قهرمانی با تپش قلب

مهدی مرسلی: قهرمانی چهاردهم تیم‌ ملی فوتسال ایران در جام ملت‌های آسیا، در ظاهر تداوم یک سلطه تاریخی است؛ عددی بزرگ، افتخاری تکراری و جامی که بار دیگر به ویترین فوتسال ایران اضافه شد اما پشت این تصویر طلایی، واقعیتی نهفته است که نمی‌توان با لبخند از کنارش گذشت. این قهرمانی بیش از آنکه یادآور اقتدار باشد، بوی اضطراب می‌داد؛ جامی که از دل فشار، تردید و لحظات نگران‌کننده بیرون آمد.
* گروه ساده تا فینال پرتنش
ایران مرحله گروهی را بی‌دردسر پشت سر گذاشت؛ مالزی، عربستان و افغانستان حریفانی نبودند که در محاسبات، خطر بزرگی محسوب شوند. صعود مقتدرانه، گل‌های پرتعداد و صدرنشینی، همه چیز را آرام و قابل پیش‌بینی نشان می‌داد اما با ورود به مراحل حذفی، تصویر تغییر کرد. ازبکستان و عراق هرکدام به شکلی، تیم‌ ملی را تا مرز لغزش بردند و فینال برابر اندونزی، نقطه اوج این فرسایش بود؛ دیداری که نه با برتری فنی، بلکه با پنالتی و اعصاب فولادی به پایان رسید.
* گل زیاد اما دروازه‌ ناآرام
۲۷ گل زده، عددی چشمگیر است اما ۱۴ گل خورده در جریان مسابقات و ۴ گل دریافتی در ضربات پنالتی فینال، زنگ خطر را به صدا درمی‌آورد. تیمی که در رده‌های بالای فوتسال جهان ایستاده، نباید اینچنین آسیب‌پذیر باشد. ساختار دفاعی ایران بارها فروریخت؛ ضدحملات ساده، بازگشت‌های کند و ناهماهنگی‌هایی که در تورنمنتی فشرده، می‌توانست به قیمت حذف تمام شود.
* فرصت‌هایی که سوخت
در فاز هجومی، تیم‌ ملی مشکل خلق موقعیت نداشت. توپ می‌چرخید، فضا ساخته می‌شد و موقعیت‌ها یکی پس از دیگری شکل می‌گرفت. اما گره کار، درست در لحظه آخر بود. در فینال، چند فرصت مسلم وجود داشت که اگر به گل تبدیل می‌شد، کار هرگز به پنالتی نمی‌کشید. ضعف در وارد کردن ضربه نهایی، چیزی نیست که بتوان آن را به شانس یا اتفاق نسبت داد؛ نشانه‌ای است از ایرادی عمیق‌تر در تمرکز و تصمیم‌گیری.
* جام بالا رفت، هشدار باقی ماند
بی‌تردید فوتسال آسیا در حال رشد است. فاصله‌ها کمتر شده و رقبا جسورتر بازی می‌کنند اما این واقعیت، توجیهی برای لغزش‌ فوتسال ایران نیست. اگر دیگران یک قدم جلو می‌آیند، ایران باید چند قدم بردارد. حفظ جایگاه اول، با تکرار جام ممکن نیست؛ با برنامه‌ریزی، پشتوانه‌سازی و نگاه بلندمدت ممکن می‌شود.
این قهرمانی، افتخار است اما همزمان هشدار. جام بالا رفت اما سؤال‌ها همچنان  مانده‌اند. سؤال‌هایی درباره دفاع، تمرکز، استفاده از موقعیت‌ها و آینده‌ای که اگر امروز برایش تصمیم گرفته نشود، فردا با جام هم آرام نخواهد شد.