فرهاد صابري
ماجرای علاقه وافر مطبوعات زنجیره‌ای به ژولیت بینوش را نمی‌توان به همین سادگی نادیده گرفت چراکه در عین حال می‌تواند تبعات بسیار خطرناکی به دنبال داشته باشد. ژولیت بینوش از جمله بازیگران فرانسوی است که به برهنگی در فیلم‌ها اشتهار دارد. فیلم‌های مشمئزکننده‌ای که این بازیگر در آنها نقش نخست را در اختیار داشته در برخی موارد حتی داد سینمای بدون سانسور غرب را هم درآورده است. فیلم «damage» از جمله این فیلم‌هاست که داستان رابطه پنهانی یک مرد با نامزد پسرش – این نقش را خانم بینوش ایفا کرده است- را به نمایش می‌کشد. در این فیلم ضداخلاقی که جای کمترین ارزشی برای بنیان‌های خانوادگی باقی نگذاشته صحنه‌هایی از برهنگی بسیار فجیع ژولیت بینوش در معاشقه با 3 نفر به نمایش گذاشته شده است. همانگونه که گفته شد بی‌اعتنایی این فیلم و بسیاری صحنه‌های آن به ابتدایی‌ترین اصول اخلاقی و بنیان‌های خانوادگی باعث اعتراضات فراوانی در «غرب» شد. طبیعتا در چنین شرایطی مخاطب ایرانی نه تنها کمترین سنخیتی میان مفاهیم این فیلم با ارزش‌های ایرانی و اسلامی خود نمی‌بیند که حتی آن را یک تهاجم فجیع فرهنگی به حوزه‌های اخلاقی جامعه معتقد می‌پندارد. با این وجود سال 85 خبر می‌رسد که ژولیت بینوش در قواره دوست آقای کیارستمی به ایران می‌آید و روزنامه‌های زنجیره‌ای چنان به ذوق می‌آیند که در پوشش خبری و تصویری سفر این بازیگر بدکاره از یکدیگر سبقت می‌گیرند. کار به آنجا می‌رسد که حتی عکس دیزی خوران ژولیت بینوش با جناب کیارستمی نیز از تیررس علاقه مندان پنهان نمی‌ماند و بر صفحه نخست این رسانه‌ها قرار می‌گیرد. ژولیت بینوش همراه با انواع تعاریف و تمجید‌های فراوان بر صفحه نخست این رسانه‌ها قرار گرفت تا مشخص شود که نگاه جماعت به اصطلاح اصلاح‌طلب به مقوله‌های فرهنگی دارای چه مختصاتی است. وقتی یک بیننده ایرانی فیلم «damage» تصویر هنرپیشه همیشه عریان این فیلم را در صفحات نخست روزنامه‌های داخلی آن هم با تعاریف باور نکردنی مشاهده می‌کند، چگونه می‌توان با تهاجم فرهنگی و تقابل با این استراتژی بسیار خطرناک مقابله کرد. به عبارت دیگر وقتی بیننده ایرانی مشاهده می‌کند که روزنامه‌های فعال در نظام دینی جمهوری اسلامی هنرپیشه نقش نخست زن یک فیلم مستهجن را بدین شکل مورد لطف قرار می‌دهند چگونه می‌توان منتظر برخی وارونه فهمی‌ها در برخی مسائل نبود؟ ژولیت بینوش باز هم در این روزنامه‌ها خبرساز شد. طی 2 هفته اخیر صفحات نخست و صفحات فرهنگی این روزنامه‌ها به شکل‌های مختلف درصدد پوشش اخبار این هنرپیشه فیلم‌های مستهجن آن هم با گرایش حمایتی از وی برآمدند. اشتیاق به بینوش تا بدانجا رسید که یکی از این روزنامه‌ها در یک شماره، علاوه بر اختصاص دادن عکس یک صفحه نخست خود، 3 بار دیگر نیز در صفحات میانی از عکس ژولیت بینوش استفاده کرد. این روزنامه 2 روز بعد نیز عکس این هنرپیشه را بار دیگر به عنوان عکس نخست خود انتخاب کرد!
اما ماجرا زمانی جالب می‌شود که دوست آقای کیارستمی در جشنواره کن اقدام به حمایت از جعفر پناهی کارگردان متخلف - مورد علاقه رسانه‌های زنجیره‌ای و مخالفان نظام- می‌کند و این حمایت زنجیره ای‌ها را بسیار سر ذوق می‌آورد و حکایت همان می‌شود که گفته شد. حمایت بینوش از جعفر پناهی اتفاق خوبی برای زنجیره‌ای‌هاست. یک هنرمند بدکاره از یک کارگردان خائن و دروغ پرداز که برای تشکیل سیاهی‌لشکر فیلم مخفی و دروغ خود درباره انتخابات، دست به دامان الوات و باجگیران شده بود، حمایت می‌کند. رسوایی از این بیشتر؟! مبارکتان باشد!
ماجرای علاقه وافر مطبوعات زنجیره‌ای به ژولیت بینوش را نمی‌توان به همین سادگی نادیده گرفت چراکه در عین حال می‌تواند تبعات بسیار خطرناکی به دنبال داشته باشد. ژولیت بینوش از جمله بازیگران فرانسوی است که به برهنگی در فیلم‌ها اشتهار دارد. فیلم‌های مشمئزکننده‌ای که این بازیگر در آنها نقش نخست را در اختیار داشته در برخی موارد حتی داد سینمای بدون سانسور غرب را هم درآورده است. فیلم «damage» از جمله این فیلم‌هاست که داستان رابطه پنهانی یک مرد با نامزد پسرش – این نقش را خانم بینوش ایفا کرده است- را به نمایش می‌کشد. در این فیلم ضداخلاقی که جای کمترین ارزشی برای بنیان‌های خانوادگی باقی نگذاشته صحنه‌هایی از برهنگی بسیار فجیع ژولیت بینوش در معاشقه با 3 نفر به نمایش گذاشته شده است. همانگونه که گفته شد بی‌اعتنایی این فیلم و بسیاری صحنه‌های آن به ابتدایی‌ترین اصول اخلاقی و بنیان‌های خانوادگی باعث اعتراضات فراوانی در «غرب» شد. طبیعتا در چنین شرایطی مخاطب ایرانی نه تنها کمترین سنخیتی میان مفاهیم این فیلم با ارزش‌های ایرانی و اسلامی خود نمی‌بیند که حتی آن را یک تهاجم فجیع فرهنگی به حوزه‌های اخلاقی جامعه معتقد می‌پندارد. با این وجود سال 85 خبر می‌رسد که ژولیت بینوش در قواره دوست آقای کیارستمی به ایران می‌آید و روزنامه‌های زنجیره‌ای چنان به ذوق می‌آیند که در پوشش خبری و تصویری سفر این بازیگر بدکاره از یکدیگر سبقت می‌گیرند. کار به آنجا می‌رسد که حتی عکس دیزی خوران ژولیت بینوش با جناب کیارستمی نیز از تیررس علاقه مندان پنهان نمی‌ماند و بر صفحه نخست این رسانه‌ها قرار می‌گیرد. ژولیت بینوش همراه با انواع تعاریف و تمجید‌های فراوان بر صفحه نخست این رسانه‌ها قرار گرفت تا مشخص شود که نگاه جماعت به اصطلاح اصلاح‌طلب به مقوله‌های فرهنگی دارای چه مختصاتی است. وقتی یک بیننده ایرانی فیلم «damage» تصویر هنرپیشه همیشه عریان این فیلم را در صفحات نخست روزنامه‌های داخلی آن هم با تعاریف باور نکردنی مشاهده می‌کند، چگونه می‌توان با تهاجم فرهنگی و تقابل با این استراتژی بسیار خطرناک مقابله کرد. به عبارت دیگر وقتی بیننده ایرانی مشاهده می‌کند که روزنامه‌های فعال در نظام دینی جمهوری اسلامی هنرپیشه نقش نخست زن یک فیلم مستهجن را بدین شکل مورد لطف قرار می‌دهند چگونه می‌توان منتظر برخی وارونه فهمی‌ها در برخی مسائل نبود؟ ژولیت بینوش باز هم در این روزنامه‌ها خبرساز شد. طی 2 هفته اخیر صفحات نخست و صفحات فرهنگی این روزنامه‌ها به شکل‌های مختلف درصدد پوشش اخبار این هنرپیشه فیلم‌های مستهجن آن هم با گرایش حمایتی از وی برآمدند. اشتیاق به بینوش تا بدانجا رسید که یکی از این روزنامه‌ها در یک شماره، علاوه بر اختصاص دادن عکس یک صفحه نخست خود، 3 بار دیگر نیز در صفحات میانی از عکس ژولیت بینوش استفاده کرد. این روزنامه 2 روز بعد نیز عکس این هنرپیشه را بار دیگر به عنوان عکس نخست خود انتخاب کرد!