مهناز انصاریان که داریوش مهرجویی، فیلم «لیلا» را براساس رمان او ساخته، مدعی است این فیلمساز فیلم «طهران تهران» را از روی رمان «پانسیون محله مونمارتر» او ساخته است، بدون اینکه از کتاب و نویسنده آن نامی به میان آورد و به این موضوع اشاره‌ای کند. این داستان‌نویس و بازیگر در نامه‌ای خطاب به مهرجویی چنین نوشته است: «اینجانب نویسنده قصه «لیلا» که شما آن را به تصویر کشیدید، بعد از نمایش فیلم، رمانم را چاپ کردم؛ چاپ اول 1377، چاپ دوم 1380و چاپ سوم 1387». در بخش دیگری از نامه با اشاره به موفقيت‌های بی‌شمار فیلم در جشنواره‌های داخلی و خارجی آمده است: «جای‌تأسف است که شما هیچ‌گاه نامی از این افتخارات در صحبت‌های خود با مطبوعات ایران نداشته‌اید!» او ادامه داده است: «سال گذشته در جشنواره نیویورک برای فیلم «لیلا» دعوت شدید. از شما تجلیل بزرگی به عمل آمد. باز هم جای تعجب است! چرا در بازگشت به ایران هیچ مصاحبه‌ای درباره این مهم نداشتید؟! آقای مهرجویی لطفا عینک سیاه‌تان را بردارید! به یاد دارید که در زیرنویس انگلیسی فیلم «لیلا» نام اینجانب را حذف کردید و اگر حمایت‌های بنیاد محترم فارابی نبود، شاید تاکنون هم زیرنویس انگلیسی نامی از مهناز انصاریان نداشت». انصاریان در ادامه خطاب به مهرجویی نوشته است: «پانسیون محله مونمارتر را نوشتم، قصه را خواندید و عاشق این قصه شدید. خواستار ساخت آن شدید و من خیلی خوشحال شدم. مرا نویسنده مطلوب خود خواندید، مشوقم شدید. با اجازه شما نوشته‌هایم را از همسرتان پس گرفتم. رمانم «پانسیون محله مونمارتر» چاپ اول 1382 و چاپ دوم 1387 به چاپ رسید». انصاریان در بخش دیگری از این نامه آورده است: «اصلا توقع نداشتم برای بازی در فیلم «طهران تهران» دعوتم کنید، تا ذهن من نسبت به برداشت شما از «پانسیون محله مونمارتر» گمراه شود و بعد بگویید«متأسفم نقش برای شما مناسب نیست». البته بنده متوجه این ترفند شما شدم اما هیچ نگفتم، یک موقع خدای نکرده دل شما نشکند تا با خیال راحت فیلم خود را بسازید و از شهرداری مخارج لازم زندگی را تأمین کنید. واقعا این روزها گرانی بیداد می‌کند...!» او در پایان چنین نوشته است: «البته که این عمل شما فقط محدود به من نمی‌شود بلکه شما با آقای سلینجر هم این تجربه را داشته‌اید؛ «فرنی و زویی» شده «پری». واقعا عدالت و انسانیت شما نسبت به حق و حقوق من نسبت به دیگری بیداد می‌کند، چرا؟»