باربد بهراد:
این حرف برای این فصل لیگ برتر نیست بلکه کچلی از خیلی وقت پیش به جان این فوتبال افتاده و امسال که فرق سر بی‌بضاعتی هویدا شده دیگر چاره‌ای جز پذیرش آن نداریم. خروجی لیگ هفتم چه بود، لیگ هشتم چه داد و حالا در پایان لیگ نهم کدام پدیده و کدام پتانسیل را داریم که می‌توانیم ادعا کنیم جانشینان مناسبی برای پیرمردهای فوتبال‌مان پیدا کرده‌ایم؟ حتی کار آن دسته از دلالان خبرنگارنما که تا چند فصل قبل با ستاره‌های لاغر روی هم می‌ریختند تا در فصل
نقل و انتقالات آنها را پر از باد نوشته‌های مطبوعات کنند هم کساد است. روی پیشخوان مطبوعات دقیقه‌ای درنگ کرده و روزنامه‌های پرتعداد ورزشی را با چشمانت زیر و رو می‌کنی اما در کمال تعجب می‌بینی که تیتر یک‌ها خنده‌آورند. همان بازیکن متوسطی که در اوایل فصل توسط سرمربی یک تیم تهرانی اخراج شد و سر از دیگر تیم پایتخت درآورد حالا می‌گوید، قیمت من بیش از نیم‌میلیارد است. این جمله‌های درشت عینا برای متوسط‌های دیگر هم وجود دارد و علت اصلی نبود بازیکنان بزرگ است. پرسپولیس می‌خواهد بعد از 2 فصل ناکامی تیمش را تقویت کند. این حکایت عینا برای استیل‌آذین، سپاهان و استقلال هم وجود دارد اما در سیاهه بازیکنان داخلی چند ستاره بزرگ را می‌شناسید که این تیم‌ها برای خریدش سر و دست بشکنند؟ البته همه چیز به این سیاهی نیست و نمی‌توان مدعی شد با این بازیکنان نه‌چندان بزرگ نمی‌توان یک تیم مدعی بست. امیر قلعه‌نویی به‌عنوان کارنامه‌دار‌ترین سرمربی داخلی این چند فصل اخیر، نیمی از موفقیت‌هایش را مرهون هوش مادرزادی‌اش در تشخیص و خرید ستاره‌هاست. فصل قبل درست در روزهایی که بیشتر تیم‌های ایرانی از نداشتن مهاجم کامل و قابل اعتماد می‌رنجیدند او در نخستین خریدهایش تشخیص داد ابراهیم توره را به خدمت بگیرد تا عماد رضا و این بازیکن پردردسر بهترین خط حمله لیگ را تشکیل دهند. تئوری امیر در هفته‌های اول باتوجه به کم‌فروغ بودن عماد و غیبت‌های ادامه‌دار توره شکست خورد اما از هفته‌های پنجم، ششم به بعد بود که خط آتشبار زرد‌ها جان گرفت و اینک این 2 مهاجم خارجی روی هم رفته 37 گل را به ثمر رسانده‌اند. این یعنی هوش قلعه‌نویی در فوتبالی که کم‌کم ستاره‌هایش رو به افول هستند بهتر از دیگران به کار می‌آید اما غصه قصه زمانی شروع شد که قرار بود همین بهترین تیم داخلی ما در لیگ قهرمانان بزرگی کند. نتیجه اگر نگوییم اسفبار اما تا حدود زیادی ناامیدکننده بود. عماد و توره در آسیا به تعداد انگشتان 2 دست توپ خراب کردند تا سرمربی باهوش گله کند که گفته بودم برای تقویت تیم احتیاج به مهاجم دارم. اما منظور امیر کدام بازیکن بود که سپاهان باید می‌گرفت و چنین نکرد؟
پیش از این قرار بود با غلامرضا رضایی، خلعتبری، میداوودی و چند جوان دیگر که فوتبال ما روی آنها حساب باز کرده بود نسل جدید را پایه‌ریزی کنیم اما فوتبال امارات تنی چند از آنها را ربود و سپس اشباحی را تحویل لیگ ایران داد که تنها اسم ستاره‌های سابق را یدک می‌کشیدند. شاید دایی هم تعجب کند چگونه می‌خواست ما با غلامرضا رضایی به جام‌جهانی برویم، بنابراین در فاجعه عقیم ماندن ستاره‌سازی می‌توان نوک انگشتی را هم متوجه شیخ‌نشین‌ها کرد؛همان‌هایی که چند سال آزگار است با سلاح پول امثال مبعلی، کاظمیان و معدنچی را گروگان گرفته‌اند و مشخص نیست کی و کجا آنها قرار است سرانجام جانشینان مهدوی‌کیا، کریمی و باقری شوند.