نخست وزیری «علی امینی» مهره سرسپرده طاغوت(1340 ش)
به دنبال استعفای دولت جعفر شریف‌امامی، با مقدماتی که از قبل تدارک دیده شده بود، شاه فرمان نخستوزیری را با اختیارات کامل به نام دکتر علی امینی صادر کرد و او با پشتیبانی و حمایت آمریکا، زمام امور را در دست گرفت. مقدمات نخستوزیری علی امینی از بعد از کودتای 1332 فراهم شد. او با سمت وزیر دارایی در کابینه سپهبد زاهدی، رئیس هیات نمایندگی ایران در مذاکرات نفت بود. از این لحاظ علی امینی نزد خارجیان و بویژه آمریکاییان، مقام و موقعیت ویژهای پیدا کرد. او بعدها سفیر ایران در آمریکا شد. وی با جلب حمایت دموکراتهای آمریکا و پس از پیروزی آنان در انتخابات، توانست بهرغم میل شاه به نخستوزیری دست یابد. در واقع او برگزیده حزب دموکرات آمریکا بود و شرط اصلی قبول این سمت از جانب او مبتنی بر این اصل بود که شاه چون طبق قانون اساسی از مسؤولیت مبراست و فقط حق سلطنت دارد، بنابراین باید در امور کشور دخالت نکند. امینی سپس از شاه انحلال مجلس شورای ملی و سنا را درخواست کرد و شاه در نوزدهم اردیبهشت به این خواسته او تن داد. دوران نخست وزیری امینی سرانجام پس از چهارده ماه در 27 تیرماه 1341 به پایان رسید.
شهادت «مجید شریف‌واقفی» از اعضای مجاهدین خلق توسط منافقان این گروه(1354ش)
سازمان مجاهدین خلق ایران در سال 1344ش توسط تعدادی از جوانان، برای مبارزه مسلحانه با رژیم شاه تأسیس شد. اما برخی اعضای سست‌ایمان این سازمان، به تدریج تحت تأثیر افکار مارکسیستی قرار گرفتند و جنگ قدرت برای به دست گرفتن رهبری سازمان مجاهدین خلق آغاز شد. از اواخر سال 1353 و اوایل 1354 ش سازمان منافقین در دیدگاهها و مواضع ایدئولوژیکی خویش تجدیدنظر کرد و به این نتیجه رسید که آنچه در گذشته به آن اعتقاد داشتند، نمیتواند مبنای یک حکومت قرار گیرد. سازمان تصور میکرد که اسلام نمیتواند مسائل اقتصادی را حل و فصل کند و در قالب یک حکومت، اداره مملکت و کشور را عهدهدار شود و ایدئولوژی اسلامی یک تفکر سازنده نیست. این تغییر نگرش نسبت به مسائل گوناگون اسلامی و نیز گرایش به سمت تفکرات مارکسیسم - لنینیسم، باعث واکنش جدی اعضای متدینی شد که با هدف سرنگونی رژیم طاغوت و روی کار آمدن نظام اسلامی وارد سازمان شده بودند. از جمله این افراد مجید شریف‌واقفی و مرتضی لبافنژاد بودند که پس از این تغییر مواضع سازمان، دچار تصفیه درون‌گروهی شده و به طرزی فجیع به شهادت رسیدند.
تصرف قلعه الموت توسط «حسن صباح» (483 ق)
حسن صباح که ابتدا در خدمت سلطان مَلِکشاه سلجوقی بود، بعدها به شام و مصر مسافرت کرد و به سلک اسماعیلیان - که به امامت اسماعیل فرزند امام جعفر صادق(ع) معتقد بودند و 7 امامی به شمار میروند - درآمد. وی از اواخر سال 473 ق به دعوت مردم ایران به مذهب اسماعیلی پرداخت و عده زیادی را دور خود جمع کرد. حسن صباح در رجب 483ق بر قلعه الموت در قزوین استیلا یافت و آنجا را مرکز دعوت و تربیت سری خود قرار داد. پس از مدتی، کار حسن صباح چنان بالا گرفت که سپاهیان سلجوقی از رویارویى با او و قلعه مستحکم الموت، ناکام بازمیگشتند. او یارانی به این منطقه و مناطق گوناگون شمال و شرق کشور فرستاد و پناهگاههایى بسیار در دست گرفت. حسن صباح یاران فداکاری را تربیت کرد که مردم از کار آنها در وحشت و دِهشت میافتادند و هرکار پرخطری به دست ایشان انجام میشد. از جمله کارهای این فدائیان، قتل مخالفان این فرقه بود که قتل نظام‌الملک، وزیر کهنهکار سلجوقی و 2 پسر او و بسیاری از دیگر افراد است. سلطان سنجر سلجوقی نیز بر اثر تهدیدی که از جانب حسن دیده بود
از تعقیب او باز ایستاد.