حسین جوادی:
اینجا نوکمپ نیست و شما نیمه دوم بازی رفت باسا- اينتر را که نرآتزوري‌ها 3 بر یک جلو افتاده‌‌اند تماشا نمی‌کنید، چون اینتر بار دیگر توانست از همان روش استفاده کند و به رستگاری برسد. 2 گل در مدت 40 دقیقه؛ آماری که به ما نشان می‌دهد نمایش پسران ژوزه به مراتب از بازی برابر بارسا خیره‌کننده‌تر بود. البته تنها یک دلیل ثابت می‌کند که چرا بایرن نیز همانند بارسلونا نتوانست از موقعیت‌هایی که خلق می‌کرد کمال استفاده را ببرد. این مساله تاکتیکی را باید به این شکل شرح دهیم که هر زمانی بازیکنان بایرن قصد ضربه‌زدن به توپ را داشتند نمی‌توانستند در فضایی مناسب به این عمل اقدام کنند. این بدان معنی است که بازیکنان اینتر فضای لازم را از حریف گرفته بودند و اجازه خلاقیت به آنها نمی‌دادند. دقیقا همان روشی که ما در 2 بازی رفت و برگشت برابر بارسلونا شاهد بودیم. این نوع فوتبال دفاعی موسوم به کاتناچو از اوایل دهه 1960 و 70 در ایتالیا توسط «هررا» [مربی افسانه‌ای اینتر‌میلان] وارد فرهنگ فوتبال آنها شد اما مساله اصلی که خیلی‌ها به این روش ایراد می‌گیرند این است که بعضی تیم‌ها نمی‌توانند آن را بخوبی اجرا کنند. البته باید عنوان کنیم این روش دفاعی از همان تک‌مهاجم تیم اجرا می‌شود، طوری که شنبه‌شب شاهد بودیم ژوزه مورینیو به دیه‌گو میلیتو دیکته کرده بود که درست مانند شب فینال کوپا دل‌ری بدنش را میان توپ‌های ارسالی حریفان قرار دهد و یکی از وظایف ستاره آرژانتینی اینتر این بود که پاس‌های ارسالی مدافعان حریف را قطع کند. باور کنید همین دوندگی بالای میلیتو و بازی فیزیکی‌اش که توام با روش‌های مورینیو شده دلیل اصلی دعوت او توسط مارادونا برای حضور در جام‌جهانی است. این روش به مهاجمی با خصوصیات او می‌آموزد که از هر نقطه‌ای از زمین وقتی توپ را قطع کردی یا صاحب آن شدی اقدام به شوتزنی کني. این روش را در دقیقه 35 بازی شاهد بودیم که منجر به گل اول اینتر شد، البته باز هم باید به این نکته اشاره کنیم که قرار گرفتن میلیتو در فضا‌های خالی مدافعان بایرن محصول همکاری اتوئو و اشنایدر بود.
نقشه A مورینیو
مورینیو در برنامه A خود تصمیم گرفت تا از روش 3-1-2-4 استفاده کند اما این فرمت به شکل‌های 3-2-1-4 ، 1-3-2-4 و 1-4-1-4 تغییر پیدا می‌کرد. او به این دلیل از روش چرخشی استفاده کرد که بستگی به موقعیت‌های توماس مولر و شوآن اشتایگر داشت و درست هر زمانی که آنها صاحب توپ می‌شدند برنامه‌ها برای خنثی کردن خلاقیت این بازیکنان تغییر می‌کرد. در جناح چپ نیز کریستین چیوو مامور مهار آرین روبن بود که لوسیو و ساموئل نیز برای تکمیل مهار روبن در میان ارسال توپ‌های او حائل می‌شدند. همین مساله تا حدودی جناح راست بایرن را بی‌اثر کرده بود.
نقش زانتی
زانتی با اینکه از سرعت بالایی برخوردار نیست ولی به لحاظ خصوصیات فیزیکی و نحوه بازی فانتزی‌اش فاصله میان خط هافبک و خط دفاع را کاهش داده بود و درست زمانی که مورینیو تصمیم گرفت چیوو را از زمین خارج کند، زانتی به جناح چپ رفت و استانکوویچ جای زانتی قرار گرفت. مورینیو با این روش باعث شد هم چیوو که یک کارت زرد را از داور گرفته بود از زمین اخراج نشود و هم اینکه یک هافبک دفاعی تازه‌نفس را در جای زانتی قرار داد تا شکافی در آن منطقه از زمین به وجود نیاید.
مهار روبن
هر کسی که شنبه‌شب هدایت اینتر را برعهده داشت باید فکری برای مهار روبن می‌کرد، بازیکنی که در بایرن بیشتر حملات از سمت او طراحی می‌شود. در همین بازی مورینیو بخوبی می‌دانست که توپ‌های ارسالی بیشتر به آرین روبن ختم خواهد شد. به همین دلیل تنها عامل خنثی کردن روبن این بود که به او فرصت فکر کردن و خلاقیت ندهند چون روبن از زمانی که صاحب توپ می‌شد تا وقتی که آن را ارسال کند مهلت زیادی نداشت به همین خاطر بازیکنی که مامور مهار او بود باید خیلی سریع توپ او را می‌زد. شیفت کردن بازیکنان در منطقه چپ برای مهار روبن، قصه‌ای بود که ژوزه بخوبی آن را به پسرانش القا کرده بود.
نقشه B ونگال شکست خورد
لوئیس ونگال، میروسلاو کلوزه را به جای آلتینتاپ وارد میدان کرد. او با این کار می‌خواست مهاجمی دیگر کنار اولیچ اضافه کند و با این روش مولر به سمت چپ تمایل پیدا می‌کرد. این روش با اینکه بایرن را در موقعیت‌های تهاجمی بیشتری قرار داد ولی عملا آنها را از لحاظ دفاع تیمی ضعیف کرد که موجب شد تا دومین گل را نیز دریافت کنند.