فرار بمب‌افکنی

مهدی حسنی: روزنامه آمریکایی «پلیتیکو» در گزارشی از وضعیت ارتش تروریست آمریکا و متحدانش در ناتو، تصویری از آسیب‌پذیری و تحقیر بی‌سابقه قدرت نظامی غرب در برابر ایران ارائه کرده؛ بدین صورت که اگر روزگاری نه‌چندان دور به تحلیلگران گفته می‌شد آمریکا بمب‌افکن‌های راهبردی خودش را از ترس انفجار در خاک بریتانیا، به آمریکا بازگردانده، کسی باور نمی‌کرد اما پلیتیکو نشان می‌دهد ایران برتری تسلیحاتی واشنگتن را با چالشی اساسی مواجه کرده و فرماندهان پنتاگون اکنون حتی درباره ضرورت بازسازی پایگاه‌های خود در منطقه تردید دارند.
پلیتیکو ابتدا به دروغگویی رئیس دولت تروریست آمریکا و ادامه حملات ایران اشاره می‌کند و می‌نویسد: «رئیس‌جمهور آمریکا تأکید کرده توان نظامی ایران در نتیجه 8 ماه حملات آمریکا و اسرائیل کاملا نابود شده است. با این‌ حال، تهران همچنان با پهپادهای کم‌هزینه شاهد دست به حملات تلافی‌جویانه می‌زند؛ حملاتی که مانع بازگشت نیروی دریایی آمریکا به بنادر کشورهای دوست واشنگتن در خاورمیانه شده و به یکی از پایگاه‌های هوایی آمریکا در نزدیکی ایران خسارات شدیدی وارد کرده است. هشدارها درباره پهپادهای ایرانی حتی باعث شد تمام بمب‌افکن‌های آمریکایی این هفته از پایگاه هوایی فرفورد بریتانیا تخلیه شوند». این روزنامه سپس تأکید می‌کند ارتش آمریکا با وجود قدرت نظامی گسترده، برای مواجهه با شکل جدید جنگ آمادگی کافی ندارد: «تخلیه ناگهانی بمب‌افکن‌های آمریکایی از یکی از پایگاه‌های مهم بریتانیا، آسیب‌پذیری شدید قدرتمندترین نیروی نظامی جهان و متحدانش در ناتو را آشکار کرد؛ آن هم در شرایطی که پهپادهای ارزان‌قیمت و فناوری‌های تجاری در دسترس، ماهیت جنگ را دگرگون می‌کند. این اقدامات نشان می‌دهد تهدیدهای جدید تا چه اندازه فراگیر شده و مقام‌های آمریکا و اروپا به هیچ‌وجه برای مقابله با این شکل تازه از جنگ آمادگی ندارند». پلیتیکو در ادامه به قدرت ایران برای تحمیل هزینه با استفاده از ابزارهای ارزان اشاره می‌کند: «یکی از مقام‌های آمریکا - که به دلیل حساسیت عملیات جاری به شرط ناشناس ماندن با پلیتیکو سخن گفت - تأکید کرد ایران اکنون می‌تواند از تمام این ابزارها برای اعمال فشار نامتقارن علیه ما استفاده کند؛ قابلیتی که حتی چند سال پیش نیز در چنین سطحی وجود نداشت. گسترش فناوری‌های ارزان‌قیمتی که با قطعات موجود در بازار ساخته می‌شوند، از پهپادهای شاهد گرفته تا تجهیزات مجهز به هوش مصنوعی، پنتاگون را ناگزیر کرده در شیوه خرید و توسعه تسلیحات ضدپهپادی و سامانه‌های رهگیری موشک تجدیدنظر کند».
این روزنامه در تشریح پیامدهای جنگ برای توان دریایی آمریکا، به دشواری ادامه حضور آن کشور در خلیج فارس به دلیل ویرانی کامل پایگاه پنجم نیروی دریایی آمریکا در بحرین می‌پردازد: «ارتش آمریکا با برخورداری از ناوهای هواپیمابر هسته‌ای، بمب‌افکن‌های دوربرد و هواپیماهای سوخت‌رسان، همچنان قادر است در هر نقطه‌ای از جهان که بخواهد عملیات انجام دهد. با این‌ حال، این شناورهای قدرتمند به دلیل محرومیت از امکان سوخت‌گیری در پایگاه بحرین، عملا تا حد زیادی از خلیج فارس دور مانده‌اند. ارتش آمریکا اکنون ناچار است سوخت و تدارکات مورد نیاز خود را از پایگاه دیه‌گو گارسیا در اقیانوس هند، در فاصله 2 هزار مایلی، تأمین کند».
وضعیت بحرین به دیگر تأسیسات آمریکا نیز سرایت کرده و برخی فرماندهان حتی درباره بازسازی پایگاه‌های آسیب‌دیده تردید دارند: «مرکز لجستیکی نیروی زمینی در کویت و مرکز فرماندهی در پایگاه العدید قطر، به دلیل کاهش ذخایر تسلیحات پدافند هوایی و نبود سازه‌های مقاوم‌سازی‌شده، بیش از پیش در معرض تهدید قرار گرفته‌اند. فرماندهان نظامی همچنان در حال بررسی این موضوع هستند که آیا پایگاه بحرین را بازسازی کنند یا نه. هفته‌ها حملات موشکی و پهپادی به مرکز فرماندهی، پایانه‌های ارتباط ماهواره‌ای و انبارهای لجستیکی این پایگاه خسارت وارد کرده است. برخی نیروها ناچار شده‌اند به مقر فرماندهی مرکزی آمریکا در تامپای فلوریدا منتقل شوند و به دلیل تداوم تهدید ایران نمی‌توانند بازگردند».
به نوشته پلیتیکو، متحدان اروپایی آمریکا وضعیتی حتی دشوارتر دارند و خطر پهپادها محدود به غرب آسیا نیست: «متحدان اروپایی ناتو حتی از آمریکا نیز آسیب‌پذیرترند، زیرا برخلاف واشنگتن، امکان عقب‌ کشیدن نیروهای خود به آمریکای شمالی را ندارند. این کشورها در حال مقابله با ورود شمار فزاینده‌ای از پهپادها به حریم هوایی ناتو و تلاش‌های روسیه برای انجام حملات هستند. افزون بر این، پایگاه‌های این ائتلاف در سراسر منطقه در برد موشک‌های بالستیک تهران قرار دارند؛ موضوعی که نگرانی مقام‌ها را درباره حملات تلافی‌جویانه احتمالی ایران در آینده افزایش داده است».
روزنامه آمریکایی در پایان به بن‌بست پنتاگون در انتخاب راهبردی تازه برای حفاظت از پایگاه‌ها اشاره می‌کند و از قول «استیسی پتی‌جان» مدیر برنامه دفاعی مرکز امنیت نوین آمریکا می‌نویسد: «شاید لازم باشد برخی پایگاه‌ها را مستحکم‌تر و نیروهای کمتری در آنها مستقر کنید، یا شاید تصمیم بگیرید پایگاهی شبیه یک دژ نظامی بسازید که از سامانه‌های پدافند هوایی بیشتری برخوردار و تأسیساتش زیر زمین قرار گرفته باشد. پرسش‌های دشواری وجود دارد که باید به آنها پاسخ داد: کجا باید حضور داشته باشید؟ چرا؟ با چه نوع نیروهایی؟ و هر چند وقت یک‌ بار؟ باید از خودمان بپرسیم آیا قرار است هزینه هنگفتی صرف بازسازی این پایگاه کنیم یا راه دیگری در پیش بگیریم؟ فکر نمی‌کنم در حال حاضر اطلاعات کافی داشته باشیم که بتوانیم به این پرسش‌ها پاسخ دهیم».