ثمانه اكوان:
رای‌گیری برای انتخاب هیات رئیسه سال سوم مجلس هشتم با اتفاق مهم این رای‌گیری یعنی انتخاب نشدن محمدرضا باهنر به عنوان نایب رئیس دوم مجلس همراه شد. این انتخاب نمایندگان گرچه باعث شد ارزیابی‌های متفاوتی درباره این تغییر انجام گیرد اما هیچکدام از این ارزیابی‌ها نتوانست آنچنان که باید به واقعیت ماجرا نزدیک شود؛ تحلیل‌هایی که از احتمال نامزد شدن باهنر برای ریاست فراکسیون اصولگرایان آغاز شده و در ادامه به احتمال کاندیداتوری وی برای انتخابات ریاست جمهوری یازدهم رسید! با این حال نتیجه اظهارات تعدادی از نمایندگان در راهروهای پارلمان و همچنین تحلیل‌هایی که از موضع جدید باهنر داشتند نشانگر مسائل دیگری است که در ادامه به آنها پرداخته می‌شود.
واقعیت این است که پس از رای‌گیری در فراکسیون اصولگرایان مجلس که حاکی از جایگزینی شهاب‌الدین صدر به جای محمدرضا باهنر بود، تلاش‌های زیادی صورت گرفت تا این معادله تغییر کند. تشکیل اجتماعات مختلف و رایزنی‌های گوناگون با باهنر برای نادیده گرفتن رای فراکسیونی نمایندگان و اعلام آمادگی دوباره‌اش برای حضور در هیات رئیسه، دعوت از او برای عدم حضور در صحن مجلس هنگام رای‌گیری برای نواب رئیس و کاندیدا کردن باهنر برای پست نایب رئیسی مجلس در غیاب او و انصراف صدر از کاندیداتوری در صحن، از سوی برخی نمایندگان مطرح شد اما در نهایت با «نه» گفتن‌های همراه با لبخند باهنر هیچ کدام از این سیاست‌ها به نتیجه نرسید و اين تشكيلاتي عمل كردن او جايگاه فراكسيون اكثريت را ارتقا بخشيد. البته فراکسیون اقلیت نیز در این میان بیکار ننشست و در عین حال که دبیر این فراکسیون در جمع خبرنگاران از پیش‌بینی خود درباره پیش نرفتن انتخابات هیات‌رئیسه به نفع اصولگرایان در صحن مجلس سخن می‌گفت،اعضای این فراکسیون در جلسه خود تصمیم گرفتند شرایط را برای ریاست دوباره لاریجانی بر مجلس آماده کرده، تلاش وافری برای حضور باهنر در هیات رئیسه داشته باشند و اعلام کنند رای فراکسیون اقلیت نیز در صورت کاندیداتوری وی برای عضویت در هیات رئیسه به او تعلق می‌گیرد و از طرف دیگر شرایط را به گونه‌ای فراهم کنند تا به هر نحو ممکن از ورود نمایندگان نزدیک به فراکسیون انقلاب و اعضای این فراکسیون به هیات رئیسه – بویژه اسماعیل کوثری، نماینده تهران در مجلس شورای اسلامی - ممانعت به عمل آید. با این حال انتخابات هیات رئیسه نه آنچنان پیش رفت که فراکسیون اقلیت به دنبال آن بود و نه آنچنان رقم خورد که مد نظر نمایندگان نزدیک به علی لاریجانی بود. انتخابات برگزار شد و نهایتا رای فراکسیونی اصولگرایان محقق شد. با این حال توجه به باهنر باعث شد نگاه‌های کمتری به شهاب‌الدین صدر معطوف شود. صدر در بین دیگر نمایندگان از محبوبیت برخوردار است. البته جایگاه وی در میان جامعه پزشکی کشور باعث شده تا برخی در مجلس لقب «وکیل‌الاطبا» به وی بدهند. با حضور صدر در هیات رئیسه می‌شود اذعان داشت این بار هیات رئیسه طیف کامل‌تری از کلیت مجلس و بویژه فراکسیون‌های داخلی درون فراکسیون اصولگرایان را شامل می‌شود و این موضوع در تصمیم‌گیری‌های مجلس نمود بیشتری خواهد داشت. به اعتقاد نمایندگان، انتخاب صدر نشانه آغاز تحولات جدید در مجلس است. تحولاتی که نامه 175 نماینده به رئیس دستگاه قضا و فعالیت جدی آنان برای تقدیر از رسانه‌های انقلابی در فضای سیاسی پارلمان را رقم زده است. اما سوال دیگری همچنان در این مرحله وجود دارد: رفتار هیات رئیسه و بویژه علی لاریجانی در قبال این تغییر چگونه خواهد بود؟ به نظر می‌رسد برای علی لاریجانی حضور باهنر در هیات رئیسه به مراتب بهتر از شرایط فعلی بود. نگاه مشترک این دو به تحولات و همچنین اشتراک آنها در نحوه نگاه به لابی‌ها باعث شد تا در 2 سال اخیر در کمتر موردی شاهد اختلاف نظر آنها باشیم و اگر اختلافی نیز درباره نحوه رفتار با نمایندگان حامی دولت یا طرح‌ها و لوایح دولتی وجود داشت با سکوت رسانه‌ای این دونفر همراه می‌شد. به همین دلیل نیز در بسیاری موارد لاریجانی سکان مجلس را به باهنر می‌سپرد و در کمال آرامش به امور فراپارلمانی خود در خارج از مجلس و سفرهای خارجی‌اش می‌پرداخت. علاقه لاریجانی به حضور باهنر در هیات رئیسه در جریان انتخابات اخیر، باعث شد تا رسانه نزدیک به رئیس مجلس طی 2 روز مانده به رای‌گیری در صحن، تمام تلاش خود را به کار بندد تا باهنر را کاندیدا کند. روزنامه خبر با اعلام خبر کاندیداتوری مسعود پزشکیان سعی کرد اصولگرایان را به کاندیداتوری باهنر ترغیب کند و ابراز نگرانی از راه یافتن یک عضو فراکسیون اقلیت به هیات رئیسه مجلس اصولگرا، در همین راستا بود.
با این حال باهنر منافع گروهی اصولگرایان را به جو‌سازی‌ها واگذار نکرد. او که در چند وقت اخیر به دلیل دیدار با فائزه هاشمی،متهم به همکاری و همراهی با اقلیت مجلس شده بود، به دلیل اینکه می‌دانست در صورت کاندیداتوری تمام اعتبار خود در میان اصولگرایان را از دست می‌دهد و نمی‌تواند رفتار اصولگرایان را پیش‌بینی کند، در نهایت چاره را در «نه» گفتن به برخی همکارانش دید. در هر صورت اگرچه حضور شهاب‌الدین صدر در هیات رئیسه نویددهنده جامع و اصولی‌تر شدن تصمیمات نمایندگان است، به نظر می‌رسد، رئیس مجلس در میان هیات رئیسه مانند گذشته از کاریزمای لازم برخوردار نیست و گفته می‌شود که شهاب‌الدین صدر از جمله نمایندگانی است که به جای پذیرش لابی‌های چند نفره، تمایل بیشتری به تصمیمات فراکسیونی و اجرای نظرات جمعی در مجلس دارد.