و حالا امروز اینتر بهترین تیم اروپاست؛ تیمی که تنها به دیه‌گو میلیتو ختم نمی‌شود، تیمی که تنها دفاع نمی‌کند، تیمی که اندیشه‌ها و گفته‌های فان‌گال را به نمایش نمی‌گذارد، تیمی که تنها به یک مساله می‌اندیشد و آن پیروزی است. حالا جشنی بزرگ در خانه‌ای تماشایی و باشکوه برپاست و قهرمان تیمی است که به اندازه‌ای هوشمندانه و دقیق بازی می‌کند که تمام مخالفانش را به ستایش واداشته؛ تیمی که در دفاع کاملا بسته و دقیق عمل می‌کند و در حمله فوق‌العاده حرفه‌ای، سریع و در عین حال بدون اشتباه. این همان تیمی است که او می‌خواست، ژوزه مورینیو؛ پرتغالی‌ای که با نرآتزوری بهترین نمایش و تجربه دوران مربیگری‌اش را ارائه کرد تا اینتر را سربلند و داستان جدیدی را برای این باشگاه ایتالیایی از سرگیرد.
وقتی ژوزه از پله‌های جایگاه مخصوص اهدای جام سانتیاگو برنابئو بالا می‌رفت این احساس را می‌توانستید در عمق آن نگاه موذیانه‌اش پیدا کنید.
احساس بخشیدن، احساس دادن هدیه‌ای به رنگ جام نقره‌ای که پس از 45سال به دست نرآتزوری رسید. بله، شاید خیلی‌ها بگویند مورینیو و پسرانش با زشت‌ترین فوتبال ممکن فاتح لیگ قهرمانان شدند ولی این مساله تنها یک نظر متعصبانه است نه یک عقیده کارشناسانه. اینکه می‌گویند فوتبال اروپا این روزها در فضای «مورینیوئیسم» تنفس می‌کند کاملا اشتباه است چون با قهرمانی اینتر در شنبه‌شب سانتیاگوبرنابئو چند پرده مهم از فوتبال باشگاهی در اروپا برداشت، اول گام با حذف بارسلونا شروع شد. بدون شک آنهایی که هوادار فوتبال جامع یا توتال فوتبال بارسایی هستند اعتقاد دارند با حذف کاتالان‌ها از لیگ قهرمانان، فوتبال اروپا پذیرای آن روی سکه زشت و دفاعی‌اش شده و این مساله دستپخت تفکرات مورینیو است ولی اینگونه نیست چون ژوزه زمانی ترمز بارسلونا را کشید که ضعف‌های تاکتیکی این تیم رویایی تحت‌الشعاع تفکرات مربی جوانش پنهان شده بود. پس می‌توانیم به این نتیجه برسیم که او لطف بزرگی به آنهایی کرد که تنها دل به بازی «پلی‌استیشنی» بارسلونا خوش کرده بودند. مورینیو با بالانس تاکتیکی‌اش در 2 بازی رفت و برگشت به خیلی‌ها ثابت کرد که رد و بدل کردن صدتا پاس سالم با کمیت بالا در یک بازی آن هم بدون کیفیت به هیچ جایی نمی‌رسد. برای اثبات این استدلال یک بار دیگر نوار ویدئویی بازی رفت بارسا – اینتر را مرور کنید. فکر می‌کنید بارسلونا 2 گلی که دریافت کرد (به جز گل سوم که مشکوک به آفساید بود) از کدام جناح و نقطه ضعفش بود؟ آیا همین تیم در جریان رقابت‌های لالیگا و در هفته‌های آخر از تیم 10 نفره سویا در سانچز پیسخوآن از همان منطقه چپ 2 گل دریافت نکرد؟ واقعا هواداران بارسا در چه زمانی باید درمی‌یافتند که تیم رویایی‌شان در خط دفاعی مشکلات فراوانی دارد. پس می‌توانیم بیان کنیم نخستین گام و تحول در فوتبال باشگاه‌های اروپا با حذف بارسلونا برداشته شد.
حالا به دومین گام می‌رسیم؛ بدون شک قهرمانی اینتر در اروپا لطف بزرگی به جامعه فوتبال قاره سبز بود چون ما دیگر شاهد حضور تیم‌های انگلیسی و سریال تکراری نمایندگان جزیره در فینال لیگ قهرمانان نبودیم. واقعا حضور تیم‌های انگلیسی در مرحله یک‌چهارم نهایی فرمت لیگ قهرمانان را به مصداق جام اتحادیه یا چیزی شبیه آن کرده بود، همینقدر که در این فصل خبری از آنها نبود و فوتبال اروپا توانست فضای جدیدی جدا از آنگلوساکسون‌ها را تجربه کند، قابل ستایش است.
سومین گام؛ قهرمانی اینترمیلان در اروپا یک تزریق خون جدید به کالبد نیمه‌جان کالچو بود. فوتبال ایتالیا درست در بدترین زمان ممکن که به گفته بیشتر کارشناسان به خاطر ساختار و تار و پود فرسوده‌اش به آخر راه رسیده با قهرمانی اینتر جان دوباره گرفت.
واقعا فکر می‌کنید نمایندگان فوتبال ایتالیا در جام‌های اروپایی به چه جایگاهی دست پیدا کرده‌اند؟ اینکه نرآتزوری می‌توانند با رهبری غریبه‌ای به نام مورینیو این جام را بالای سر ببرند، قابل تعمیم است.
حالا این مساله که مورینیو تعامل مناسبی با جامعه فوتبال نداشت و هرگز نتوانست رابطه سالمی با آنها برقرار کند، موضوع جدایی است ولی همینقدر که پس از 45 سال اینترمیلان به‌عنوان نماینده ایتالیا فاتح لیگ قهرمانان شد، قابل ستایش است.
آيا فوتبال اينتردفاعي بود؟
4 سبک بازی در دنیای فوتبال وجود دارد. فوتبال مبتنی بر توپ‌های بلند، مثل بریتانیا. فوتبال جامع که آژاکس و بارسلونا و در مقاطعی میلان نشان می‌دادند. فوتبال سرخوشانه احساسی برزیلی که البته خالص‌ترین نوع آن در مقطعی در آفریقای جنوبی دیده می‌شد و کاتناچو* سیستم دفاعی و ایتالیایی. کمتر تیمی فقط فوتبال جامع یا فوتبال مبتنی بر توپ‌های بلند را بازی می‌کند و معمولا تلفیقی از سبک‌های مختلف ارائه می‌شود. در افراطی‌ترین تیم دفاعی هم یک بازیکن کناری خلاق می‌تواند برزیلی بازی کند، درست مثل مایکون در اینتر.
فينال از نگاه مطبوعات ايتاليايي
گاتزتا دلو اسپورت:
«اینتر بزرگ: این سومیش بود».
کوریره دلواسپورت:
«هیچکس مگر اینتر».
کوریره دلا سرا:
«اینتر قهرمان شد، افتخار در مادرید».
رپوبلیکا:
«میلیتو بایرن را ضربه کرد، جام به اینتر رسید».
تیتر نشریات آلمانی بعد از شکست بایرن
کیکر:
«میلیتو رویای سه‌گانه را نابود کرد».
بیلد:
«لعنتی ـ میلیتو سه‌گانه بایرن را خراب کرد».
تاکس اشپیگل: «پارتی جام سوم کنسل شد».
مونشنر آبیند سایتونگ:
«غم روی پیروزی نشست».
* در اینجا کاتناچو کلمه‌ای معادل سیستم دفاعی ترجمه شده است. در زبان ایتالیایی این کلمه به معنای قفل است. در فوتبال معنای سیستمی را دارد که سوئیپر پشت مدافعان باقی می‌ماند و تیم از روش یارگیری نفر به نفر استفاده می‌کند و منتظر حمله حریف می‌ماند.