فاطمه یوسفی: ماجرای باند فرودگاه بین‌المللی «شارل دوگل» در حومه پاریس، از یک گسل عمیق امنیتی و راهبردی در قلب اروپا پرده برداشت. قرار بود پرواز شماره ۹۶۶ خطوط هوایی «ایر فرانس» ساعت ۹:۳۵ صبح، پاریس را به مقصد تل‌آویو ترک کند. در مانیفست محموله‌های تجاری این پرواز، جعبه‌هایی با پوشش قطعات صنعتی ثبت شده بود اما هشدار دیده‌بان‌های مدنی و جنبش‌های مستقل پرده از محتوای واقعی بار برداشت. جعبه‌ها حاوی چرخ‌دنده‌های کاهش‌دهنده سرعت و مبدل‌های مکانیکی بسیار حساس ساخت کارخانه تسلیحاتی «میژنو» در شهر سن‌اتین فرانسه بود که به سفارش مستقیم شاخه زمینی شرکت صهیونیستی «البیت سیستمز» برای نصب روی نفربرها و خودروهای زرهی ارتش صهیونی بارگیری می‌شد. آنچه در ادامه رخ داد، برای اتاق فرمان ارتش رژیم شوک‌آور بود؛ کارگران بخش جابه‌جایی بار و خدمات پروازی وابسته به «کنفدراسیون عمومی کار فرانسه» و اتحادیه «سود هوایی» دست از کار کشیدند و با امتناع از انتقال این محموله به داخل هواپیما، مدیران ایر فرانس را وادار به عقب‌نشینی و لغو قرارداد انتقال کردند. تقلا برای انتقال مجدد همین بار به پرواز ۲۲۰ خطوط هوایی صهیونیستی «ال‌عال» نیز با امتناع مجدد کارگران باربری شرکت ترابری ناکام ماند تا رسانه‌های صهیون از دخالت شتاب‌زده افسران امنیتی تل‌آویو برای حل بحران خبر دهند. این عملیات کارگری، نقطه اوج زنجیره‌ای از کارشکنی‌های ملموس علیه ماشین جنگی رژیم در مبادی ورودی و خروجی اروپاست.
فرار به جلو در کاخ الیزه و پاسخ صریح انبارها
این رخداد در شرایطی رقم خورد که دولت فرانسه و دستگاه دیپلماسی کاخ الیزه ماه‌ها تلاش کرده بودند با انتشار سخنرانی‌های مبهم پیرامون لزوم آتش‌بس در لبنان و غزه، خود را از زیر فشار افکار عمومی رها کنند. ادعای دستگاه دیپلماسی فرانسه مبنی بر اینکه پاریس هیچ قطعه مرگباری به تل‌آویو صادر نمی‌کند و صادرات محدود به اقلام صرفا دفاعی است، با افشاگری‌های سندیکایی در فرودگاه شارل دوگل به کلی رنگ باخت. گزارش‌های میدانی سازمان‌های حامی فلسطین از جمله «اضطرار فلسطین» و دیده‌بان‌های تسلیحاتی نشان می‌دهد از آغاز جنگ غزه تاکنون صدها محموله تجهیزات دومنظوره و نظامی از خاک فرانسه به سمت پایگاه‌های ارتش اشغالگر ترانزیت شده است. پاسخ بدنه جامعه و کارگران فرانسوی به این دورویی سیستماتیک، پناه بردن به حق قانونی و اخلاقی نافرمانی بود. کارگران انبارهای باربری با استناد به حق کناره‌گیری از کار خطرناک و بندهای وجدان حرفه‌ای اعلام کردند حاضر نیستند دست‌های خود را به زنجیره قتل‌عام مردم فلسطین و لبنان آلوده کنند. در این نقطه، دیوارهای امنیتی دولت فرانسه فروریخت، زیرا حاکمیتی که توانسته بود تظاهرات خیابانی را با گاز اشک‌آور، باتوم پلیس ضدشورش و احکام دادگاهی محدود کند، در برابر کارگری که به‌سادگی سوئیچ جرثقیل و نقاله بارگیری را خاموش می‌کرد، کاملا خلع سلاح شد. دولت پاریس نتوانست با هیچ دستورالعمل اداری کارگران را وادار کند موشک‌ها و قطعات تانک را برای صهیونیست‌ها جابه‌جا کنند.
دومینوی انسداد؛ از باراندازهای پیرائوس تا بندر جنوا
اتفاق پاریس جزیره‌ای جداافتاده نیست، بلکه حلقه‌ای از یک دومینوی فعال در سراسر مدیترانه و غرب اروپا به شمار می‌رود. کارگران اسکله و باراندازهای قاره سبز ماه‌هاست خاکریز خود را در برابر تل‌آویو برپا کرده‌اند. در بندر «پیرائوس» یونان، کارگران عضو اتحادیه قدرتمند «اندپ» زمانی که متوجه شدند یک کانتینر ترانزیتی از مقدونیه شمالی حامل ۲۱ تن گلوله و مهمات جنگی است و قرار است به مقصد بندر حیفا بارگیری شود، مسیر ورودی بندر را با برپایی سدهای انسانی مسدود کردند. کارگران یونانی با شعار «بندر پیرائوس نباید به پایگاه جنایت جنگی تبدیل شود»، مانع حرکت کشتی شدند و بر بدنه کانتینرها پیام‌های ضدصهیونیستی نگاشتند.
این الگو در ایتالیا و اسپانیا نیز با شدتی دوچندان جریان دارد. در بندر بارسلون اسپانیا، مجمع صنفی باراندازها به صورت رسمی رأی داد هیچ کشتی حامل سلاح برای اسرائیل تخلیه یا بارگیری نشود. در ایتالیا کارگران بارانداز «جنوا» و بنادر «لیوورنو» و «راونا» وابسته به اتحادیه پایه‌ای کارگران، بارها مسیر عبور کشتی‌های خطوط کانتینری صهیونیستی «زیم» را بسته‌اند و حتی مانع ورود محموله‌های مواد منفجره به اسکله‌ها شده‌اند. همبستگی فرامرزی این اتحادیه‌ها به حدی رسیده که اگر محموله‌ای مشکوک از یک بندر فرانسوی عبور کند، اطلاعات بارنامه به کارگران بندر جنوا در ایتالیا مخابره می‌شود تا در مقصد بعد، جلوی آن گرفته شود. این سطح هماهنگی نشان‌دهنده یک بلوک مقاومت کارگری فراملی در عمق اروپا علیه ماشین جنگی تل‌آویو است.
شکنندگی زنجیره تأمین ارتش اشغالگر
برای درک اهمیت این کارشکنی‌ها باید از سطح خبر فراتر رفت و به نقشه فنی ارتش رژیم نگریست. ماشین نظامی رژیم صهیونیستی، برخلاف ادعاهای تبلیغاتی مبنی بر خودکفایی صنایع جنگی‌اش، پیوندی حیاتی با قطعه‌سازان اروپایی دارد. بسیاری از حسگرها، بردهای مخابراتی، سامانه‌های هدایت اپتیکی و چرخ‌دنده‌های سنگین خودروهای زرهی تل‌آویو در کارخانه‌های تخصصی فرانسه، آلمان و ایتالیا ساخته می‌شود. ارتش اشغالگر در میانه یک جنگ فرسایشی چندجبهه‌ای، نیاز به تأمین روزانه و بدون وقفه این قطعات دارد تا ادوات آسیب‌دیده در نبرد زمینی را فورا بازسازی کند.
هنگامی که این محموله‌ها در فرودگاه پاریس متوقف می‌شود، برنامه عملیاتی ارتش جنایتکار صهیونیستی با اختلال زمانی و فنی روبه‌رو می‌شود. توقف بارگیری قطعات شرکت البیت سیستمز دقیقا به معنای معطل ماندن خطوط بازسازی زره‌پوش‌هایی است که در جنوب لبنان و نوار غزه هدف سلاح‌های ضدزره رزمندگان مقاومت قرار گرفته‌اند. علاوه بر این، ارتش رژیم برای انتقال اضطراری این تجهیزات، دیگر نمی‌تواند به پروازهای ارزان و روزمره خطوط هوایی مسافری و تجاری غرب تکیه کند. وادار شدن تل‌آویو به استفاده از ناوگان اختصاصی، پروازهای محرمانه و مسیرهای طولانی ترانزیتی، هزینه‌های لجستیکی ارتش صهیونی را به‌شدت بالا برده و فاکتور زمان را از تصمیم‌گیران نظامی می‌گیرد؛ آن هم در شرایطی که اقتصاد رژیم با بحران شدید کسری بودجه دست به گریبان است.
ترازوی حقوقی و فروپاشی بازدارندگی نامرئی
عمق استراتژیک این اقدام در ترکیب «عمل مستقیم کارگری» با «ابزار حقوقی بین‌المللی» نهفته است. بلافاصله پس از امتناع کارگران از بارگیری محموله نظامی در فرودگاه پاریس، انجمن‌های حقوقی فرانسه از جمله انجمن حقوقدانان برای احترام به حقوق بین‌الملل و سازمان‌های پایش تسلیحاتی، علیه وزارت دفاع و گمرک فرانسه به دادگاه اداری پاریس شکایت کردند و خواستار توقیف قضایی این محموله‌ها بر اساس معاهده تجارت اسلحه و کنوانسیون پیشگیری از نسل‌کشی شدند. کارگران فرودگاه و وکلا با استناد به هشدارهای صادرشده از سوی دیوان بین‌المللی دادگستری پیرامون احتمال وقوع نسل‌کشی در غزه، خطوط هوایی تجاری را در برابر یک تهدید مرگبار قرار داده‌اند: اتهام معاونت در جنایات جنگی. این استراتژی، شرکت‌های بزرگ هواپیمایی مانند ایر فرانس را به‌شدت محتاط کرده، زیرا هزینه‌های بدنامی تجاری و پیگردهای قضایی بسیار سنگین‌تر از سود انتقال چند جعبه قطعات برای شرکتی صهیونیستی است. بازدارندگی نامرئی تل‌آویو که دهه‌ها باعث می‌شد هیچ شرکتی در غرب جرأت سرپیچی از سفارش‌های تسلیحاتی آن را نداشته باشد، اکنون ترک برداشته است. ترس از قانون و خشم کارگران، شرکت‌های غربی را یکی پس از دیگری به عقب‌نشینی وادار می‌کند.
رویداد فرودگاه شارل دوگل و بنادر مدیترانه ثابت کرد بزرگ‌ترین ضعف جبهه صهیون، قطع ارتباط اخلاقی آن با زیربنای انسانی جوامع غرب است. دولت‌های آمریکا و اروپا می‌توانند میلیاردها دلار چک تسلیحاتی برای رژیم امضا کنند اما در نهایت این کارگر فرودگاه و اسکله است که باید جعبه‌های حاوی مهمات را با دستان خود جابه‌جا کند. وقتی وجدان انسانها بیدار شود و طبقه زحمتکش از همکاری با ماشین جنگی سر باز زند، کل این شبکه پیچیده سرمایه‌داری نظامی به گل می‌نشیند.
رژیم صهیونیستی در جبهه نظامی زیر ضربات موشکی و پهپادی مقاومت گرفتار شده و در خاک اروپا، در نقطه آغاز پرواز سلاح‌هایش با ایستادگی نسلی از کارگران روبه‌رو است که حاضر نیستند نان شب خود را به قیمت شراکت در ریخته شدن خون بی‌گناهان به دست آورند. خرابکاری وجدان در مبادی بارگیری اروپا، آغاز یک اختلال ساختاری در تنفس تسلیحاتی تل‌آویو است؛ اختلالی که نه در اتاق‌های تاریک دیپلماسی، بلکه زیر نورافکن‌های بارانداز و با اراده جمعی انسان‌های آزاده تحمیل شده است.
گزارش تحلیلی «وطن امروز» از شورش سندیکاهای ترابری اروپا علیه تسلیح تل‌آویو
شورش علیه سرمایه‌داری صهیونی
ارسال نظر
پربیننده