در یکی از متفاوتترین صحنههای پیش از مسابقه در سالهای اخیر، بازیکنان تیم ملی فوتبال ایران پیش از دیدار تدارکاتی مقابل نیجریه در آنتالیا، پیامی فراتر از مستطیل سبز به جهان مخابره کردند؛ پیامی که نه با شعارهای سیاسی، بلکه با نمادهایی انسانی و تأثیرگذار همراه بود. ملیپوشان ایران در حالی برای پخش سرود وارد زمین شدند که هر یک کولهپشتی بر دوش داشتند؛ اقدامی نمادین به یاد دانشآموزان جانباخته مدرسه میناب. بر روی این کولهها جملهای ساده اما سنگین نقش بسته بود: «به نام خدا، به یاد شهدای دانشآموز میناب». تصویری که به سرعت در رسانهها و شبکههای اجتماعی بازتاب یافت و توجه افکار عمومی را به خود جلب کرد. این حرکت در شرایطی صورت گرفت که فضای منطقه تحت تأثیر تنشهای نظامی و حملات اخیر آمریکا و رژیم صهیونیستی قرار دارد؛ حملاتی که منجر به جانباختن بیش از ۱۰۰ کودک بیگناه شده است.
در چنین فضایی، تیم ملی فوتبال ایران تلاش کرد از ظرفیت جهانی فوتبال برای بازتاب این روایت استفاده کند؛ روایتی که بر مظلومیت غیرنظامیان بویژه کودکان تأکید دارد. همچنین بازیکنان با بازوبندهای مشکی در زمین حاضر شدند تا اعتراض خود را نسبت به جنگ و تلفات انسانی آن نشان دهند. این اقدام را میتوان نوعی دیپلماسی ورزشی دانست؛ جایی که ورزشکاران بهعنوان نمایندگان یک ملت، صدای اعتراض خود را به زبان تصویر و نماد به گوش جهانیان میرسانند.
حرکت ملیپوشان، نشان داد فوتبال تنها یک بازی نیست، بلکه میتواند بستری برای انتقال پیامهای انسانی و اخلاقی باشد. پیامی که اینبار از دل زمین فوتبال برخاست، تأکیدی دوباره بر این حقیقت بود که قربانیان اصلی جنگها، مردمانی بیدفاعاند؛ کودکانی که کولهپشتیهای شان باید پر از کتاب باشد، نه یادبود مرگ.