فراتر از فتح

مهدی طاهرخانی: گاهی نتیجه یک تورنمنت را می‌توان با چند عدد توضیح داد اما آنچه فرنگی‌کاران ایران در «آستانه» رقم زدند، فراتر از جدول افتخارات است. 
در میدان رقابتی که کوچک‌ترین لغزش می‌تواند حاصل ماه‌ها تمرین را بر باد دهد، ۹ ورزشکار از جمع ۱۰ نماینده کشور روی سکو ایستادند. 
4 طلا، 3 نقره و 2 برنز، تصویری ساخت که کمتر می‌توان نمونه مشابهی برای آن در تاریخ حضور ایران در مسابقات جهانی پیدا کرد. 
این موفقیت در قزاقستان صرفا تکرار قهرمانی دوره قبل نبود؛ فاصله‌ای که ایران با سایر قدرت‌ها ایجاد کرد، معنای تازه‌ای به برتری تیمی بخشید. ملی‌پوشان کشورمان با ۱۹۲ امتیاز، جام را بالای سر بردند، در حالی‌ که جمهوری باکو به عنوان نزدیک‌ترین تعقیب‌کننده ۱۰۴ امتیاز اندوخت. اختلاف ۸۸ امتیازی 2 تیم نخست نشان می‌دهد مساله فقط درخشش چند چهره شاخص نبود، تمام ترکیب ایران در سرنوشت رقابت نقش داشت. 
سعید اسماعیلی یکی از چهره‌های تعیین‌کننده این داستان بود. او در ۶۷ کیلوگرم ابتدا حریفانی از هلند و چین را با برتری‌های قاطع کنار زد، از سد نماینده میزبان گذشت و در نبردی دشوار حسرت جعفروف آذربایجانی را پشت سر گذاشت. آخرین رویارویی‌اش با آیت‌جان خالماخانوف، قهرمان جهان از ازبکستان، به نمایشی یک‌طرفه تبدیل شد: پیروزی 8 بر صفر و تصاحب یکی از ارزشمندترین طلاهای کاروان. 
دانیال سهرابی در ۷۲ کیلوگرم مسیر دیگری را برای رسیدن به همان مقصد ترسیم کرد. کشتی‌گیرانی از سوئد، قرقیزستان و روسیه مقابل او راهی برای تغییر جریان مسابقه پیدا نکردند. 3 پیروزی با اختلاف چشمگیر، سهرابی را به مسابقه پایانی رساند و آنجا نیز وانکزای مجارستانی نتوانست مانع موفقیتش شود. برتری 4 بر صفر در آخرین مسابقه، پاداش عملکردی بود که بیش از هر چیز بر کنترل میدان و کم‌اشتباهی استوار شده بود. 
در ۸۲ کیلوگرم، غلامرضا فرخی ثابت کرد برای فتح سکو، تنها نام و سابقه رقیب تعیین‌کننده نیست. کنار زدن زولتان لوای، دارنده نقره جهان، آغاز عبور او از آزمون‌های بزرگ بود. پس از غلبه بر میهایل برادو و گاژیف، نوبت مسابقه سرنوشت‌ساز با ساری‌چیچک ترک رسید. فرخی با 1-5 برنده شد و سهم خود را از 4 نشان طلای ایران برداشت؛ دستاوردی که از آمادگی نسل تازه مدعیان حکایت داشت. 
فردین هدایتی نیز در سنگین‌وزن اجازه نداد پرونده طلایی ایران نیمه‌تمام بماند. او از مرحله نخست تا دیدار پایانی، رقبای لیتوانیایی، قزاق، چینی و فنلاندی را شکست داد و در مبارزه برای قهرمانی، داریوژ ویتک از مجارستان را 8 بر صفر مغلوب کرد. تسلط نماینده ۱۳۰ کیلوگرم ایران یادآور این واقعیت بود که تیم قهرمان نه‌فقط در دسته‌های سبک و میانی، بلکه در بالاترین وزن نیز برای رقبا برنامه داشت. 
البته همه مسیرها به طلا ختم نشد. پیام احمدی در ۵۵ کیلوگرم با عبور از حریفان آمریکایی، هندی و قزاق تا آخرین مرحله پیش رفت اما برابر الدانیز عزیزلی از آذربایجان شکست خورد و نقره گرفت. علیرضا مهمدی هم در ۸۷ کیلوگرم پس از 4 پیروزی، در مسابقه پایانی مغلوب سمن نوویکوف، قهرمان المپیک از بلغارستان شد. این دو نقره، با وجود حسرت شکست آخر، بخش مهمی از امتیازات قهرمانی ایران را تأمین کرد. 
تلخ‌ترین لحظه فینال‌ها برای علی احمدی‌وفا رقم خورد. نماینده ۶۰ کیلوگرم با شکست دادن کشتی‌گیران آلمان، رومانی و ازبکستان به مبارزه نهایی رسید و مقابل کوتو گومی از ژاپن 1-7 پیش افتاد اما ورق ناگهان برگشت و ضربه فنی نتیجه را تغییر داد. این اتفاق نشان داد در کشتی، حتی برتری قابل‌ توجه روی تابلو هم تا سوت پایان ضمانت پیروزی نیست. با این‌ حال، نقره احمدی‌وفا از ارزش فنی راهی که پیموده بود نمی‌کاهد. 
2 مدال برنز نیز حاصل جنگیدن تا آخرین فرصت بود. علی اسکو در ۷۷ کیلوگرم پس از شکست مقابل سانان سلیمان‌اف آذربایجانی، در دیدار تعیین‌کننده با پیروزی 3-4 برابر نکیبف از ازبکستان دست خالی نماند. محمدهادی ساروی، چهره شناخته‌شده ۹۷ کیلوگرم هم بعد از ناکامی برابر آرتور سارگسیان روس، کسیدیس سوئدی را 3 بر صفر شکست داد و جایگاه سوم را به دست آورد. واکنش این 2 کشتی‌گیر به شکست، یکی از نشانه‌های بلوغ تیمی ایران بود. 
تنها محمدمهدی کشتکار در دسته ۶۳ کیلوگرم نتوانست به جمع مدال‌آوران بپیوندد. او ابتدا از سد اوجالای فنلاندی عبور کرد ولی شکست برابر ادموند نازاریان بلغار و سپس حذف حریفش، امید بازگشت از مسیر شانس مجدد را از بین برد. همین استثنا، بزرگی دستاورد سایر اعضا را آشکارتر می‌کند: در مسابقه‌ای با 10 وزن، ایران تنها یک بار سکو را از دست داد. 
در رده‌بندی نهایی، ازبکستان با ۸۰ امتیاز پس از ایران و جمهوری باکو ایستاد و بلاروس، قزاقستان، روسیه، بلغارستان، گرجستان، چین و ارمنستان رتبه‌های بعد را به دست آوردند. با این‌ همه، مهم‌تر از نام تیم‌های تعقیب‌کننده، پیامی است که از آستانه به جهان مخابره شد: کشتی فرنگی ایران دیگر برای قهرمانی به اتفاقی استثنایی یا موفقیت یک ستاره متکی نیست. هنگامی که 9 نفر از 10 نفر به مدال می‌رسند، باید از یک ساختار موفق سخن گفت؛ ساختاری که حفظ آن، دشوارتر و مهم‌تر از جشن گرفتن برای این پیروزی تاریخی خواهد بود.