اما چطور فرد به سراغ بازیکنان رفته و به آنها نزدیک می‌شود؟ ورود به دنیای آنها با دقت و مراقبت کامل صورت می‌گیرد. این تنها شامل ورزشکاران نمی‌شود و افراد نزدیک به آنها را نیز در بر می‌گیرد. پس به این ترتیب تبانی‌کنندگان چگونه با ورزشکاران ایجاد ارتباط می‌کنند؟ برای تبانی‌کنندگانی که مدت‌ها در لیگ‌های داخلی‌شان کار می‌کنند، این روند شکلی از اغفال و یا اغوا کردن است. متن شکایتنامه دادستانی برلین توصیفی از برادران ساپینا، شرط‌بندهای کروات را در بر دارد که توانستند روبرت هویتسر را متقاعد کنند تا «وارد قایق آنها شود». بار ورزشی آنها محل تجمع بسیاری از داوران آلمانی بود که برای باده‌گساری به آنجا می‌رفتند. شاید دیگر تبانی‌کنندگان تلاش می‌کنند تا سمتی رسمی را در باشگاه برای خودشان دست و پا کنند. آنها در بازی‌های بین‌ا‌لمللی و تورنمنت‌ها باید به روش‌های دیگری روی بیاورند. برخی بازیکنان و دست‌اندرکاران فوتبال از بازی بهم‌زن‌هایی گفتند که موفق می‌شدند با آنها در هتل محل اقامت‌شان بسر برند. آن وقت گاهی با به کارگیری حربه‌هاي غيراخلاقي تلاش می‌کردند تا با بازیکنان ارتباط برقرار کنند. دومین روشی که از سوی بازی بهم‌زن‌ها برای ایجاد ارتباط با بازیکنان به کار گرفته می‌شود، آن است که برای برقراری ارتباط دست به جیب شده و رشوه نیز پرداخت می‌کنند. آنها برای این کار از افرادی استفاده می‌کنند که با عنوان «Runner» شناخته می‌شوند. افرادی که با بازیکنان ایجاد ارتباط می‌کنند و یا خودشان را به عنوان «مدیر بازیکنان» معرفی کرده و نمایندگی بازیکنان را در پرونده‌های حقوقی و یا تجاری بر عهده می‌گیرند. در لیگ‌های آسیایی دسته‌ای از «رانرهای» خودمختار وجود دارند که برای بازیکنان فاسد و رشوه‌خوار در هر تیم کار و فعالیت می‌کنند. این دسته از «رانر»ها به این ترتیب می‌توانند با تبانی‌کنندگان احتمالی طرف شوند. همان‌هایی که در پی انجام تبانی در یک مسابقه هستند و قصد انجام این کار را دارند. چین لای یک فوتبالیست سابق است که بارها و بارها از او خواسته شد، در تبانی نقش داشته باشد. او یک همبازی داشت که در نتیجه رقابت‌ها دست می‌برد. او مدعی بود، رانرها کلید ماجرا هستند. با بازیکنان طرح دوستی و رفاقت ریخته و سپس در همین رابطه‌ها معلوم می‌کنند که کدامیک از بازیکنان آمادگی دریافت رشوه را دارند و سپس آنها را به «میرزابنویس»ها در سطح ملی معرفی می‌کنند:
«رانرهایی بودند. بازیکنان پیشین که با تیم و بازیکنانش از نزدیک دوستی و آشنایی داشتند. گاهی هم افرادی بودند که در کافی‌شاپ‌ها با آنها آشنا می‌شدیم. مالکان و یا افرادی دیگر که ماه‌ها با ما به سر می‌بردند. آن وقت شاید حرفی می‌زدند و چیزی می‌گفتند. آنها کلید ماجرا بودند. باید افرادی می‌بودند که با بازیکنان رابطه داشتند. افرادی که بازیکنان به آنها اعتماد داشته باشند. درست همانند همان‌هایی که در تبانی رقابت‌های کریکت حاضر بودند. به افرادی نیاز بود که می‌توانستند به تمرین‌ها بیایند و یا در مسابقه‌ها حضور داشته باشند. در مرحله آغازین بخت بر سر امکان ورود است بر سر ایجاد ارتباطی که کار را برای «رانر»ها ممکن می‌کند و یا برای کسی که به طور مستقیم بتواند وارد کار شود. در مرحله بعدی است که معلوم می‌شود چگونه با بازیکنان برای معامله‌ای ناسالم ارتباط برقرار می‌شود و برای انجام این کار چه چیزی به آنها گفته می‌شود.»
ایجاد ارتباط
برای یک تبانی‌کننده کافی نیست که تنها به بازیکنان معرفی و با آنها آشنا شود. آنطور که کنان ارول، تبانی‌کننده ناموفق ترکیه‌ای نشان داد، حقیقت امر آن است که ماندن در همان فضا و مناسبت‌ها هنوز تضمینی برای انجام یک تبانی موفق به شمار نمی‌آید. نحوه گفت‌وگو و ارتباط تبانی‌کنندگان با یک بازیکن هم از اهمیت برخوردار است. ایجاد ارتباط و نزدیک شدن به بازیکن 2 شیوه دارد؛ تبانی‌کنندگان آسیایی زمانی که در لیگ‌ها با درجه بالایی از فساد کار می‌کنند، اغلب از روش «شماره‌های سریع» استفاده می‌کنند. «توهاری پایجان» بازیکنی در لیگ مالزی و سنگاپور بود که به بازی در رقابت‌های دستخوش تبانی تن در داد. زمانی که از او درباره روش‌های پذیرش و برقراری ارتباط پرسیده شد، پاسخ داد: «اوه نه، هیچ کار زیرکانه‌ای نیست. آنها بسادگی به هتل زنگ می‌زنند و در پای تلفن پیشنهادشان را ارائه می‌دهند». این روش همزمانی متداول و مرسوم است که رسیدن و راهیابی [به هتل] محدود باشد. در جام جهانی 1990 ایتالیا داوران به کار گرفته شده از سوی فدراسیون جهانی فوتبال در واتیکان مستقر شده بودند. در محوطه‌ای تحت تدابیر امنیتی بسیار شدید. یکی از افراد آگاه گزارش داد: «باور کردنی نبود؛ خطوط تلفن از قرار معلوم سری و امن بودند اما داوران تماس‌هایی از سوی میرزابنویس‌ها و دیگر افراد تبانی‌کننده داشتند. آن هم به تلفن اتاق محل اقامت‌شان!» در لیگ‌هایی که در آنها احتمال فساد و تبانی کمتر است، تبانی‌کنندگان وظیفه دشوارتری را پیش رو دارند. آنها در این مورد اغلب از روش «خودمانی شدن ساختگی» استفاده می‌کنند. نمونه‌ای از این دست را بازیکنان بسکتبال کالجی آمریکایی در شروع دهه 60 میلادی شرح دادند. «آرت هیک» یک سیاهپوست بود. روزی پس از آنکه همبازی سفیدپوستش به او توهینی نژادپرستانه کرد، تصمیم گرفت در چند مسابقه با همکاری یک سندیکای خلافکاران دست به تبانی بزند. او در نهایت دستگیر شد و در یک بازجویی اعتراف کرد تبانی کنندگان به شکلی رویایی با خلق و خوی انسانی آشنا هستند و از این موضوع سررشته دارند.
ترجمه: محمد علیجانی بائی