حنیف غفاری: سرکرده تحریرالشام روایت قابل تاملی از دیدار اخیر خود با رئیسجمهور متوحش و تروریست آمریکا داشت. ابومحمد جولانی در این خصوص مدعی شد: «در دیدار با ترامپ در کاخ سفید، پس از اظهارات او درباره تعلق بلندیهای جولان به اسرائیل، به شوخی گفتم شما مالک جولان نیستید که آن را ببخشید اما مالک نیوجرسی که هستید!»
آنچه در این روایتگری بیش از پیش جلب توجه میکند، نوع نگاه جولانی نسبت به مقوله اشغالگری دشمن است! سرکرده تحریرالشام که هر روز شاهد تجاوز مکرر رژیم صهیونیستی به جولان و قنیطره است، حتی سادهترین انتقاد ممکن از مقامات کاخ سفید در خصوص اشغالگری تلآویو را «شوخی» تلقی میکند تا مبادا این مساله منجر به تکدر خاطر بانیان اشغالگری و نسلکشی شود! البته از مهره کوکی کاخ سفید در دمشق بیش از این نیز انتظاری نمیرود اما نگاه فانتزی نسبت به مقوله اشغال یک سرزمین، آن هم از سوی کسی که خود را حداقل در ظاهر رئیس آن حکومت و سرزمین میپندارد، نفرتانگیز است.
در جهان معاصر، جنایت صرفا با شلیک گلوله یا فرود بمب بر سر غیرنظامیان به وقوع نمیپیوندد، بخش عمدهای از فرآیند تجاوز، پیش و پس از رخداد عینی، در ساحت ذهن و روان جامعه مدیریت میشود. پدیدهای که امروز در میان جریانات وابسته به آمریکا و رژیم صهیونیستی رخنمایی میکند، فروکاستن، تقلیلگرایی و حتی شوخیانگاری مقولاتی بنیادین چون «اشغالگری»، «نسلکشی»، «حاکمیت ملی» و «توحش عیان دشمن» است.
ماجرا اصلا پیچیده نیست: خاک یک کشور و کیان یک ملت توسط متجاوزی به نام رژیم صهیونیستی به تسخیر درآمده و جولانی در واکنش به آن رسما بیتفاوتی پیشه میکند! این یک خطای محاسباتی ساده نیست، نشانهای از یک بیماری مزمن هویتی و یک پروژه نرم ضدامنیتی محسوب میشود. «هانا آرنت» دههها پیش مفهوم «ابتذال شر» را مطرح کرد: وضعیتی که در آن انسانها دیگر ماهیت جنایت فاجعهبار را نمیبینند. در نهایت کار به جایی میرسد که برخی سیاستمداران، جنایت و اشغالگری را به امری روزمره، عادی و بروکراتیک مبدل میکنند. یکی از فرمولهای رفتاری مشترک آمریکاییها و صهیونیستها این است که با بمباران اطلاعاتی و تهی کردن جوامع جهانی از اصول اخلاقی، حساسیت ذاتی انسانها را در برابر ظلم آشکار از بین ببرند.
چنین قاعدهای در خصوص تحولات سوریه نیز صادق است. جولانی در طول مدت حضور پرهزینه خود در رأس معادلات سیاسی و اجرایی دمشق، کوچکترین گامی در مواجهه با اشغالگری صهیونیستها در جولان و مداخلهگری آنها در سویدا برنداشته است.
او حتی صحیحترین انتقاد خود به ترامپ به عنوان اصلیترین حامی مشترک خود و رژیم را نیز در قالب یک «شوخی» مطرح میکند! اگر کسی امروز سخنان جولانی را بشنود، ذرهای از غیرت یک سیاستمدار نسبت به تصرف بخشی از خاک کشورش توسط دشمن پیدا نمیکند!
بخشی از این تقلیلگرایی، ناشی از احساس حقارت مفرط در برابر هژمونی غرب است؛ ذهنیتی که از درون تحقیر شده باشد، برای رهایی از فشار روانی این حقارت، تلاش میکند جنایات قدرت مسلط را توجیه کند یا با شوخی، زشتی رفتار متجاوز را لاپوشانی کند تا مجبور به موضعگیری و پرداخت هزینه ایستادگی نشود. در خصوص جولانی ماجرا به مراتب جدیتر است.
کمتر کسی در دنیا وجود دارد که نسبت به تعلق خاطر سازمانی سیستماتیک هیات تحریرالشام و دیگر گروهکهای تروریستی - تکفیری به اتاقهای فکر و عملیات آمریکا ناآگاه باشد. به عبارت بهتر، جولانی خود جزئی از بازی خطرناک اشغالگری صهیونیستها و آمریکا در سوریه محسوب میشود و هرگز خود را در برابر افرادی مانند نتانیاهو و ترامپ قرار نمیدهد. اصلیترین هدف تروریست ذاتی حاکم دمشق این است که افکار عمومی سوریه نیز در قبال فجایع سرزمینیای که در این کشور رخ میدهد، نگاهی بیتفاوت و طنزآلود داشته باشند! طنزی که با هدف هموارسازی مسیر اشغالگران ظهور و بروز مییابد، مانع تمرکز افکار عمومی بر عمق فاجعه میشود.
از سوی دیگر، اشغالگران صهیونیست در سوریه 2 هدف را همزمان دنبال میکنند: نخست تصرف زمین در میدان سخت و دیگری تثبیت ماندگاری بدون هزینه اشغالگری در میدان نرم. وقتی متجاوز سرزمینی را اشغال میکند، مهمترین تهدید علیه اشغالگر، «حافظه جمعی ملتها» و زنده ماندن روحیه مقاومت است. شوخی تلقی کردن اشغالگری صهیونیستها و آمریکا از سوی جولانی، قطعا (بر خلاف آنچه وی تصور میکند) منجر به تمرکززدایی از گفتمان مقاومت در حوزه شامات نخواهد شد.
اکثر ملتهای مستقل منطقه درک کردهاند اشغال سرزمین متعاقب «اشغال ذهنی» رخ میدهد و کسانی مانند جولانی در نقش کاتالیزور و عامل تسریعکننده دشمن در این جنگ ادراکی خطرناک به شمار میآیند. بدون شک سرکرده هیات تحریرالشام بهزودی در مییابد اشغالگری صهیونیستها در جولان و قنیطره هرگز قابلیت سادهسازی ندارد!
شوخی با اشغالگری
ارسال نظر
پربیننده
تازه ها