از نزدیک‌ترین افراد به تاجرنیا در حوزه فنی است اما رابطه‌اش با ساپینتو، پرتنش توصیف می‌شود. اختلاف دیدگاه این دو، به‌قدری جدی است که حتی طرح حضور میرطاهری در ساختار مدیریتی سازمان فوتبال استقلال هم فعلاً مسکوت مانده.
حامد میرطاهری در حال حاضر مسؤولیت مهمی در آکادمی استقلال دارد؛ مدیریت آموزش، استعدادیابی و هماهنگی مدارس فوتبال. حوزه‌ای که مستقیماً با آینده باشگاه گره خورده و همین مساله، وزن او را در معادلات داخلی افزایش داده است. از آن‌سو، ساپینتو احساس می‌کند حلقه‌ای در اطراف مدیریت شکل گرفته که نه‌تنها همسو با او نیست، بلکه در مواردی به‌دنبال محدود کردن اختیارات فنی سرمربی است.
حاصل این تضادها، فضایی متشنج در باشگاهی است که بیش از هر چیز به آرامش نیاز دارد. شنیده‌ها حاکی از آن است یکی از راهکارهای پیشنهادی برای کاهش تنش، فاصله گرفتن تاجرنیا از امور اجرایی روزمره و تمرکز او بر نقش رئیس هیات‌مدیره است؛ تصمیمی که شاید بتواند خط تماس مستقیم مدیر و مربی را کمرنگ‌تر کند اما آیا این ایده عملی خواهد شد؟ پاسخ این پرسش، به روزهای آینده گره خورده است.
آنچه تردیدی در آن نیست، این است که رابطه تاجرنیا و ساپینتو دیگر شبیه روزهای آغاز همکاری نیست.
اعتماد اولیه جای خود را به سوءظن داده و نقش اطرافیان، در شعله‌ور شدن این آتش، انکارناپذیر است. استقلال، اگر قرار است در کورس قهرمانی دوام بیاورد، پیش از هر چیز باید این جنگ سرد داخلی را مدیریت کند، چرا که تجربه نشان داده هیچ تیمی با شکاف در رأس هرم تصمیم‌گیری، به مقصد نخواهد رسید.