نور صورتی، حقیقت، نه مجاز!

شروين طاهري

سرم گیج می‌رفت و تنم منجمد شده بود. مبهوت صفحه گوشی روی تخت نشسته بودم و صفحات عجیب و غریب وب جلویم رژه می‌رفتند تا هر یک به روایتی یادآوری کنند که «این حقیقت، نه مجاز است!» به جمله معروف آن فیلسوف گمنام چینی فکر می‌کردم: «از خواب زندگی برخیز تا بیداری را رویا ببینی!»

خطوط حقیقی و مجازی در ذهنم به‌هم ریخته بود چون در این یک ساعتی که در طبقه سی و دوم برج کیا در سئول چشم باز کرده بودم با دنیایی به مراتب مالیخولیایی‌تر از کابوس دیشب مواجه شده بودم. اما ناگهان به این فکر افتادم که همه این اتفاقات را در صفحه ال‌سی‌دی گوشی موبایل و در قالب داده‌های دیجیتالی و کلمات و حروف و پروتکل‌های اینترنتی لمس کرده‌ام و هنوز هیچ لمس بی‌واسطه‌ای با آن انفجار اتمی صورتی کذایی که رسانه‌ها می‌خواستند به زور به من شهروند دهکده جهانی ديكته کنند نداشته‌ام. تراژدی بزرگی که ظاهرا پشت همین کرکره بسته پنجره روبه‌رویم اتفاق افتاده بود ولی بدبینی ذاتی‌ام به رسانه‌ها شهامت این را که بلند شوم و دکمه OPEN کرکره الکترونیکی سیاهرنگ را بزنم از من می‌گرفت. احساس می‌کردم سرکارم گذاشته‌‌اند و می‌خواهند مسخره‌ام کنند.

یک احساس عجیب به من می‌گفت که اگر بلند شوم کرکره را باز کنم از آن طرف پنجره نور پروژکتورها روی صورتم می‌افتد و همزمان صدای قهقهه تمام مردم کره‌زمین به آسمان می‌رود؛ «شما در مقابل دوربین مخفی هستید!» مدام چهره عصبی جیم‌کری در «نمایش ترومن» و شبح مرد کت و شلواری بدون صورت کابوس دیشب جلوی چشمانم رژه می‌رفتند، همه داشتند به من می‌خندیدند.

حتم داشتم تمام کسانی که مرا می‌شناختند، فامیل، همکاران روزنامه‌نگار، دوستان قدیمی، همه و همه داشتند قیافه مسخ شده‌ام را از دوربین مخفی نگاه می‌کردند و قهقهه می‌زدند، مثل قهقهه‌‌های همان خواب عجیب، مثل وقتی که آدم‌ها بی‌اختیار با تماشای نهایت استیصال همنوع خود، بد صداترین قهقهه را از ته دل سر می‌دهند.

همه صورت‌هایی که در زندگی‌ام می‌شناختم، یکی یکی جلو می‌آمدند و سرکوفت می‌زدند: احمق! بمب اتمی؟ هه هه هه ... بچه جان به زندگی‌ات بچسب... خیالاتی!... آنقدر فکر و خیال کردی که خل شدی ... دیوانه ... روانی ... گوسفند ... الاغ... به درد سیرک می‌خوری... کی می‌خواهی سرعقل بیایی؟

با خنده‌ای شرمناک و هیستریک بی‌اختیار زیر لب می‌گفتم: بمب اتمی؟ انفجار صورتی؟ جنگ هسته‌ای کره؟ کره‌ای‌ها غیب شده‌اند؟ من زنده‌ام؟ چطور زنده مانده‌ام؟ ابر اتمی بیخ گوش من؟ بمب عشق؟ بی‌بی‌سی؟ تراژدی؟... و همانطور که خنده هیستریک شدت می‌گرفت و حمله عصبی آغاز می‌شد در یک واکنش غیر‌ارادی، دست‌ و پاهایم در آخرین دفاع ناامیدانه از شخصیت له شده‌ام به جلو، به سوی کرکره الکترونیکی خیز برداشتند و کلید OPEN فشرده شد تا یک صدای وز وز پیوسته و ماشینی سکوت مرگ‌آسای تمام لحظات پس از بیداری‌ام را بشکند.

پره‌های کرکره آهسته آهسته در مقابل دیدگان بهت زده‌ام از حالت عمودی به شکل افقی در می‌آمدند و بالاخره وقتی تبدیل به یک خط افقی شدند، نور صورتی شیرینی به تاریکی درون تابید. بلافاصله چیزی در دستم لرزید و آهنگی به گوش رسید: «همه چی آرومه! من چقدر خوشحالم ...» سرم بی‌اختیار پایین افتاد. روی صفحه گوشی یک عبارت انگلیسی چشمک می‌زد: «GHOTBI AFSHIN».