چلسی در آستانه رقم خوردن فصلی دیگر بدون جام قرار دارد و این قضیه اصلا به مذاق مسؤولان و هواداران چلسی خوش‌نمی‌آید. اگر دقیق‌تر نگاه کنیم امسال سالی موفق بوده نه سالی سرشار از ناکامی. شاید بپرسید به چه دلیل؟ پس با ما همراه شوید. تابستان در حالی برای هواداران چلسی شروع شد که هواداران شاهد بازگشت مرد محبوب استمفوردبریج، این بار در هیبت آقای شاد به چلسی بودند. مورینیو تیمی ناقص را تحویل گرفت و برای تکمیل این تیم تلاش کرد. شاید از چشم برخی تلاش‌های مورینیو بی‌ثمر بوده اما در واقع وی به طور کامل در کار خود موفق عمل کرد. چلسی از سال 2010 تاکنون از نبود یک هافبک میانی توانمند و میانه‌دار رنج می‌برد و سال 2012 پس از خروج دروگبا از چلسی این بار شاهد نقطه ضعف دیگری در چلسی در پست مهاجم نوک بودیم. در تابستان تلاش‌های مسؤولان برای خرید یک مهاجم ششدانگ و یک هافبک میانه‌دار توانمند ثمری نداشت و تنها به خرید سامی اتوئو پا به سن گذاشته و مارکو فن خینکل جوان بسنده کرد، گرچه با خرید ویلیان و شورله توان هجومی بالایی به چلسی بخشید. چلسی مورینیو، تیمی سرشار از بازیکنان جوان که نیاز به هماهنگ ساختن دارند، از همان ابتدا فراتر از انتظارات کارشناسان ورزشی نتیجه گرفت و این امر تا حدودی به ضرر چلسی بود. مورینیو از ابتدای فصل اعلام کرد که چلسی هنوز کامل نشده و انتظار جام نداشته باشید اما به دلیل نتایج درخشان این انتظارات بالا رفت. آخر مگر می‌شود بدون داشتن یک هافبک میانه‌دار توانمند که نقش اساسی در کنترل بازی دارد در لیگی فرسایشی چون انگلیس فقط بر مبنای دفاع و ضدحمله قهرمان شد؟ مگر می‌شود بار گلزنی تنها روی دوش هافبک‌های تیم باشد و تیم در یک رقابت بلندمدت چون لیگ، قهرمان شود؟ مگر می‌توان بدون داشتن مهاجمی ششدانگ با ضدحمله در بازی‌های حذفی روند پیروزی را یکنواخت نگاه داشت؟ منطقی نگاه کنیم با ابزاری که مورینیو در دست داشت بدون شک نتایجی فراتر از حد انتظار گرفت. شاید برخی خرده بگیرند که چلسی مهره‌های فراوانی داشت، بله! درست است مهره‌های فراوان در خط دفاعی و در پست هافبک تهاجمی دارد، اما چه سود وقتی 2 حفره بزرگ در خط میانی و قلب خط حمله تیم وجود داشت. چلسی چه در لیگ و چه در لیگ قهرمانان فراتر از حد انتظار بود؛ بردن تمام تیم‌های بزرگ انگلیس و حضور در جمع 4 تیم پایانی، برای تیمی که سال گذشته در دور گروهی لیگ قهرمانان اروپا حذف شد و در لیگ برای کسب سهمیه اروپا می‌جنگید. منصف باشید، فراتر از عالی است. چلسی در خانه برابر اتلتیکو حذف شد، بیایید بهانه نیاوریم نه داوری در کار بود و نه بدشانسی، حتی به لحاظ قدرت تیمی چلسی قوی‌تر از مادریدی‌ها بود، اما مشکل کار کجا بود؟ چرا چلسی که در خانه حریف تیم‌های بزرگ را به زانو درآورده بود در خانه خود برابر تیمی در حد و اندازه‌های اتلتیکومادرید شکست خورد؟ بزرگ‌ترین عامل باخت چلسی بدون شک گل دقایق پایانی نیمه اول مادریدی‌ها بود، روی اشتباه تعجب‌برانگیز اشلی کول که بازی را یک-یک کرد. این گل تمام معادلات را برهم زد. سخت است مقابل تیمی با توان فیزیکی بالا و فلسفه بسیار خشن اتلتیکو که خطا کردن عضوی از دی‌ان‌ای آنهاست به بازی بازگشت. آن هم با وجود دو حفره بزرگ در خط میانی و خط حمله تیم. تیم چلسی اکنون یک اسکلت کامل است که تنها به مقداری دیوار برای کامل شدن نیاز دارد. چلسی اکنون توان دفاعی بالا و توان موقعیت‌سازی ترسناکی دارد و تنها به یک مهاجم نیاز دارد که بتواند این موقعیت‌ها را به گل تبدیل کند. سال آینده ماتیچ در اروپا هم می‌تواند بازی کند و بدون شک نیاز اصلی چلسی تنها یک مهاجم است. گزینه اصلی چلسی برای خط حمله مهاجم برزیلی‌الاصل اتلتیکومادرید یعنی دیگو کاستا است که برخی خبرگزاری‌ها از حتمی شدن این انتقال خبر داده‌اند اما باید تا روز نهایی شدن انتقال صبر کرد. از 3 مهاجم چلسی بدون شک دمبا با و سامی اتوئو را سال دیگر نخواهیم دید و تنها تورس به دلیل مسائل اقتصادی در چلسی ماندگار خواهد شد. بازگشت لوکاکوی جوان از انتقال قرضی و حضور دیگو کاستا در خط حمله چلسی می‌تواند تا سال‌ها خط حمله این تیم را بیمه کند. زمزمه‌های خروج بازیکنانی چون لوییس و رامیرس نیز به گوش می‌رسد و در صورت اتفاق این قضیه چلسی باید به دنبال خرید یک هافبک کلاس جهانی دیگر باشد یا به لمپارد پا به سن گذاشته که بیشتر هجومی است تا دفاعی و بازیکنان جوانی چون فن خینکل، آکه، رومئو، مک ایچران و حتی ساویله اعتماد کند. در هرحال چیزی که سال آینده از چلسی خواهیم دید چهره همیشگی چلسی یعنی یک چهره مدعی در همه جام‌هاست. بازگشت لیورپول به بالای جدول، قدرت گرفتن آرسنال و منچسترسیتی، بازگشت احتمالی یونایتد به مدعیان و حتی پیشرفت‌های اورتون روبرتو مارتینس و تاتنهام، سال آینده نوید رقابتی بسیار جذاب‌تر از امسال در لیگ انگلیس را می‌دهد.