نیش به قلعه‌نویی، نیشتر به کفاشیان

روز گذشته محمد مایلی‌کهن باز هم همان مرد منتقد همیشگی شد. سر‌مربی سایپا در مصاحبه‌ای مفصل درباره همه چیز حرف زد و با همان نیش همیشگی به‌جان مردانی افتاد که پیش از این بارها طعم گس انتقادات او را چشیده بودند. البته در ابتدای صحبت‌هایش نشان داد که نگران جایگاهش در سایپای فصل بعد نیست: «در مدتی که در سایپا بودم نه من مشکلی با مدیران سایپا داشتم و نه آنها با من مشکلی داشتند. هیچ نگرانی بابت ماندن یا رفتن ندارم. سایپا ارث پدری‌ام هم نیست. هر زمان بگویند برو، دستشان را می‌فشارم و می‌روم و هر موقع هم بگویند بمان، باز هم همین کار را انجام می‌دهم. در حال حاضر 18 تیم لیگ برتری در مسابقه‌ها حضور دارند و مثل بعضی دوستان نیستم که می‌گویند از 20 تیم پیشنهاد داریم!» متوجه منظورش شدید؟ البته قلعه‌نویی مطمئنا جوابی برای این حرف ندارد. مایلی‌کهن سپس به رقم‌های نجومی‌ای که این روزها در فوتبال ایران برای جذب بازیکنان و مربیان پرداخت می‌شود، بند کرد وبه ايسنا گفت: «متاسفانه در ایران به فوتبال تنها به عنوان یک بازی نگاه می‌شود. بیشتر باشگاه‌های ما از پول دولت خرج می‌کنند اما وقتی مدیر باشگاه دولتی ما به تلویزیون می‌رود و می‌گوید که چرا به ما حق پخش داده نمی‌شود این نشان‌دهنده ناآگاهی آن مدیر است. وقتی باشگاهی که نه دولتی است و نه صنعتی،‌ سالی 10 میلیارد تومان از سازمان تربیت‌بدنی می‌گیرد، باز هم می‌گوید چرا حق پخش به ما داده نمی‌شود». این هم سهمیه واعظی آشتیانی بود تا مایلی‌کهن نشان دهد در انتقاد یکی به نعل می‌زند یکی به میخ! بعد از قلعه‌نویی و واعظی، این حاج عباس انصاری‌فرد و شرکا بودند که در مرکز سیبل قرار گرفتند: «سال قبل 2 بازیکن خارجی(وسلی و تیاگو) که هم‌اکنون در پرسپولیس هستند، از سوی یک مدیر برنامه برای حضور در سایپا به من پیشنهاد داده شدند و رقم آنها بین150 تا 170 هزار دلار بود اما من گفتم که در کشورمان آن قدر بازیکن خوب وجود دارد که می‌توان از آنها استفاده کرد. وجدانم اجازه نمی‌داد که از این بازیکنان خارجی استفاده کنم در حالی که تا پایان فصل هم 4 جای خالی داشتم. ما می‌توانستیم آنها را با 150 و 170 هزار دلار به سایپا بیاوریم اما این کار را انجام ندادیم. پس از آن دیدیم که همین بازیکنان با 400‌هزار دلار سر از پرسپولیس درآوردند. می‌بینید که هیچ حساب و کتابی نیست. براحتی هم آقایان بدون اینکه بازخواست شوند، جابه‌جا می‌شوند. این به خاطر این است که مدیران ما با مسائل آشنا نیستند و البته مسائل دیگری وجود دارد که نمی‌خواهم آنها را باز کنم». پایان این انتقادنامه اختصاص کامل داشت به رئیس فدراسیون فوتبال: «خواهشم از کفاشیان این است که استعفا دهد. کفاشیان از بد حادثه رئیس فدراسیون فوتبال شده است، چرا که او علاقه‌ای نداشت به فوتبال بیاید اما قرعه به نامش افتاد. با وجود اینکه مسؤولان فدراسیون فوتبال می‌گویند عملکرد خوبی داشته‌اند و مثال می‌آورند که دلیل این ادعا، انتخاب به عنوان بهترین فدراسیون فوتبال آسیا بوده است، خودشان کلاه‌شان را قاضی کنند. کفاشیان به این سوال پاسخ دهد که آیا انصافا حضور او در فوتبال باعث پیشرفت شده است؟ آیا باعث شده که فوتبال ما در رده‌های بالای فوتبال قرار بگیرد؟ آیا فوتبال ما توانسته از نظر اقتصادی روی پای خودش بایستد؟ و آیاهای بسیار دیگری که وجود دارد. آقای کفاشیان عزیز! و ‌ای برادری که سال‌هاست همدیگر را می‌شناسیم، به خاطر مملکت، به خاطر جوان‌ و پیر و به هر خاطر دیگری که خودت فکر می‌کنی، از فدراسیون فوتبال استعفا بده و برو». خب در اینجا حرف‌های محمد مایلی‌کهن به پایان رسید اما اگر براستی روزی که او بدون هیچ کارنامه درخشانی مسؤولیت هدایت تیم ملی کشورمان را عهده‌دار شد یک نفر به او می‌گفت؛عزیز جان اول برو پخته شو بعدا سرمربی تیم ملی، محمد مایلی چه پاسخی به فرد منتقد می‌داد؟ شاید آن خبرنگاری که در اردوی تیم ملی زیر مشت و لگد او جان سالم به در برد پاسخ سوال ما را بداند!