پیرکودک ساده‌لوح و مشکل بروکراسی

مهدی حسنی: پیدا کردن متنی که تجاوز ترامپ و تیم اپستین به ایران را تایید کند، اگر نه ناممکن که بسیار نادر شده است؛ از رسانه‌های دموکرات تا حتی جمهوری‌خواه‌، مشغول تاختن به حماقت ترامپ‌ هستند. در یکی از آخرین این حمله‌ها، سایت آتلانتیک این حمله را یک افتضاح و شکست بزرگ اطلاعاتی نامید و آن را به باد نقد گرفت. 
آتلانتیک می‌نویسد ترامپ نام گشت و گذار بر این جنگ گذاشت اما واقعیت میدان بسیار به ضرر آمریکاست: «گشت‌وگذار ترامپ، آنطور که خودش بزرگ‌ترین عملیات نظامی دوره دوم ریاست‌جمهوری‌اش را می‌نامد، رژه‌ای از اتفاقات وحشتناک را به راه انداخته است. اکنون ایران کنترل تنگه را در دست دارد؛ جایی که قصد دارد از کشتی‌ها عوارض دریافت کند و می‌تواند بر جریان‌های جهانی نفت، گاز طبیعی، کود و مواد شیمیایی که برای تولیدات صنعتی حیاتی هستند، حکمرانی کند». 
آتلانتیک بخشی از مسؤولیت این شکست فاجعه‌بار آمریکا را به گردن نهادهای گوش به فرمان اطلاعاتی آمریکا می‌اندازد و آن را با وضعیت پیش از حمله به عراق مقایسه می‌کند: «۲ دهه پیش، یک رئیس‌جمهور، اطلاعاتی را پذیرفت که در نهایت معلوم شد اشتباه بوده و در پی آن، فاجعه به بار آمد. امروز، یک رئیس‌جمهور ارزیابی‌هایی را که درستی‌شان ثابت شده، نادیده می‌گیرد و آنچه قابل‌پیش‌بینی بود، به وقوع می‌پیوندد. در اینجا نیز با یک شکست اطلاعاتی مواجهیم اما نه از آن نوعی که به دیدنش عادت داریم». 
به باور آتلانتیک، این شکست اطلاعاتی و البته اخته شدن نهادهای امنیتی در آمریکا زیر دست کابینه ترامپ چنان وخیم است که حتی ترامپ شروع حمله به ایران را به مردم خودش هم توضیح نداد، چون می‌دانست که عملاً هیچ بهانه‌ای ندارد: «برخی از متحدان ترامپ از او انتقاد کرده‌اند که چرا مانند دولت بوش، دلایل جنگ را به‌ طور علنی برای افکار عمومی تشریح نکرد. اما اگر او اطلاعات را به‌ دقت ارائه می‌داد، حقایق بر ضد حمله به ایران بود. شاید به همین دلیل بود که ترامپ آنچه را مشاورانش به او گفته بودند نادیده گرفت و بعداً آن را به شکل تحریف‌شده‌ای بازگو کرد». 
آتلانتیک یکی از دروغ‌های ترامپ در رابطه با موشک‌های قاره‌پیما را که از بهانه‌های اولیه شروع حمله به ایران بود، تشریح می‌کند و آن را از مصادیق ساده‌لوحی و دروغگویی ترامپ برای آغاز جنگ می‌داند: «ترامپ پیش از مراسم اعطای مدال افتخار در کاخ سفید در تاریخ ۲ مارس گفت «رژیم پیش از این موشک‌هایی داشت که می‌توانست اروپا و پایگاه‌های ما را، چه در منطقه و چه در خارج، هدف قرار دهد و به‌زودی موشک‌هایی با قابلیت رسیدن به آمریکای زیبای ما در اختیار می‌داشت.» اما «آژانس اطلاعات دفاعی» به این نتیجه رسیده بود که ساخت موشکی که بتواند خاک ایالات متحده را هدف قرار دهد، تا سال ۲۰۳۵ برای ایران زمان می‌برد، آن هم تنها در صورتی که تصمیم قاطعی برای این کار می‌داشت، در حالی که تحلیلگران معتقد بودند ایران چنین قصدی ندارد». 
آتلانتیک به ساده‌لوحی و دروغگویی دیگر ترامپ هم می‌پردازد و می‌نویسد: «ترامپ نه‌تنها اطلاعات در مورد پتانسیل نظامی ایران را به‌ اشتباه بیان کرده است، بلکه از واکنش ایران به بمباران‌های آمریکا و اسرائیل، به‌ویژه بستن تنگه هرمز و حملات سنگین پهپادی و موشکی به [پایگاه‌های آمریکا در خاک] همسایگانش در خلیج فارس، ابراز شگفتی کرده، در حالی که مشاوران رئیس‌جمهور به او گفته بودند این اتفاق محتمل است. هنگامی که مشاوران نظامی ترامپ، او را از این احتمال مطلع کردند، به نظر می‌رسید او با بی‌اعتنایی از کنارشان گذشته است». 
آتلانتیک دلیل این افتضاح آمریکایی‌ها در جنگ را همین بی‌توجهی و ساده‌لوحی ترامپ به هشدارهای بدنه امنیتی آمریکا در رابطه با قدرت ایران می‌داند و باز هم در رابطه با حمله ایران به پایگاه‌های آمریکا در خاک کشورهای عربی می‌نویسد: «ترامپ همچنین گفته هیچ‌کس به او نگفته بود احتمال دارد ایران به عربستان سعودی، امارات متحده عربی، قطر و دیگر کشورهای حوزه خلیج فارس که از متحدان نزدیک ایالات متحده و میزبان پایگاه‌های نظامی حیاتی هستند، حمله کند. واقعاً چطور ممکن است؟ در سال ۲۰۲۵، جامعه اطلاعاتی ایالات متحده به‌ طور علنی گزارش داد که نیروهای متعارف ایران قادرند آسیب‌های قابل‌ توجهی به مهاجم وارد کنند، حملات منطقه‌ای انجام دهند و در کشتیرانی، به‌ویژه در زمینه تأمین انرژی از طریق تنگه هرمز، اختلال ایجاد کنند. حتی شخص پیت هگست، وزیر جنگ مجبور شد اعتراف کند اقدامات تلافی‌جویانه منطقه‌ای ایران چندان هم غافلگیرکننده نبوده است». 
به باور نویسنده، جامعه اطلاعاتی آمریکا برای آدم‌هایی با حداقل عقل و تسلط بر عواطف شخصی طراحی شده که به حرف آنان گوش دهند، دلیل این افتضاح در دولت آمریکا اما این است که کودک ساده‌لوحی رئیس جمهور شده که مطلقاً برآوردی از جهان ندارد و به مشورت‌های نهادهای اطلاعاتی هم گوش نمی‌دهد.