لوئیس فانخال و ژوزه مورینیو امشب در حالی برابر یکدیگر صف‌آرایی خواهند کرد که روزگاری در کنار یکدیگر هدایت بارسلونا را برعهده داشتند. استاد و شاگرد اکنون برای رسیدن به افتخار باید یکدیگر را شکست بدهند. فانخال و مورینیو، هر دو آقایان خاص هستند. هر چند استاد هلندی همانند شاگرد پرتغالی‌اش چندان اهل مبالغه و اغراق نیست ولی از بسیاری جهت‌ها بی‌شباهت به او هم نیست و رفتارهایی شبیه به مورینیو را نشان می‌دهد یا حرف‌هایی می‌زند که همانندش را تنها می‌توان از دهان شاگرد پرتغالی شنید. کسی چه می‌داند شاید مورینیو اینگونه رفتارها را از فانخال فرا‌گرفته باشد! این تمام ماجرا نیست. بدون شک بودن در کنار فانخال آموخته‌های زیادی را برای مورینیو داشته است.
سرمربی نرآتزروی پیش از فینال شنبه‌شب در سانتیاگو برنابئو از نقش با‌اهمیت و انکار‌ناشدنی فانخال در پیشرفت و موفقیت‌هایش گفت. مورینیو از اعتماد به نفس فانخال شروع کرد؛ فاکتوری که به نظر در مرد پرتغالی تمام شدنی نیست. شاید او این عامل را بیش از هر مربی دیگری در خود داشته باشد و این اعتماد به نفس را مردی به او داد که شنبه‌شب در دیدار پایانی لیگ قهرمانان اروپا باید برابرش صف‌آرایی کند؛ مردی به نام لوئیس فانخال، کسی که این فصل روی نیمکت مربیگری بایرن مونیخ نشست و در نخستین سال حضورش در آلیانس آر‌نا قهرمانی بوندس‌لیگا و جام حذفی آلمان را برای مونیخی‌ها به ارمغان آورد.
فانخال در سال 1997 و زمانی که جانشین سربابی رابسون فقید در آبی‌و اناری‌ها شد، خیلی زود متوجه شد که دستیار پیرمرد انگلیسی فرد خاصی است. مورینیو زیر نظر رابسون نخستین گام‌هایش را در دنیای مربیگری برداشت. او در اصل در اسپورتینگ لیسبون مترجم رابسون بود و بعدها با او به پورتو و بارسلونا رفت. زمانی که «سر فقید» کاتالونیایی‌ها را ترک کرد، فانخال مرد پرانگیزه پرتغالی را زیر پر و بالش گرفت.
در واقع مورینیو ایده‌های دیگری را در سر داشت. با این حال پس از آنکه حرف آخر مرد هلندی را شنید، در نوکمپ ماندگار شد. مرد پرتغالی می‌گوید: «زمانی که با فانخال درباره اینکه می‌خواهم به عنوان دستیار به پرتغال و بنفیکا بروم، صحبت مي‌كردم، به من گفت نه، تو نمی‌روی؛ وقتی می‌روی که بتوانی سرمربی بشوی و نه مربی. به بنفیکا هم بگو چنانچه در پی سرمربی برای تیم‌شان هستند، آنوقت پیش آنها خواهی رفت اما اگر مربی می‌خواهند، تو می‌مانی».
از قرار معلوم مورینیو از تصمیمش برای ماندن در اسپانیا چندان هم ناراحت یا متاسف نشد: «فانخال شخصیتی بسیار با اعتماد به نفس است و زمانی که یک مربی همانند من جوان و کم سن و سال است، اعتماد به نفس برایش بسیار اهمیت دارد. او گاهی وقت‌ها مسؤولیت مربیگری تیم را به من می‌سپرد. در بازی‌های دوستانه و در بازی‌هاي جام کاتالونیا او به من می‌گفت روی سکوها می‌روم و تیم دست تو خواهد بود. او در پیشرفت من نقش زیادی داشت».
لوئيس فان خال و ژوزه مورينيو نقاط مشترك زيادي با هم دارند. از موفقيت‌هايي كه در فوتبال داشته‌اند تا رفتار و شخصيتي كه در كنار زمين و يا بيرون از ورزشگاه‌ها از خود نشان مي‌دهند. شايد همين رفتار منحصر به فردشان باشد كه كارل هاينس رومنيگه اين 2 را با عنوان مشترك «آقاي خاص» خطاب مي كند. فانخال در اين ميان مي‌گويد با مورينيو فرق دارد. شايد معدود موارد در فوتبال باشد كه رخدادهاي كنار زمين از آنچه در خود زمين مي‌گذرد، با اهميت‌تر باشد. اما بدون ترديد در فينال امشب سانتياگو برنابئو اين‌گونه است. به اين معنا كه اگر آنچه ميان فانخال و مورينيو رخ مي‌دهد، از دوئل بازيكنان بايرن مونيخ و اينتر جالب‌تر، تماشايي‌تر و جنجالي‌تر نباشد، كمتر از آن نخواهد بود. سرمربي هلندي بايرن كه روزگاري هر آنچه را كه بلد بود به شاگرد پرتغالي‌اش آموخت، حالا بايد ترفند تازه‌اي را از آستين خود بيرون بكشد. بايد ديد او «فوت كوزه‌گري» را براي خودش نگه داشته است يا ... .
فانخال و مورينيو، هر دو انسان‌هايي برونگرا هستند، بي‌اندازه برونگرا. جاه‌طلبي و از خود راضي بودن هم، ديگر ويژگي مشترك آنهاست. اعتماد به نفس‌شان نيز در بالاترين سطح ممكن قرار دارد، آنچنان كه در برگه‌هايي كه براي امضا به دست‌شان مي‌دهند، براحتي مي‌توانند بنويسند: «من نهايت فوتبال و مربيگري هستم»؛ چه فانخال و چه مورينيو. حالا اين دو از خود راضي موفق به هم رسيده‌اند. هر دو در جام‌هاي حذفي و ليگ تيم‌هايشان را به قهرماني رسانده‌اند و در پي «هت‌تريك» قهرماني‌هاي فصل‌شان هستند، آن هم با قهرماني در ليگ قهرمانان اروپا. به عقيده فانخال تفاوتي عمده و اساسي ميان او و مورينيو بر سر رسيدن به قهرماني اروپا وجود دارد. او مي‌گويد: مورينيو تنها براي بردن و برنده شدن مربيگري مي‌كند، اما من مي‌خواهم با فوتبالي جذاب به پيروزي برسم. همين هم فرق ميان 2 مربي است. بخوبي پيداست كه اين جمله تنها يك مقايسه ساده نيست و «ژنرال لاله‌اي» با اين گفته‌اش به شاگرد قديمي نيش و طعنه‌اي نيز زده است. او همچنين مي‌گويد حريف شنبه‌اش را بسيار خوب مي‌شناسد: اگون كوردس، آناليزور ما 5 بار اينتر را مورد ارزيابي قرار داده است. آخرين بار در پيروزي اين تيم برابر سيه‌نا. آندريس يونكر، دستيارم هم بازي فينال كوپا ايتاليا برابر رم را به دقت تمام تحليل و بررسي كرد. فان خال در ادامه به بازيكنانش اشاره مي‌كند و به تمجيد از آنها مي‌پردازد. او كه سابقه كار در آژاكس، بارسلونا و همچنين تيم ملي هلند را با تمامي ستارگانش دارد، در ستايش از كادر كنوني بايرن تا به آنجا پيش مي‌رود كه مي‌گويد پيش از اين هرگز هدايت تيمي با اين ميزان قدرت شخصيتي را برعهده نداشته است: «هيچ وقت تيمي نداشتم كه در آن اين تعداد بازيكن به ايده‌هايم باور داشته باشند». البته فانخال، فان خال نيست اگر يك لحظه پس از اين تعريف و تمجيد جانانه و آن چناني به نظم آهنين خود بر نگردد و نگويد: «تيم‌هاي برجسته زيادي را هدايت كرده‌ام و مي‌دانم بالاترين سطح كجاست».