دعوت مشروط

علی وحیدزاده: در آستانه فیفادی مارس، تیم ملی فوتبال ایران هنوز وارد فاز جدی برنامه‌ریزی نشده؛ نه از آن جهت که کادر فنی بی‌برنامه باشد، بلکه به این دلیل که گزینه‌های پیش‌ رو، هیچ‌کدام بی‌حاشیه و بی‌دردسر نیستند. کمتر از ۴۰ روز تا نخستین پنجره رسمی بازی‌های ملی باقی مانده اما برخلاف انتظار، هنوز حتی یک دیدار تدارکاتی قطعی روی میز تیم ملی قرار نگرفته است.
در این میان، پیشنهاد تازه‌ای از اردن، معادلات را پیچیده‌تر کرده؛ تورنمنتی چهارجانبه که قرار است با حضور ایران، اردن، نیجریه و احتمالاً کاستاریکا برگزار شود؛ رقابت‌هایی که روی کاغذ می‌تواند فرصتی برای سنجش تیم ملی پس از قرعه‌کشی جام‌جهانی باشد اما در واقعیت، با مجموعه‌ای از شروط و نگرانی‌ها گره خورده است.
نخستین ابهام، محل برگزاری مسابقات است. طبق پیشنهاد اولیه برگزارکنندگان، بازی‌ها قرار است در شهری نزدیک مرز فلسطین اشغالی انجام شود؛ موضوعی که بلافاصله حساسیت فدراسیون فوتبال ایران را برانگیخت. در مذاکرات ابتدایی، طرف ایرانی خواستار تضمین‌های شفاف امنیتی شده اما تا این لحظه پاسخ قاطعی دریافت نکرده و همین مساله حضور تیم ملی را در هاله‌ای از تردید قرار داده است.
اما دغدغه‌ها فقط به مسائل امنیتی محدود نمی‌شود. امیر قلعه‌نویی پس از مشخص‌ شدن حریفان ایران در جام جهانی، نگاه کاملاً هدفمندی به بازی‌های تدارکاتی دارد. هم‌گروهی با بلژیک، مصر و نیوزیلند باعث شده کادر فنی به‌طور جدی مخالف انجام بازی با تیم‌های آسیایی در این مقطع باشد. به همین دلیل، شرط اصلی ایران برای حضور در تورنمنت اردن، کنار گذاشتن دیدار مقابل تیم میزبان است؛ شرطی که هنوز مشخص نیست برگزارکننده حاضر به پذیرش آن باشد یا نه.
از منظر فنی، بازی با نیجریه و کاستاریکا می‌تواند برای ایران جذاب باشد؛ تیم‌هایی با سبک متفاوت که هرچند از صعود به جام‌جهانی بازمانده‌اند اما از نظر فیزیکی و تاکتیکی، شباهت‌هایی به رقبای ایران در مرحله گروهی دارند. با این حال، حتی این جذابیت فنی هم نتوانسته نگرانی‌های کلی را کمرنگ کند.
آنچه روشن است، بی‌میلی آشکار تیم ملی برای بازی مقابل اردن و همچنین عدم تمایل به حضور در شهری نزدیک به مرزهای حساس منطقه است. حالا همه‌ چیز به تصمیم نهایی برگزارکنندگان بستگی دارد؛ اینکه شروط ایران را بپذیرند یا پرونده این دعوت، پیش از آنکه به مرحله اجرا برسد، بسته می‌شود.