ملونی‌؛ جرأت یا حقیقت!

اظهارات دبیرکل ناتو درباره استفاده آمریکا از پایگاه‌های نظامی خود در ایتالیا برای پشتیبانی از حمله به ایران، پرده از واقعیتی برداشت که دولت رم از ابتدای جنگ تلاش داشت آن را انکار کند. همین اظهارات کافی بود تا دولت جورجیا ملونی در برابر موجی از پرسش‌های داخلی و خارجی قرار گیرد و ناچار به ارائه توضیح شود. مارک روته در گفت‌وگو با شبکه فاکس‌نیوز آمریکا اعلام کرد حدود ۵۰۰ هواپیمای آمریکایی از پایگاه‌های آن کشور در ایتالیا برای پشتیبانی از عملیات علیه ایران به پرواز درآمده‌اند و در مجموع هزاران پرواز از پایگاه‌های آمریکا در اروپا در خدمت این عملیات بوده است. این سخنان، عملاً نقش زیرساخت‌های نظامی اروپا، بویژه ایتالیا در جنگ آمریکا علیه ایران را علنی کرد؛ موضوعی که دولت رم پیش از آن تلاش می‌کرد آن را صرفاً در حد همکاری‌های معمول میان متحدان ناتو توصیف کند. اظهارات دبیرکل ناتو با واکنش سریع جمهوری اسلامی ایران همراه شد. سیدعباس عراقچی، وزیر امور خارجه از دولت ایتالیا خواست به‌ طور شفاف توضیح دهد چه نقشی در این جنگ ایفا کرده است. از نگاه تهران، اگر خاک ایتالیا و پایگاه‌های مستقر در آن برای پشتیبانی از حمله نظامی به ایران مورد استفاده قرار گرفته باشد، این موضوع صرفاً یک همکاری فنی یا لجستیکی نیست، بلکه به معنای ایفای نقش در یک اقدام نظامی علیه جمهوری اسلامی ایران است. فشارها به اندازه‌ای بود که مقام‌های ایتالیا یکی پس از دیگری برای توجیه اقدام این کشور به میدان آمدند. گوئیدو کروستو، وزیر دفاع ایتالیا ضمن فاصله گرفتن از اظهارات روته، مدعی شد رم هیچ مجوزی برای استفاده از پایگاه‌های خود در حملات مستقیم به ایران صادر نکرده و فعالیت‌های انجام‌‌شده صرفاً در چارچوب پشتیبانی لجستیکی بوده است. پس از او نیز جورجیا ملونی ادعا کرد ایتالیا در حمله به ایران مشارکت نداشت. با این حال، این توضیحات نتوانست پرسش اصلی را از بین ببرد: اگر ایتالیا هیچ نقشی در عملیات نداشته، چرا دبیرکل ناتو به صراحت از استفاده گسترده آمریکا از پایگاه‌های آن کشور سخن گفته است؟ و اگر سخنان روته صحیح است، چرا دولت ایتالیا از ابتدا این موضوع را با افکار عمومی و پارلمان در میان نگذاشت؟
با این حال حتی ناتو نیز در ادامه ناچار شد توضیح دهد منظور روته استفاده از ظرفیت پایگاه‌های آمریکا در ایتالیا برای مأموریت‌های پشتیبانی بوده است. صرف نظر از این توضیحات، اکنون یک واقعیت آشکار شده است: جنگ آمریکا علیه ایران بدون بهره‌گیری از شبکه گسترده پایگاه‌های خود در اروپا امکان‌پذیر نبوده است. این مساله بار دیگر نشان می‌دهد برخی کشورهای اروپا حتی اگر مشارکت مستقیم در عملیات رزمی را انکار کنند، زیرساخت‌های نظامی خود را در اختیار عملیات‌های آمریکا قرار داده‌اند. از دید تهران نیز درخواست برای شفاف‌سازی دقیقاً بر همین مبنا مطرح شده است؛ اینکه نه ایرانیان، بلکه افکار عمومی دنیا حق دارد بدانند کدام کشورها، به چه میزان و در چه سطحی، در پشتیبانی از حملات تجاوزکارانه و جنایتکارانه آمریکا علیه ایران نقش داشته‌اند و آیا ادعای بی‌طرفی برخی دولت‌های اروپا با واقعیت‌های میدانی همخوانی دارد؟