صعود کماکان در دسترس

بنیا فرید: استقلال در شبی که قرار بود راه آینده‌اش در آسیا را روشن کند، به بن‌بست خورد؛ بن‌بستی که نه فقط نتیجه یک بازی، بلکه تصویر روشنی از سردرگمی این روزهای این تیم بود. شکست یک بر صفر مقابل الحسین اردن در دیدار رفت مرحله یک‌هشتم نهایی لیگ قهرمانان آسیا، آن هم در زمینی بی‌روح و دور از خانه، آبی‌ها را با کوهی از اما و اگر راهی بازی برگشت کرد؛ جایی که دیگر جایی برای اشتباه باقی نمانده.
شاگردان ریکاردو ساپینتو با امید به استفاده از تجربه آسیایی و برتری اسمی وارد میدان شدند اما آنچه در زمین دیدند و ساختند، فاصله معناداری با انتظارات داشت. استقلال اگرچه در مالکیت توپ و تعداد موقعیت‌ها دست بالا را داشت اما در فوتبال امروز، آمار بدون دقت، ارزشی برای صعود نمی‌سازد.
* شروع پرهیاهو، پایان خاموش
استقلال مسابقه را تهاجمی آغاز کرد؛ با فشار از کناره‌ها و ارسال‌های پیاپی به محوطه جریمه. علیرضا کوشکی در همان دقایق ابتدایی نشان داد قرار است یکی از مهره‌های فعال تیم باشد. ارسال دقیق او در دقیقه هشتم، سعید سحرخیزان را در موقعیتی طلایی قرار داد اما بی‌دقتی در کنترل توپ، نخستین زنگ خطر را برای شب پرحسرت استقلال به صدا درآورد.
هرچه زمان می‌گذشت، استقلال بیشتر توپ را در اختیار داشت اما بازی‌اش به شکل نگران‌کننده‌ای قابل پیش‌بینی بود. شوت منیر حدادی از پشت محوطه، کرنر الحسین و ضربه سر پدرو هنریکه، همه نشانه‌هایی بود از اینکه تیم اردنی منتظر یک لغزش است؛ لغزشی که می‌دانست دیر یا زود از راه می‌رسد.
* فرصت‌هایی که به کابوس تبدیل شد
دقایق پایانی نیمه نخست، خلاصه‌ای از داستان این شب استقلال بود. موقعیت پشت موقعیت اما بدون ضربه آخر. شوت ایستگاهی کوشکی، چرخش زیبای سحرخیزان و واکنش عالی ابولیلی، ضربه سر امیرمحمد رزاقی‌نیا و در نهایت، تک‌به‌تک از دست رفته یاسر آسانی. استقلال می‌توانست با خیالی آسوده به رختکن برود اما با انبوهی از حسرت نیمه اول را تمام کرد. نیمه دوم هم تصویر چندان تغییر نکرد. استقلال جلو می‌رفت، الحسین عقب می‌نشست و زمان، بی‌رحمانه می‌گذشت. گل مردود آسانی و سپس ضربه سر رستم آشورماتف که هر دو به دلیل آفساید برگردانده شدند، نه‌تنها جریان بازی را عوض نکرد، بلکه تمرکز آبی‌ها را هم به‌تدریج فرسود.
* یک اشتباه، یک ضربه مرگبار
فوتبال گاهی بی‌رحم‌تر از آن است که فرصت جبران بدهد. دقیقه ۷۸، درست در زمانی که استقلال برای گل زدن بی‌تاب شده بود، یک اشتباه ساده اما مرگبار، همه‌ چیز را تغییر داد. توپ لو رفت، یوسف ابوجلبوش صاحب فضا شد و شلیک تماشایی او از پشت محوطه، حبیب فرعباسی را تسلیم کرد. گل الحسین نه حاصل یک برنامه پیچیده، بلکه نتیجه استفاده بی‌نقص از تنها لغزش استقلال بود.
پس از گل، استقلال تلاش کرد واکنش نشان دهد اما حملاتش شتاب‌زده‌تر و بی‌نظم‌تر از قبل شد. شوت رزاقی‌نیا که با اختلافی اندک بیرون رفت، آخرین تصویر جدی از امید استقلال در این مسابقه بود.
* منیر؛ نامی که دیگر کافی نیست
اما شاید مهم‌ترین پرسش این شب، نه درباره تاکتیک‌ها، بلکه درباره یکی از گران‌ترین مهره‌های تیم بود؛ منیر حدادی. بازیکنی که قرار بود تفاوت را رقم بزند، حالا به نمادی از فاصله بین انتظار و واقعیت تبدیل شده است.
منیر در این فصل سطح ۲ لیگ باشگاهی آسیا، ۷ بار برای استقلال به میدان رفته اما خروجی‌اش تنها یک گل و یک پاس گل بوده؛ آن‌ هم در دیداری که حالا هفته‌ها از آن گذشته است. آخرین بار مقابل الوحدات بود که منیر چهره‌ای تعیین‌کننده داشت. از آن شب به بعد نام او بیشتر از آنکه با تاثیرگذاری گره بخورد، با موقعیت‌های از دست رفته همراه شده است.
در همین دیدار مقابل الحسین، اشتباه منیر در کنترل توپ، مستقیماً به گل حریف منجر شد؛ اشتباهی که شاید اگر از بازیکنی جوان‌تر سر می‌زد، قابل گذشت بود اما از مهره‌ای با سابقه لالیگا و قیمت بالا، نه.
* مصدومیت و افت مداوم
واقعیت این است که منیر هرگز به همان بازیکن قبل از مصدومیت همسترینگ بازنگشته است. آمار او در لیگ برتر ایران نیز گواه همین موضوع است: ۱۶ بازی، ۲ گل و ۳ پاس گل؛ آماری که برای یک ستاره خارجی بارسایی، معمولی هم به حساب نمی‌آید.
آخرین درخشش واقعی منیر در لیگ، به دیدار مقابل آلومینیوم اراک برمی‌گردد؛ جایی که یک گل زد و یک پاس گل داد. از آن بازی به بعد، چه به دلیل مصدومیت و چه افت ذهنی، او دیگر نتوانسته نقش یک رهبر هجومی را ایفا کند. حتی در دیدار پرگل مقابل شمس‌آذر که استقلال با نتیجه ۳ بر ۲ پیروز شد، منیر بیشتر به دلیل فرصت‌سوزی‌هایش در یادها ماند تا تاثیرگذاری‌.
* صعودی که حالا دشوارتر است
استقلال حالا برای صعود، باید در بازی برگشت در اردن، هم نتیجه را جبران کند و هم با سایه تردیدها کنار بیاید؛ تیمی که در بازی رفت، شایسته برد بود اما فوتبال، شایستگی را نه با آمار که با گل می‌سنجد.
ساپینتو بیش از هر زمان دیگری باید تصمیم بگیرد؛ اینکه آیا همچنان به نام‌ها اعتماد کند یا به فرم واقعی بازیکنان. بازی برگشت، فقط یک مسابقه نیست؛ آزمونی است برای سنجش اینکه استقلال می‌تواند از این سردرگمی عبور کند یا این فصل آسیایی، زودتر از انتظار به پایان می‌رسد.
قفل صعود هنوز بسته نشده اما کلیدش دیگر در دست استقلال نیست؛ باید آن را با جسارت، دقت و شاید با تغییر، دوباره بسازد.