پپ علیه ترامپ

بنیا فرید: در فوتبال، بعضی صداها فقط زمانی شنیده می‌شود که نتیجه‌ای در کار باشد اما بیرون از زمین، گاهی یک جمله کافی است تا همه‌ چیز را به هم بریزد. پپ گواردیولا این بار در نقطه‌ای ایستاد که نه جدول معنا داشت، نه جام و نه رقابت. آنچه او را وادار به حرف زدن کرد، خبری بود که نمی‌شد از کنارش عبور کرد؛ ۲ نام، ۲ مرگ و روایتی که بوی خشونت می‌داد.
سرمربی منچسترسیتی با واکنشی صریح، سیاست‌های دونالد ترامپ را هدف قرار داد و عملکرد ماموران پلیس مهاجرت و گمرک آمریکا را زیر سوال برد. او از کشته شدن رنه گود و الکس پرتی سخن گفت؛ ۲ شهروند که در جریان عملیات پلیس مهاجرت جان باختند. برای گواردیولا، این اتفاق نه یک خطای اجرایی، بلکه نشانه مسیری خطرناک است که به باور او، جان انسان‌ها را قربانی می‌کند.
گواردیولا با لحنی آمیخته به خشم و اندوه، تصویری تکان‌دهنده ترسیم کرد. گفت صحنه‌ای را تصور کنید که چند نفر دور یک انسان حلقه می‌زنند، او را به زمین می‌خوابانند و بارها شلیک می‌کنند. سپس پرسید اگر چنین صحنه‌ای در انگلیس رخ می‌داد، آیا کسی می‌توانست از آن دفاع کند؟ آیا دولتی پیدا می‌شد که چنین رفتاری را قابل توجیه بداند؟ پرسش او ساده بود اما پاسخ روشن: هیچ توجیهی وجود ندارد.
نکته مهم در حرف‌های سرمربی سیتی، عبور آگاهانه از خط قرمز همیشگی‌اش بود. او سال‌ها در فضای فوتبال انگلیس ترجیح داده بود وارد بحث‌های سیاسی نشود اما حالا گفت دیدن این بی‌عدالتی‌ها اجازه سکوت نمی‌دهد. به گفته او، جهان تغییر کرده است؛ امروز همه چیز دیده می‌شود، ثبت می‌شود و پنهان نمی‌ماند. همین دیدن، برایش رنج‌آور است.
گواردیولا تاکید کرد مساله به جناح، مرز یا پرچم ربط ندارد. اگر چنین رفتاری از هر طرفی سر بزند، وجدانش آزرده می‌شود. او از رنجی گفت که با دیدن مرگ انسان‌های بی‌گناه در دلش شکل می‌گیرد؛ رنجی که به باورش، نیازی به تحلیل پیچیده ندارد. موضوع، کاملاً انسانی است و به همین دلیل، نمی‌شود آن را عادی جلوه داد.
سرمربی منچسترسیتی جمله‌ای گفت که هسته اصلی موضعش را روشن کرد؛ کشتن هزاران انسان بی‌دفاع، تحت هر عنوانی، قابل قبول نیست. نه امنیت، نه قانون و نه سیاست، نمی‌تواند چنین رفتاری را پاک کند. او اعلام کرد می‌ایستد، حرف می‌زند و عقب نمی‌نشیند. نه از سر نمایش، بلکه از سر باور.
گواردیولا شاید در زمین فوتبال با جام‌ها شناخته شود اما در این موضع‌گیری، چهره کسی را نشان داد که حاضر نیست پشت موفقیت پنهان شود. برای او، سکوت در برابر خشونت، یک انتخاب نیست؛ نوعی همراهی ناخواسته است. همین نگاه باعث شد صدایش بلند شود؛ حتی اگر هزینه داشته باشد.