دكتر جواد منصوری
: سالی كه گذشت در تاریخ پس از پیروزی انقلاب اسلامی، از ویژگی‌ها و تفاوت‌های زیادی برخوردار بود. در ابتدای سال 88 هیچ‌گونه تصوری از چگونگی، چرایی و نتایج آن برای طراحان و مجریان برنامه‌ها و از طرف دیگر مردم و مقامات و دستگاه‌های جمهوری اسلامی وجود نداشت. سازمان‌های اطلاعاتی، امنیتی و رسانه غرب انتخابات ریاست جمهوری را فرصتی برای ایجاد دگرگونی‌های مورد نظر می‌دانستند، از این رو سازماندهی، تدارك و هدایت همه طیف معارضی با نظام را برای اجرای برنامه به كار گرفتند. هر یك از زیر مجموعه این طیف تحقق اهداف خود را پیگیری می‌كرد. اهدافی كه از مخالفت با عملكرد دولت و نارضایتی از چگونگی برگزاری انتخابات شروع می‌شد و بتدریج سطح مطالبات و انتظارات از برنامه‌های تنظیم شده را افزایش می‌دادند، به گونه‌ای كه در سر دیگر طیف عوامل منحط بهائی و منافق براندازی نظام را هدف قرار داده بودند. بنابراین همه مجموعه‌های تشكیل‌دهنده طیف، تحت پوشش هدایت و تغذیه خبری و تحلیلی رسانه‌هایی قرار گرفتند كه با استفاده از بودجه آگاهانه یا ناآگاهانه مستقیم یا غیرمستقیم – امكانات نامحدود موساد، فعالیت‌های گسترده و بی‌سابقه خود را از ابتدای سال 88 آغاز و همچنان ادامه می‌دهند.«جنگ رسانه»ای و به تعبیر دیگر «جنگ نرم» – كه در واقع دامنه وسیع‌تری دارد – در سال‌های اخیر موفقیت‌های زیادی برای اجرای برنامه‌های مورد نظر غرب در كشورهای دیگر داشته و لذا سرمایه‌گذاری روزافزونی در این زمینه صورت گرفته است. اگرچه در ایران به دلایلی كه باید به وقت و با همكاری مجموعه‌ای از دستگاه‌های ذی‌ربط تحقیق و بررسی شود كه چرا «جنگ نرم»، «جنگ رسانه‌ای» یك دیپلماسی عمومی و «حتی تهاجم فرهنگی»، جدی گرفته نشد و به سخنرانی، همایش و چاپ و انتشار چند نشریه و كتاب بسنده شد؟ دستگاه‌های اطلاعاتی و سیاسی غرب با آگاهی از این نقطه ضعف و با استفاده از امكانات و تكنیك‌های جدید تبلیغاتی و با به كارگیری همه نیروهای خود، ایجاد و دگرگونی در ایران را از این طریق طراحی و به اجرا درآورد. عدم آمادگی و ضعف دستگاه‌های داخلی، كمك بزرگی به اجرای برنامه‌های «جنگ رسانه‌ای» شد، به گونه‌ای كه برای مجریان «پروژه اغتشاشات و بی‌ثبات‌سازی» و از طرف دیگر مردم از وضع به وجود آمده قبل و پس از انتخابات متعجب و غافلگیر شدند. این وضع در ابتدا امیدواری زیاد برای موفقیت و رسیدن به اهداف تعیین شده در سازمان‌های توطئه‌كننده ایجاد كرد، به گونه‌ای كه بعضی از آنها صحبت از «پیروزی بزرگ» می‌كردند. اما ورود عوامل جدید و تعیین كننده به صحنه جنگ سیاسی، رسانه‌ای و امنیتی، شرایط جدیدی ایجاد كرد كه برای بسیاری غیرمنتظره بود.
1- حضور مردم:
با تحلیل‌ها و گزارش‌های عوامل اطلاعاتی غرب، مردم را هوادار و آماده هرگونه حركت علیه نظام می‌دانستند. این ذهنیت تحت تأثیر تداوم تبلیغات یكجانبه و مشابه‌سازی با بعضی كشورهای دیگر بوده است. در حالی كه غالب مردم طی بیش از 30 سال گذشته با حركت‌های آگاهانه و مسؤولانه خود و حضور در صحنه‌های گوناگون، همه توطئه‌ها و برنامه‌های دشمن را خنثی كرده‌اند. حضور مردم و نقش تعیین‌كننده آنان در جریان‌های قبل و بعد از انقلاب اسلامی در دنیای معاصر بی‌نظیر یا كم نظیر بوده است. آنچه كه خرداد 88 و 9 دی 88 و 22 بهمن 88 گذشت، پدیده‌ای عادی و كم اهمیت نیست كه بتوان نادیده گرفت. تا زمانی كه مردم از جمهوری اسلامی حمایت و پشتیبانی می‌كنند، استكبار جهانی نمی‌توانند بسیاری از طرح‌ها و توطئه‌های خود را با موفقیت به اجرا درآورند.
2- اقدامات رهبری:
واقعیت این است كه یكی از اهداف مهم «طرح براندازی و فروپاشی از درون» تضعیف و حذف رهبری از معادلات حاكمیتی جمهوری اسلامی است، زیرا كه در قانون اساسی و مبانی اعتقادی مردم جایگاه ویژه‌ای برای «ولایت فقیه» و «رهبری انقلاب و نظام» دیده می‌شود. لذا دشمنی با اصل ولایت فقیه و ایجاد فاصله بین رهبری و مردم از اهداف استراتژیك معارضان و دشمنان است. نكته جالب اینكه از زمانی كه در مجلس خبرگان قانون اساسی و اصل ولایت فقیه مطرح شد، بنی‌صدر به عنوان جریان مورد حمایت غرب و سخنگوی طیف ضد انقلاب و وابسته، علنا مخالفت سرسختانه خود را آغاز كرد. بلافاصله پس از تصویب این اصل از مجلس خبرگان، روزنامه انقلاب اسلامی با صراحت و شدت در اشكال مختلف – نوشته كاریكاتور و نقل قول پیام تلفنی – مخالفت و ضدیت خود را اعلام و ولایت فقیه را دیكتاتوری جدید نامید. به هرحال در این مقطع رهبری با درك شرایط و با اتكا به حمایت مردم و بنا بر مسؤولیت خود، در مقابل جریان فتنه و توطئه قاطعانه ایستاد. تصور دشمن این بود كه با ایجاد اغتشاش و تردید در صحت انتخابات و به راه انداختن جنگ روانی، تبلیغاتی، سیاسی و امنیتی، می‌تواند رهبری و مردم را در مقابل عمل انجام شده قرار دهد و مراحل طراحی شده را یكی پس از دیگری به مرحله اجرا درآورد. آنچه كه قطعا می‌توان گفت این است كه انتخابات و نتیجه شمارش آرا یك بهانه و كلید رمزی برای آغاز عملیاتی بودن از 2 سال قبل از آن طراحی، برنامه‌ریزی، تدارك و زمینه‌سازی شده بود.
3- محرم و عاشورا:
پس از شكست طرح براندازی در مراحل اولیه آن در خرداد 88، تلاش‌های ناموفق دیگری كه نشانه‌ای جز عدم آگاهی از شرایط و اجبار به ادامه اقدامات شورشی و آشوب‌طلبانه نداشت صورت گرفت. نتیجه این اقدامات افشای ماهیت و انزوای بیشتر سردمداران و كارگردانان بود. در آخرین صحنه از اجرای طرح، همه امكانات خود را برای ایجاد دگرگونی و تحول در اوضاع عمومی كشور، تبدیل روز عاشورا از یك حركت عمومی مذهبی – مردمی به حركتی شورشی– تخریبی بر ضد همه مقدمات و منتقدات و ارزش‌ها و اصول مورد احترام دینی و سیاسی مردم بود. در این روز طیف گسترده‌ای از بهائیان، منافقان، سلطنت‌طلبان، جاسوسان آمریكا، انگلیس و حتی اشرار برای بر هم زدن نظم و تغییر وضع و دادن شعارهای ویژه متشكل شده بودند. آنچه در روز عاشورای 1431 هجری قمری، برابر با 5 دی 88، گذشت و همچنین پیامدهای آن از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است كه نیازمند نوشته‌ای دیگر است.
منبع: پایگاه مرکز اسناد انقلاب اسلامی