حمله موشکی دیشب ایران به شهرهای دیمونا و عراد در سرزمینهای اشغالی را باید یکی از سنگینترین و در عین حال معنادارترین عملیاتهای ایران در طول ۲۳ روز جنگ با دشمن آمریکایی-صهیونیستی دانست؛ حملهای که در قالب موج هفتاد و سوم از عملیات وعده صادق ۴ به اجرا درآمد و بهوضوح سطحی متفاوت از قدرت تخریب و دقت عملیاتی موشک های ایرانی را به نمایش گذاشت. به زعم کارشناسان و تحلیلگران نظامی، این حمله نه تنها از نظر حجم و شدت، بلکه از حیث پیامهای راهبردی، نقطه عطفی در روند نبرد رمضان به شمار میرود.
در حالی که رسانههای رسمی رژیم صهیونیستی تلاش گستردهای برای سانسور ابعاد واقعی تلفات این حمله داشته اند، گزارشهای غیررسمی و دادههای منتشر شده در گروههای محلی ساکنان دیمونا حاکی از آن است که حداقل دهها نفر در این موج از حملات ایران به هلاکت رسیده اند. همچنین در مورد شهر اشغالی عراد نیز، گزارشهای اولیه غیررسمی از بیش از ۲۰۰ کشته و زخمی در ساعات ابتدایی پس از اصابت موشک ایرانی خبر میدهند؛ آماری که اگرچه هنوز بهصورت رسمی تأیید نشده اما با شواهد میدانی همخوانی قابل توجهی دارد.
در همین چارچوب، حتی دادههای رسمی منتشر شده نیز به نوعی این واقعیت را تأیید میکنند. انتقال دهها آمبولانس به منطقه، به کارگیری چندین هلیکوپتر نظامی برای تخلیه مجروحان و حضور گسترده نیروهای امدادی شامل بیش از ۱۳۰۰ آتشنشان و امدادگر در محل حادثه، همگی نشانههایی روشن از گستردگی تلفات و حجم تخریب هستند. چنین سطحی از بسیج امکانات امدادی، در شرایطی که معمولا آمار رسمی به شدت توسط دولت رژیم صهیونیستی کنترل میشود، خود به تنهایی گویای عمق فاجعه برای صهیونیست هاست.
در این میان، اذعان رسمی سازمان رادیو و تلویزیون رژیم صهیونیستی به این نکته که حمله موشکی ایران به عراد بیشترین تعداد مجروح را از ابتدای جنگ تجاوزکارانه امریکایی-صهیونیستی تاکنون بر جای گذاشته و حتی یک محله را بهطور کامل ویران کرده، شدت تخریب موشک شلیک شده از ایران را بیشتر نشان میدهد.
این حمله چه پیامهایی دارد؟
نخستین نکتهای که از شدت و دقت این حمله میتوان استنباط کرد، دستیابی ایران به سطح قابل توجهی از تسلط عملیاتی بر آسمان سرزمینهای اشغالی پس از گذشت سه هفته از جنگ است. چنین سطحی از نفوذ موشکی، آن هم در برابر یکی از پیچیدهترین سامانههای پدافندی جهان، نشان میدهد موازنه هوایی برخلاف ادعاهای اولیه آمریکایی ها و صهیونیستها، به هیچوجه یک طرفه نشده است. اشاره سردار مجید موسوی، فرمانده هوافضای سپاه به این موضوع در فضای مجازی نیز در همین چارچوب قابل تحلیل است.
از سوی دیگر، این موج از حمله ایران به روشنی نشان داد رژیم صهیونیستی حتی در حفاظت از حساسترین و راهبردیترین مناطق خود، از جمله دیمونا، با مشکلات جدی پدافندی مواجه است. این مساله صرفا به یک نقطه محدود نمیشود، بلکه نشانهای از یک ضعف ساختاری در سطح کلان است. اساسا وقتی یک طرف در حفاظت از مراکز حیاتی خود دچار اختلال میشود، بهطور طبیعی میتوان نتیجه گرفت که این ضعف در سایر نقاط نیز به مراتب شدیدتر است.
در این چارچوب، مساله کمبود موشکهای رهگیر پدافندی آمریکا و رژیم صهیونیستی برای دفاع از اسرائیل بیش از پیش برجسته میشود. نشانههای میدانی نشان میدهد اسرائیل با چالش جدی در تأمین و استفاده از ذخایر رهگیر خود مواجه شده است. اظهارات اتان لوینس، فعال رسانهای و روزنامهنگار آمریکایی پس از اصابت موفق موشک ایرانی به دیمونا و عراد نیز در همین راستا قابل توجه است. او با صراحت از غیبت مؤثر پدافند هوایی در جنوب اسرائیل سخن گفته و تأکید کرده دیمونا و عراد عملا بدون دفاع مؤثر باقی ماندهاند. توصیف او از «انتخاب شهرهایی که باید زنده بمانند» نیز بیانگر شرایطی بحرانی در مدیریت منابع دفاعی در اسرائیل است.
پیامد دیگر این وضعیت، افزایش نارضایتی و خشم در میان ساکنان سرزمینهای اشغالی است. افکار عمومی رژیم صهیونیستی اکنون با پرسشی جدی و بیپاسخ مواجه است: اگر همانگونه که مقامات اسرائیلی و آمریکایی بارها ادعا کردهاند، توان آفندی ایران به طور کامل نابود شده، پس چگونه چنین حملهای با این سطح از تخریب و اثرگذاری ممکن شده است؟ چگونه یک یا چند موشک میتوانند چنین نتایجی به بار آورند، آن هم پس از هفتهها حملات مستمر و ادعای تضعیف کامل توان موشکی ایران؟
در همین زمینه، واکنش یک کارشناس نظامی صهیونیست نیز قابل تأمل است. او پس از اصابت سنگین موشک ایرانی به دیمونا و عراد، در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «چه کسی پاسخگوی دروغهایی که در استودیوها به ما فروختند، خواهد بود؟» اشاره او به ادعاهایی مانند نابودی دو سوم پرتابگرهای ایران، باقی ماندن تعداد محدودی از آنها، موفقیت در شناسایی و انهدام سامانههای پرتاب و محدود بودن ذخایر موشکی ایران است که در هفته های اخیر توسط امریکا و رژیم صهیونیستی بارها تکرار شده است.