گروه سیاسی: جنگی که آمریکا و رژیم صهیونیستی 9 اسفند 1404 علیه ایران آغاز کردند، در میدان عمل، برخی از مفروضاتی را به چالش کشید که ارتش تروریست آمریکا طی دههها بر مبنای آنها ساختار نظامی و شبکه استقرار نیروهای خود را در سراسر جهان طراحی کرده بود. از رهگیری و شناسایی جنگندههای افسانهای «اف 35» گرفته تا وارد شدن خسارت به شمار قابل توجهی از هواپیماها و تجهیزات آمریکایی و مهمتر از همه، حملات گسترده موشکی و پهپادی ایران به پایگاههای آمریکا در منطقه، مجموعهای از اتفاقات رقم خورد که حتی در محاسبات بسیاری از ناظران نظامی نیز بهسادگی قابل تصور نبود.
شاید مهمترین اتفاق این جنگ، صرفا تعداد ساختمانهای منهدم شده، هواپیماهای آسیب دیده یا موشکهای شلیک شده توسط ایران نباشد، مساله مهمتر، تغییری است که در تصویر آسیبناپذیری آمریکا ایجاد شده؛ تصویری که بخش مهمی از قدرت نظامی آمریکا طی دهههای گذشته بر پایه آن بنا شده بود؛ اینکه هر پایگاه آمریکایی در هر نقطه از جهان، به واسطه برتری هوایی و شبکه گسترده پدافندی و اطلاعاتی واشنگتن، عملا یک نقطه امن و یک سکوی مطمئن برای عملیات نظامی است.
اکنون 7 ماه پس از آغاز جنگ، حتی رسانهها و محافل نظامی آمریکا نیز ابعاد تازهای از این مساله را بررسی میکنند. گزارشهای متعددی درباره خسارات پایگاهها، مصرف گسترده مهمات، آسیب تجهیزات، افزایش هزینه جنگ و فشار بر نیروهای آمریکایی منتشر شده است.
در همین بستر، روزنامه آمریکایی واشنگتنپست در گزارش تازه خود با عنوان «ایران یک فرض بنیادین نظامی آمریکا را نابود کرد»، سراغ یکی از عمیقترین پیامدهای این جنگ رفت.
از پرل هاربر تا ایران
واشنگتنپست برای توضیح اهمیت این تحول، بحث خود را از جنگ دوم جهانی آغاز میکند. به نوشته این رسانه، حمله ژاپن به پرل هاربر در سال ۱۹۴۱ یک تغییر بزرگ در شیوه جنگ آمریکا ایجاد کرد اما یک فرض بنیادین را از بین نبرد. ژاپنیها با حمله به بندر پرل هاربر، بخش مهمی از ناوهای جنگی آمریکا را مورد حمله قرار دادند و همین مساله واشنگتن را بیش از پیش به سمت استفاده از ناوهای هواپیمابر سوق داد اما حتی حمله پرل هاربر و حمله چند ساعت بعد به پایگاه کلارک فیلد در فیلیپین که بخش قابل توجهی از ظرفیت نیروی هوایی ایالات متحده را روی زمین نابود کرد، باعث نشد ارتش تروریست آمریکا از اتکای خود به پایگاههای مستقر در محدوده حمله دشمن دست بکشد. برعکس، بخش بزرگی از جنگ اقیانوس آرام بر مبنای تصرف جزایر و ایجاد پایگاههای جدید برای نزدیکتر شدن به ژاپن شکل گرفت.
این الگو پس از جنگ دوم جهانی نیز ادامه یافت. واشنگتن شبکهای عظیم از پایگاههای نظامی در سراسر جهان ایجاد کرد؛ شبکهای که ۷۵۰ پایگاه در ۸۰ کشور و قلمرو را شامل میشود.
منطق این شبکه روشن بود: وقتی جنگی در حال شکلگیری است، آمریکا میتواند پیش از آغاز عملیات، در پایگاههای نزدیک به منطقه درگیری، حجم عظیمی از تجهیزات، سوخت، مهمات و نیروی انسانی ذخیره کند. همان چیزی که واشنگتنپست از آن با عنوان «کوههای آهنین» یاد میکند. در جنگهای عراق در سالهای ۱۹۹۱ و ۲۰۰۳ نیز همین الگو به کار گرفته شد. پیشفرض اصلی این بود که برتری هوایی آمریکا امنیت این پایگاهها را تضمین خواهد کرد.
در جنگ افغانستان نیز پایگاههای آمریکایی در مقایسه با آنچه امروز در خلیج فارس اتفاق افتاده، در وضعیت امنی قرار داشتند. بنا بر اذعان واشنگتنپست اما جنگ علیه ایران این معادله را تغییر داد.
وقتی پایگاه امن دیگر امن نیست
بر اساس گزارش واشنگتنپست، ایران با استفاده از موشکها و پهپادها خسارات سنگینی به پایگاههای آمریکا در سراسر منطقه خلیج فارس وارد کرده است. گزارش بازرس کل وزارت جنگ آمریکا نیز در همین زمینه اعلام کرده حملات ایران صدها ساختمان و سازه را در پایگاههای آمریکا در کویت، بحرین، قطر، امارات، سعودی، عراق، عمان و اردن تخریب یا آسیبدیده کرده و دهها فروند هواپیمای آمریکایی نیز منهدم شدهاند.
این موضوع پیشتر نیز در بررسی ماهوارهای واشنگتنپست نمایان شده بود. این رسانه پیشتر اعلام کرده بود تصاویر ماهوارهای دستکم ۲۲۸ سازه یا قطعه تجهیزات آسیب دیده در تأسیسات نظامی آمریکا در منطقه را نشان میدهد؛ از آشیانهها و محل استقرار نیروها گرفته تا انبارهای سوخت، هواپیماها، تجهیزات راداری، ارتباطی و سامانههای پدافندی. واشنگتنپست تأکید کرده بود این رقم تنها بخشی از خسارتهایی است که بر اساس تصاویر ماهوارهای قابل شناسایی است.
در میان همه این خسارتها، یک نقطه اهمیت نمادین و عملیاتی ویژه دارد و آن، پایگاه دریایی بحرین، محل استقرار ناوگان پنجم نیروی دریایی ارتش تروریست ایالات متحده است.
واشنگتنپست در گزارش جدید خود به طور ویژه روی این پایگاه تمرکز کرد؛ تأسیساتی که مشخصا یکی از مهمترین گرههای لجستیکی واشنگتن در منطقه محسوب میشود.
به گزارش رسانه آمریکایی، پایگاه دریایی ایالات متحده در بحرین، در نخستین روز جنگ، هدف حملات ایران قرار گرفت و از مدار عملیاتی خارج شد.
بر اساس گزارش واشنگتنپست، نیروی دریایی آمریکا ناچار شد برای پشتیبانی از ناوگان خود در غرب آسیا، به پایگاه دیهگو گارسیا در اقیانوس هند تکیه کند؛ پایگاهی که ۲۲۰۰ مایل با بحرین فاصله دارد.
این فاصله عظیم، معنای نظامی مشخصی دارد: انتقال تجهیزات، مهمات، سوخت و دیگر نیازهای ناوگان به منطقه دشوارتر، پرهزینهتر و کندتر.
اهمیت این مساله زمانی روشنتر میشود که وضعیت ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن را در نظر بگیریم. این ناو فرسوده اخیرا منطقه را ترک کرد. در جریان جنگ علیه ایران، فشار واردشده به سربازان حاضر در این ناو آنقدر شدید شد که 8 نفر از نیروهای وابسته به گروه رزمی آن اقدام به خودکشی کردند.
مقامهای آمریکا نیز عملا شدت خسارات وارده به پایگاه ایالات متحده در بحرین را تأیید کردهاند. مثلا هانگ کائو، سرپرست وزارت نیروی دریایی آمریکا، درباره این پایگاه اذعان کرد حمله به بحرین بسیار شدید بوده و «داریل کادل» رئیس عملیات نیروی دریایی آمریکا نیز گفت: آمریکا «به این زودی» به آنجا بازنخواهد گشت. واشنگتنپست همین اظهارات را به عنوان شاهدی بر عمق آسیب واردشده به این مرکز مطرح کرد.
حالا همه میدانند پایگاههای آمریکا آسیبپذیرند
مساله از نگاه این رسانه آمریکایی، دیگر فقط این نیست که چند پایگاه آمریکا در حاشیه خلیج فارس آسیب دیدهاند؛ مساله این است که یک واقعیت نظامی برای دیگر قدرتهای جهان نیز آشکار شده: پایگاههای آمریکا آسیبپذیرند.
واشنگتنپست این پرسش را مطرح میکند که اگر ایران صرفا با موشک و پهپاد توانسته چنین خساراتی به پایگاههای آمریکا در خلیج فارس وارد کند، چین چه خواهد کرد؟
این پرسش مستقیما به پایگاههای آمریکا در ژاپن، کره جنوبی، استرالیا، فیلیپین، گوام و حتی هاوایی مربوط میشود. به نوشته واشنگتنپست، اگر بخش بزرگی از این پایگاهها حتی به طور موقت از کار بیفتند، توان آمریکا برای دفاع از تایوان میتواند بهشدت تحت تأثیر قرار گیرد.
از سوی دیگر، واشنگتنپست به این نکته اشاره کرده که آمریکا برای دفاع از پایگاههای خود در برابر پهپادهای ارزانقیمت ایران، در مواردی مجبور شده از موشکهای پدافندی بسیار گران استفاده کند.
این رسانه با اشاره به آخرین حمله ایران به یک پایگاه آمریکایی در اردن تصریح کرد ارتش ایالات متحده برای مقابله با موشکهای ایران، ۶۰ تا ۷۰ موشک پاتریوت و بیش از ۱۲ رهگیر تاد شلیک کرد.
به اعتقاد واشنگتنپست، این مساله فقط هزینه مالی ندارد؛ هر موشک پدافندی که برای مقابله با یک پهپاد مصرف میشود، بخشی از ذخیرهای است که آمریکا در سناریوهای دیگر به آن نیاز دارد.
واشنگتنپست در نهایت به یک دوگانگی مهم به وجود آمده در ایالات متحده اشاره میکند: آمریکا نمیتواند بهسادگی پایگاههای خود را در سراسر جهان تعطیل کند. این پایگاهها فقط تأسیسات نظامی نیستند، بخشی از معماری حضور آمریکا در جهانند و به نوشته این رسانه، نقش «سیم تله» را نیز دارند؛ یعنی حضور نیروهای آمریکایی در کنار متحدان، برای طرف مقابل این پیام را ایجاد میکند که حمله به متحد آمریکا میتواند به درگیری مستقیم با نیروهای آمریکایی منجر شود.
از سوی دیگر، اغلب پایگاههای آمریکا در کشورهای حاشیه خلیج فارس، از جمله مقر ناوگان پنجم نیروی دریایی آن کشور دیگر قابل بازسازی و میزبانی از نیروهای ارتش ایالات متحده نیستند. واشنگتنپست خبر داد پنتاگون از ماهها قبل بررسی این موضوع را آغاز کرده که آیا اساسا باید همه پایگاههای آسیبدیده را به شکل و ابعاد قبل از جنگ بازسازی کند یا خیر. همچنین وزارت جنگ آمریکا نیز در حال بررسی کاهش حضور نظامی خود در خلیج فارس است.
گزارش «وطن امروز» از تأثیر دفاع ایران در جنگهای تحمیلی دوم و سوم بر شکست مفروضات بنیادین ارتش آمریکا درباره امنیت پایگاههای نظامیاش
پرل هاربر دوم
ارسال نظر
پربیننده