یک جانی؛ میزبان جام جهانی

 در میانه یک جنگ ناجوانمردانه که آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران به راه انداخته‌اند، دیگر هیچ جمله‌ای از زبان رئیس‌جمهور ایالات متحده برای مردم ایران عجیب یا غافلگیرکننده نیست. اما آنچه این بار ماجرا را متفاوت می‌کند، فقط سخنان ترامپ نیست؛ این بار پای فوتبال و نهاد فیفا هم به میان کشیده شده است. نهادی که قرار بود حافظ روح ورزش و عدالت در رقابت باشد اما حالا برابر یک تهدید آشکار سکوت کرده است. 
نوشته‌ای که  تهدید جانی بود
ماجرا از متنی شروع شد که ترامپ ۲ روز پیش در شبکه اجتماعی خود منتشر کرد. او نوشت  از حضور تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی استقبال می‌کند؛ جمله‌ای که در نگاه اول شاید عادی به نظر برسد اما بخش دوم حرف او معنای دیگری داشت؛ جایی که گفت به ایرانی‌ها توصیه می‌کند با توجه به تهدیدهای جانی به آمریکا نیایند.
همین جمله کوتاه، عمق فاجعه را نشان می‌دهد. میزبان جام جهانی، کشوری که طبق قوانین بین‌المللی موظف است امنیت کامل تیم‌ها، بازیکنان و هواداران را تأمین کند، کمتر از چند ماه مانده به آغاز مسابقات می‌گوید  تیم ملی ایران بهتر است پا به خاک آمریکا نگذارد، زیرا امنیت آنها تضمین نیست. این حرف فقط یک اظهار نظر ساده نیست. این جمله ترکیبی از اعتراف، تهدید و اقرار به ناتوانی است. اعتراف به اینکه میزبان نمی‌تواند امنیت را تضمین کند، تهدیدی تلویحی علیه یک تیم ملی و نشانه‌ای از سیاسی شدن بزرگ‌ترین جشن فوتبال جهان.
تیمی که زودتر از همه صعود کرد
تیم ملی فوتبال ایران یکی از نخستین تیم‌هایی بود که جواز حضور در جام جهانی را به دست آورد. بازیکنان این تیم با تلاش در زمین فوتبال سهمیه گرفتند، نه با سیاست و نه با لابی  اما حالا همان تیم باید نگران امنیت خود در کشوری باشد که میزبان این رقابت‌هاست.  حالا به نظر می‌رسد حتی زمین فوتبال هم از تیررس سیاست در امان نیست. حالا توپخانه سیاسی میزبان هم به سمت تیم ملی ایران نشانه رفته است. آیا واقعاً قرار است جام جهانی به صحنه تهدید تبدیل شود؟
سکوت سنگین فیفا
ما از ترامپ تعجب نمی‌کنیم. او بارها نشان داده  برای قواعد بین‌المللی و اخلاق سیاسی ارزشی قائل نیست  اما مساله اصلی جای دیگری است. مساله اصلی سکوت فیفاست.
باید از اینفانتیتو  پرسید  واکنش تو کجاست؟ چگونه ممکن است رئیس فیفا در برابر چنین تهدید آشکاری سکوت کند؟ مگر وظیفه فیفا حفاظت از فوتبال و امنیت تیم‌ها نیست؟ مگر نه اینکه این سازمان باید مستقل از فشارهای سیاسی عمل کند؟
همان اینفانتینویی که روزی به ترامپ جایزه‌ من در آوردی به نام «صلح فیفا» داد، امروز برابر تهدید مستقیم یک تیم ملی سکوت کرده است. این سکوت فقط یک خفه خون گرفتن مدیریتی نیست؛ این تشت رسوایی است که از بلند بالای عالم به کف افتاده.
وقتی فوتبال گروگان سیاست می‌شود
اگر میزبان جام جهانی رسماً بگوید امنیت یک تیم ملی را نمی‌تواند تضمین کند، اساساً فلسفه برگزاری مسابقات زیر سؤال می‌رود. جام جهانی قرار است جشن ملت‌ها باشد؛ جایی که رقابت در زمین فوتبال تعیین می‌شود، نه در میدان سیاست.
اما امروز شرایط به گونه‌ای شده که حتی حضور یک تیم در مسابقات با تهدید جانی همراه است. این یک لکه ننگ برای فیفا است. نهادی که سال‌ها از شعار «فوتبال برای همه» سخن گفته، حالا در برابر حذف عملی یک تیم از امنیت مسابقات سکوت کرده است.
سؤال ساده است: فیفا تا چه زمانی می‌خواهد سکوت کند؟
تا چه زمانی قرار است برابر فشار قدرت‌های سیاسی سر خم کند؟
آیا واقعاً فیفا تبدیل به نهادی شده که فقط برابر قدرتمندان لبخند می‌زند و برابر بی‌عدالتی سکوت می‌کند؟
اگر رئیس‌جمهور کشور میزبان جام جهانی یک تیم ملی را تهدید کند و فیفا واکنشی نشان ندهد، دیگر چه چیزی باید اتفاق بیفتد تا این سازمان زبان باز کند؟
لکه ننگی که پاک نمی‌شود
آنچه امروز رخ داده فقط یک جنجال رسانه‌ای نیست. این یک رسوایی تاریخی برای فیفا است. سازمانی که ادعا می‌کند حافظ عدالت در فوتبال است، اکنون در برابر تهدید آشکار یک تیم ملی سکوت کرده است. این سکوت شاید امروز به نفع قدرت‌های سیاسی باشد اما در تاریخ فوتبال به عنوان یک لکه ننگ ثبت خواهد شد، زیرا وقتی فوتبال در برابر تهدید تسلیم شود، دیگر چیزی از روح ورزش باقی نمی‌ماند.
و این همان جایی است که باید گفت: این اتفاق یک ننگ ابدی برای فیفا و برای اینفانتینو است. ننگی که با هیچ بیانیه‌ای پاک نمی‌شود، زیرا وقتی امنیت یک تیم ملی قربانی سیاست می‌شود و متولی فوتبال جهان سکوت می‌کند، دیگر نه از عدالت خبری هست و نه از شرافت ورزش.