جامو بردار و بیا

علی وحید‌زاده: اندونزی به فینال رسید؛ چیزی که کمتر کسی پیش‌بینی می‌کرد میزبان بتواند به آن دست پیدا کند. تیمی که تا همین چند سال قبل حضوری کم‌اثر در فوتسال قاره داشت، حالا در جام ملت‌های فوتسال آسیا ۲۰۲۶، به مهم‌ترین بازی تاریخ خود رسیده است. با این حال، درست در اوج این رؤیا، اندونزی باید برابر تیمی بایستد که بارها برایش خاطرات تلخ و شکست‌های سنگین خلق کرده؛ ایران.
راهیابی اندونزی به فینال، بزرگ‌ترین شگفتی این دوره از رقابت‌ها بود. تیمی که برای نخستین‌بار طعم حضور در بازی پایانی را می‌چشد، حالا در خانه و مقابل هواداران پرشمارش، به دنبال قهرمانی است اما سوی دیگر میدان، پرافتخارترین تیم فوتسال آسیا قرار دارد؛ تیمی که در تقابل‌های تاریخی، همواره دست بالا را داشته و اجازه نفس کشیدن به اندونزی نداده است.
در ۷ رویارویی رسمی گذشته، اندونزی هرگز موفق به کسب حتی یک تساوی مقابل ایران نشده و تمام دیدارها را واگذار کرده است. فاصله آماری ۲ تیم کاملاً گویاست؛ اندونزی در این تقابل‌ها بارها دروازه‌اش فروریخته و سهم اندکی از گلزنی داشته است. ایران، پس از تایلند، دومین تیمی است که بیشترین شکست‌ها را به اندونزی تحمیل کرده و این آمار، سنگینی این تقابل را بیش از پیش نشان می‌دهد.
اما تلخ‌ترین و ماندگارترین خاطره اندونزی به جام ملت‌های آسیا ۲۰۰۶ در ازبکستان بازمی‌گردد؛ شبی که فوتسال این کشور یکی از تحقیرآمیزترین نتایج تاریخ خود را تجربه کرد. ایران در آن مسابقه با نتیجه باورنکردنی ۲۰ بر یک اندونزی را شکست داد؛ شکستی که هنوز هم به‌عنوان سنگین‌ترین باخت تاریخ فوتسال اندونزی ثبت شده و هر بار یادآوری آن، زخم قدیمی را تازه می‌کند.
نکته قابل توجه آنکه اندونزی در کارنامه خود، متوقف کردن تیم‌های بزرگی مانند اسپانیا را دارد اما برابر ایران همیشه ناکام بوده است. آخرین مصاف ۲ تیم نیز در جام ملت‌های ۲۰۲۲ رقم خورد؛ دیداری که باز هم با برتری قاطع ایران به پایان رسید و تعدادی از ستاره‌های فعلی تیم ملی ایران در آن نقش‌آفرینی کردند.
فینال امروز، چیزی فراتر از یک بازی برای تعیین قهرمان است. برای اندونزی، فرصتی تاریخی برای شکستن طلسمی طولانی و پاک کردن خاطره شکست ۲۰ بر یک. برای ایران اما، ادامه یک سلطه قدیمی و اثبات این واقعیت که برخی رقابت‌ها، حتی با گذر زمان، هنوز هم داستانی یک‌طرفه دارند.