شروين طاهري
... هزار جومونگ سرخ و هزار سوسانوی سپید از دو طرف ریختند، جومونگ‌های چشم بسته قهقهه می‌زدند، سوسانوهای چشم وق‌زده در لباس عروس، همهمه‌ای همه جا را پر کرده بود، با زیر صدای کرکننده حشرات، مثل حمله ملخ‌ها، ریختند دور کوه، خودشان را از کوه می‌کشیدند بالا، از تنشان رگ و ریشه‌هایی بیرون می‌زد، پیچک‌ها دور سنگ‌ها می‌پیچیدند، جومونگ‌ها با دندان، سوسانوها با ناخن‌های بلند سنگ‌ها را چنگ می‌زدند و خودشان را بالا می‌کشیدند، به درخت بالای کوه که رسیدند، عشقه‌وار می‌خزیدند دور تنه درخت، کوه و درخت و آسمان رنگ عجیبی داشتند، موجی افتاده بود بین حشرات، جومونگ‌های سرخ، سوسانوهای سپید و عشقه‌های سبز، یکی کنار گوشم جیغ کشید، یانگوم بود، یک مرد کت و شلواری قهقهه می‌زد، ای‌کی‌یوسان می‌خندید، سوباسا می‌خندید، علی کوچولو غش و ضعف می‌رفت، حشرات وول می‌خوردند دور درخت و خس‌خس می‌كردند، مرد کت‌و شلواری برگشت و توی صورتم خندید، دهان نداشت، صورت نداشت همه شناختندش، هنوز داشت قهقهه می‌زد با صدای عادل، با صدای افشین، بدون لب فریاد می‌کشید زیر گوش یانگوم و وردی می‌خواند: «هورا هلیکس»! و باز قهقهه می‌زد، قهقهه قه قه قه قه... هرم گرما خورد توی صورتم، شیشه پراید پایین بود، توی سراشیبی سئول، همه جا به همان رنگ عجیب بود، پراید فرمان نداشت، ترمز نداشت، با شتاب سرازیری سئول را می‌رفت پایین، چشم‌هایم را بستم، فریاد کشیدم از ته حنجره، بعد همه جا ساکت شد، چشم‌ها‌م رو باز کردم، دوباره همان رنگ‌های سرخ و سفید و سبز و دوباره صدای قهقهه، این بار از بالای یک ساختمان سیاه، پراید خودش وایستاده بود جلوی ساختمان، سرم را چرخاندم بالا، مرد کت و شلواری بدون صورت از آن بالا کله‌اش را آورده بود بیرون و می‌خندید، شناختمش: کفاشیان بود، ناخودآگاه پرسیدم: مصاحبه می‌کنی؟ گفت: کی؟، گفتم: تو، گفت: من کی‌ام؟، گفتم رئیسی! گفت: اینجا کجاست؟، گفتم: فدراسیون، گفت: فدراسیون چی؟، گفتم: فوتبال؟ گفت: فوتبال؟ و باز دوباره قهقهه زد با صدای عادل، با صدای افشین، با صدای فیروز، با صدای همه چیز آرومه، من چقدر خوشحالم...
... هزار جومونگ سرخ و هزار سوسانوی سپید از دو طرف ریختند، جومونگ‌های چشم بسته قهقهه می‌زدند، سوسانوهای چشم وق‌زده در لباس عروس، همهمه‌ای همه جا را پر کرده بود، با زیر صدای کرکننده حشرات، مثل حمله ملخ‌ها، ریختند دور کوه، خودشان را از کوه می‌کشیدند بالا، از تنشان رگ و ریشه‌هایی بیرون می‌زد، پیچک‌ها دور سنگ‌ها می‌پیچیدند، جومونگ‌ها با دندان، سوسانوها با ناخن‌های بلند سنگ‌ها را چنگ می‌زدند و خودشان را بالا می‌کشیدند، به درخت بالای کوه که رسیدند، عشقه‌وار می‌خزیدند دور تنه درخت، کوه و درخت و آسمان رنگ عجیبی داشتند، موجی افتاده بود بین حشرات، جومونگ‌های سرخ، سوسانوهای سپید و عشقه‌های سبز، یکی کنار گوشم جیغ کشید، یانگوم بود، یک مرد کت و شلواری قهقهه می‌زد، ای‌کی‌یوسان می‌خندید، سوباسا می‌خندید، علی کوچولو غش و ضعف می‌رفت، حشرات وول می‌خوردند دور درخت و خس‌خس می‌كردند، مرد کت‌و شلواری برگشت و توی صورتم خندید، دهان نداشت، صورت نداشت همه شناختندش، هنوز داشت قهقهه می‌زد با صدای عادل، با صدای افشین، بدون لب فریاد می‌کشید زیر گوش یانگوم و وردی می‌خواند: «هورا هلیکس»! و باز قهقهه می‌زد، قهقهه قه قه قه قه... هرم گرما خورد توی صورتم، شیشه پراید پایین بود، توی سراشیبی سئول، همه جا به همان رنگ عجیب بود، پراید فرمان نداشت، ترمز نداشت، با شتاب سرازیری سئول را می‌رفت پایین، چشم‌هایم را بستم، فریاد کشیدم از ته حنجره، بعد همه جا ساکت شد، چشم‌ها‌م رو باز کردم، دوباره همان رنگ‌های سرخ و سفید و سبز و دوباره صدای قهقهه، این بار از بالای یک ساختمان سیاه، پراید خودش وایستاده بود جلوی ساختمان، سرم را چرخاندم بالا، مرد کت و شلواری بدون صورت از آن بالا کله‌اش را آورده بود بیرون و می‌خندید، شناختمش: کفاشیان بود، ناخودآگاه پرسیدم: مصاحبه می‌کنی؟ گفت: کی؟، گفتم: تو، گفت: من کی‌ام؟، گفتم رئیسی! گفت: اینجا کجاست؟، گفتم: فدراسیون، گفت: فدراسیون چی؟، گفتم: فوتبال؟ گفت: فوتبال؟ و باز دوباره قهقهه زد با صدای عادل، با صدای افشین، با صدای فیروز، با صدای همه چیز آرومه، من چقدر خوشحالم...از خواب پریدم، صدای آهنگ همراهم بود: همه چی آرومه...
صدا قطع شد. همه جا آرام بود. هیچ صدایی، مطلقاً هیچ صدایی نمی‌آمد. نگاه کردم به ساعت اتاق، 8صبح. یک ساعت 8 صبح به وقت سئول.
از تهران هم هیچ صدایی نمی‌آمد. تهران، خیابان زیر پایم بود، یا خیابان «تهران رو»ی سئول. صبح دیروز همین مواقع به وقت تهران در سئول بودم، یا خیابان سئول تهران. معرفی‌نامه‌ام را به امضای علی کفاشیان گرفتم و راه افتادم سمت فرودگاه و حالا در خیابان تهران سئول چشم باز می‌کردم. دیشب بعد از 10 ساعت پرواز رسیده بودم و مستقیم آمده بودم هتل «کیا». این هتل را به این خاطر رزرو کرده بودم که درست در قلب تهران بود، یا خیابان تهران سئول در نزدیکی حومه شهر. تازه یاد کابوس دیشب افتادم. اصلا کابوس بود یا رویا؟ هنوز صدای قهقهه‌ها در گوشم زنگ می‌زدند و دوباره همراهم زنگ زد: «همه چی آرومه...» با یک خیز دکمه قرمز گوشي را زدم. دوباره همه چیز آرام شد. سکوت، سکوت واقعی. هرچه هشیاری‌ام بیشتر می‌شد، فضا برایم مبهم‌تر می‌شد.
حس مالیخولیایی خواب دیشب دوباره در من شكل مي‌گرفت واقعا هیچ صدایی از آن پایین، از خیابان تهران نمی‌آمد، مطلقاً هیچ! نه از اتاق‌های دیگر، نه از راهروها، نه از دیوارها، نه از سقف. انگار نه انگار که طبقه سی و دوم یک برج بلند بر فراز آسمان یکی از شلوغ‌ترین شهرهای دنیا بودم. شنیده بودم که به کره می‌گویند سرزمین صبح آرام ولی دیگر نه اینقدر آرام. از تخت که پایین آمدم احساس بدی داشتم. معذب بودم که نکند صدای قدم برداشتنم روی موکت کف اتاق، کل مردم شهر را از خواب بیدار کند. گوشی را برداشتم که ببینم کسی با شماره وطنی‌ام تماس گرفته که دیدم یک عالمه میس کال دارم با یک عالمه پیام و پیامک از آدم‌های جورواجور. خدایا با این همه آدم از کجا خبردار شده بودند که من آمده‌ام کره؟ ماموریتم به سئول و پیونگ‌یانگ هم یک ماموریت نیمه محرمانه بود. شنیده بودیم که کره‌ای‌ها به یک هورمون جدید دست یافته‌اند که موجب جهش ژنتیکی ورزشکارانشان می‌شود و این هورمون عامل صعود 2 کره فقیر و غنی، با هم به جام‌جهانی فوتبال 2010 آفریقای جنوبی بوده است. پس از طرف یک موسسه تحقیقاتی آمدم کره‌جنوبی تا بعد هم بروم سری به همسایه شمالی بزنم، در پوشش نماینده فدراسیون فوتبال ایران. اما حالا با یک کابوس، یک عالمه تلفن و پیام مشکوک و شهری که در آغاز ساعات کاری هیچ صدایی از آن نمی‌آمد، اصلا فراموش کرده بودم برای چه اینجا هستم. با گوشی رفتم توی اینترنت. به محض اینکه صفحه اصلی گوگل آمد، شاخ درآوردم.
حروف «O» کلمه Google، یکي تبدیل به آرم دوقلوي پرچم کره‌جنوبی و یکی تبدیل به ستاره سرخ پرچم کره‌شمالی شده بودند و یک «O» اضافه هم بینشان درآورده بودند با آرم انرژی هسته‌ای. از كنار آرم گوگل هم یک ابر قارچی شکل انفجار هسته‌ای رفته بود بالا و بالا و پايين به انگلیسی حک شده بود: «کره شمالی و جنوبی در جنگ هسته‌ای!»
عرق سردی كرده بودم: خدايا من كجا آمده‌ام!