دیوید لینچ
برای نخستین‌بار از سال‌های دهه 90 نقشه اروپا با رنگی آبی که نمایانگر حضور محافظه‌کاران در کشورهای مختلف است جلوه‌ای متفاوت به خود گرفته است. پیروزی حزب محافظه‌کاران و دیوید کامرون در انگلستان این ظهور را از کیفیت بهتری در منظره سیاسی اروپا برخوردار کرد. ملاقات اخیر کامرون با نیکلا سارکوزی، رئیس‌جمهور فرانسه و آنگلا مرکل، صدر اعظم آلمان می‌تواند بازبینی این نقشه سیاسی را بیشتر در دستور کار قرار دهد. چه اینکه آنجا نیز به نوعی محافظه‌کاران در راس قدرت قرار دارند، اما فقط 3 قدرت بزرگ نیستند که به نوعی مثلث حضور محافظه‌کاران را در اروپا ترسیم می‌کنند. در ایتالیا نیز سیلویو برلوسکنی مطمئنا یکی از اعضای راستیون نسبتا افراطی است. احزاب محافظه‌کار در لهستان، سوئد، مجارستان و هلند نیز تقریبا در راس کار هستند که درباره هلند این اتفاق عملا تا ماه آینده و در انتخابات این کشور تثبیت خواهد شد.
برای نخستین‌بار از سال‌های دهه 90 نقشه اروپا با رنگی آبی که نمایانگر حضور محافظه‌کاران در کشورهای مختلف است جلوه‌ای متفاوت به خود گرفته است. پیروزی حزب محافظه‌کاران و دیوید کامرون در انگلستان این ظهور را از کیفیت بهتری در منظره سیاسی اروپا برخوردار کرد. ملاقات اخیر کامرون با نیکلا سارکوزی، رئیس‌جمهور فرانسه و آنگلا مرکل، صدر اعظم آلمان می‌تواند بازبینی این نقشه سیاسی را بیشتر در دستور کار قرار دهد. چه اینکه آنجا نیز به نوعی محافظه‌کاران در راس قدرت قرار دارند، اما فقط 3 قدرت بزرگ نیستند که به نوعی مثلث حضور محافظه‌کاران را در اروپا ترسیم می‌کنند. در ایتالیا نیز سیلویو برلوسکنی مطمئنا یکی از اعضای راستیون نسبتا افراطی است. احزاب محافظه‌کار در لهستان، سوئد، مجارستان و هلند نیز تقریبا در راس کار هستند که درباره هلند این اتفاق عملا تا ماه آینده و در انتخابات این کشور تثبیت خواهد شد.دیوید کامرون جوان و تا حدودی جذاب بارها با تونی بلر به لحاظ اقداماتش برای نو کردن فضای سیاسی در انگلستان مقایسه شده است اما برخلاف تونی بلر و بیل کلینتون که راه‌های سومی را در عالم سیاست برای خود انتخاب کرده بودند، کامرون اندیشه‌ها و عقاید جدیدی در حوزه محافظه‌کاری در عرصه سیاست‌های بین‌الملل دارد که می‌تواند کار او را کاملا متمایز از همتایان خود در این زمینه کند. دیوید کامرون اندیشه‌های کاملا متفاوتی در عصر جهانی‌سازی دارد که می‌تواند نقشه سیاسی اروپا برای متحدان سنتی انگلستان را تحت تاثیر خود قرار دهد. دیوید کامرون با همتایان محافظه‌کارش در کشورهای مختلف تفاوت‌های چشمگیری دارد، اگرچه ممکن است او با پاریس و برلین نیز درباره برخی رئوس برنامه‌های اقتصادی جدید در اروپا توافق کند تا شاید ثبات اقتصادی بیشتری در این قاره حاکم شود اما مطمئنا کامرون با سارکوزی و مرکل درباره مسائل بسیار زیادی اختلاف نظر خواهد داشت. محافظه‌کاران انگلیسی بیشتر مایلند به همتایان جمهوریخواه خود در آمریکا تمایل پیدا کنند تا همتایان خود در پاریس و برلین و در بسیاری از مسائل از حوزه دفاعی گرفته تا اقتصادی. اشتراکات بسیار زیادی بین محافظه‌کاران انگلیسی و جمهوریخواهان در آمریکا دیده می‌شود. به عبارت دیگر، انگلستان با حکومت جدیدی که برای خود به راه انداخته بیش از آنکه انگیزه‌هایی اروپایی داشته باشد به سمت افراطی‌گری آمریکایی متوجه خواهد شد و احتمالا این مساله می‌تواند تاثیرات عمیقی در سرنوشت ناتو و اقدامات نظامی این پیمان در اروپا داشته باشد.
در داخل انگلستان نیز بسیاری از طرفداران کامرون و حزب محافظه‌کارش علاقه‌مندند انگلستان از کنوانسیون اروپا درباره حقوق بشر بیرون بکشد و نقشی در این کنوانسیون نداشته باشد. این مساله می‌تواند تبعات بسیار بالایی در صحنه سیاسی اروپا و برای قدرت‌های این قاره به همراه داشته باشد. یکی از نخستین اقداماتی که دیوید کامرون پس از انتخاب شدن به عنوان رهبر حزبش انجام داد، فاصله گرفتن از احزاب خاص راست در اتحادیه اروپا و در پارلمان اروپا بود. به نظر کامرون، اگرچه محافظه‌کاران انگلستان اشتراکات زیادی با حزب دموکرات مسیحی مرکل در آلمان و حزب سارکوزی در فرانسه دارند اما اختلافات زیادی نیز میان آنها وجود دارد که همین اختلافات می‌تواند در آینده پارلمان اروپا نقش مهمی را ایفا کند. این گرایش کامرون بیشتر به سمت احزاب ملی‌گرا و راست افراطی در شرق اروپاست که با هنجارهای حزب محافظه‌کار در انگلستان انطباق بیشتری دارد، اما مشخص نیست که این اتحاد و همگرایی با احزاب راست افراطی تا چه اندازه می‌تواند موفقیت‌آمیز باشد. بحران فعلی یونان می‌تواند پروژه اتحاد بیشتر اروپا را تحت‌الشعاع خود قرار دهد و به اعتقاد بسیاری به‌رغم پول‌های زیادی که قرار است در قالب بسته حمایتی اروپا به یونان تزریق شود احتمال عدم موفقیت این سیاست‌ها نیز وجود دارد و با توجه به گرایش‌های کامرون در مخالفت با مفهوم اروپای واحد، این مسائل می‌تواند در آینده دردساز شود. به عبارت دیگر، آنهایی که به دنبال مفهوم فدرالی شدن اروپا هستند مشکلات بسیار زیادی با محافظه‌کاران در انگلستان و همتایان آنها در کشورهای دیگر خواهند داشت. البته درون ائتلاف فعلی حاکم بر انگلستان نیز در این زمینه اختلافاتی پیش خواهد آمد، چه اینکه حزب لیبرال دموکرات که با دیوید کامرون و حزبش ائتلاف کرده و دولت فعلی را تشکیل داده نظراتی کاملا مخالف با او در حوزه سیاست‌های اروپای واحد و فدرالی شدن آن دارد. به این ترتیب، روند سیاسی جدیدی در قاره سبز در حال ظهور است که می‌تواند محافظه‌کاری و تبعات آن را در این قاره افزایش دهد و مشکلات فراوانی را به وجود بیاورد. البته در غرب نیز مخالفت‌های فراوانی با سیاست‌های اروپای واحد وجود داشت که با روی کار آمدن کامرون و حزبش این انتقادات روند جدی‌تری به خود می‌گیرد. به این ترتیب، آنهایی که گمان می‌کردند محافظه‌کاران با سیاست‌های جدید در اتحادیه اروپا هیچوقت مجال ظهور در عرصه سیاسی آن قاره را نخواهند داشت عملا راه اشتباهی را انتخاب کرده‌اند و حال مشخص می‌شود که پیروزی کامرون در انگلستان عملا پیروزی محافظه‌کاران در اروپایی است که هر روز سودای جدیدتری برای اتحاد بیشتر به خود می‌گیرند و در این راه با تمام توان از سوی کشورهایی چون آلمان و فرانسه حمایت می‌شوند اما ظاهرا قدرت کشورهایی چون آلمان و فرانسه در این مسیر نسبت به انگلستان و حزب حاکم بیشتر خواهد بود و به نظر می‌رسد اندیشه‌های محافظه‌کاری دیوید کامرون با همه تبعاتی که می‌تواند داشته باشد، عملا نمی‌تواند سد راه این مسیر شود.
منبع: فارن پالسی