گروه بین‌الملل:
وزیر خارجه پیشین آمریکا در برنامه شبکه بلومبرگ درباره مناسبات چین و آمریکا در حالی که چند ساعت بعد قرار بود هیلاری کلینتون و نمایندگان جمهوری خلق چین با یکدیگر دیدار کنند، شرکت کرد. وی در این برنامه تاکید کرد، چین و آمریکا برای پیشبرد اهداف خود در زمینه‌های اقتصادی و سیاسی به یکدیگر نیاز دارند. مجری شبکه گفت: هیلاری کلینتون و تیموتی گایتنر، وزرای خارجه و خزانه‌داری آمریکا تا چند ساعت دیگر دومین روز گفت‌وگوهای خود را با مقامات بلند پایه چین آغاز خواهند کرد. انتظار می‌رود که این گفت‌وگوها به اختلافات 2 کشور بر سر مسائل تجاری و نرخ ارز پایان دهد اما
38 سال پیش، این سفرِ سری هنری كيسينجر، وزیر خارجه وقت آمریکا به چین بود که بستر لازم برای بهبود روابط چین و آمریکا را فراهم کرد. كيسينجر در مصاحبه با شبکه بلومبرگ این نکته را تشریح کرد که چرا آمریکا باید در رویکرد خود نسبت به ارزش یوآن محتاط باشد و چرا آمریکا و چین حس می‌کنند به یکدیگر نیاز دارند. كيسينجر افزود: هر ساله، مقامات آمریکا برای مذاکره به چین سفر می‌کنند یا آنکه چینی‌ها به اینجا می‌آیند. تصور می‌کنم که این دومین یا سومین بار است که چنین مسافرت‌هایی صورت می‌گیرد. مجری بلومبرگ در ادامه برنامه از وزیر خارجه اسبق آمریکا پرسید، آیا گفت‌وگوهای چین و آمریکا به علت اوضاع اقتصادی جهان در سال‌های اخیر اهمیت ویژه‌ای دارد؟ به عنوان مثال آمریکا هیاتی متشکل از 200 نفر را به چین اعزام کرده است، آیا این مساله غیر عادی نیست؟ كيسينجر پاسخ داد: بله کاملا غیرطبیعی است. من کشور دیگری را سراغ ندارم که ما اینگونه با آن رابطه داشته باشیم. این مساله نیز حاکی از رابطه حیاتی میان 2 کشور است. مجری گفت تمرکز عمده گفت‌وگوهای چین و آمریکا بر موضوع تغییر ارزش یوآن معطوف شده است. وزیر خزانه‌داری آمریکا موضع خود را نسبت به چین تعدیل کرد و چین نیز در عین حال اعلام کرد اجازه خواهد داد که نرخ ارز این کشور به تدریج و به صورت مستقل افزایش یابد، آیا این بدان معناست که سیاست آمریکا در این باره نتیجه‌بخش بوده است؟ وزیر خارجه سابق آمریکا در پاسخ به این سوال گفت: بله، اما باید بدانیم که آمریکا ابزار‌هايی برای اعمال فشار به چین دارد که پکن از این ابزار‌ها محروم است. البته از نظر حکومت چین مهم است که درباره مساله‌ای که تا این حد بر صادرات این کشور تاثیر می‌گذارد صرفا نباید براساس فشارها از جانب آمریکا تصمیم‌گیری کرد. بنابراین بهترین راه برای اثرگذاری این روش آن است که چین و آمریکا متقاعد شوند که تغییر ارزش یوآن به نفع دوطرف خواهد بود. گاینتر با مهارت خوبی به این هدف نایل شده است البته این وزیر دولت اوباما در مساله رفورم اقتصادی چندان موفق نبوده اما در نحوه تعامل با چین می‌توان به او نمره قابل قبولی داد. به هر حال روش‌های گاینتر به نحوی ثمربخش بوده است. كيسينجر در پاسخ به سوالی مبنی بر اینکه آیا می‌توان گفت که در شرایط فعلی آمریکا بیشتر به چین نیازمند است تا آنکه چین محتاج آمریکا باشد، زیرا این تقریبا یک مساله جاافتاده است که چینی‌ها خواستار هیچ کدام از چیزهایی که آمریکا تولید می‌کند، نیستند، چنین پاسخ داد: اگر شما صرفا از دید اقتصادی و بازرگانی به این مساله بنگرید می‌توانید بگویید که چین هنوز به برخی از فن‌آوری‌های پیشرفته ما نیازمند است و چین به محیطی نیاز دارد که در آن بتواند بدون مواجه شدن با بحران بین‌المللی گسترده از نظر اقتصادی و داخلی پیشرفت کند. من با این نظریه که یکی از دوطرف بیشتر به دیگری نیازمند است مخالفم. روابط طرفین تنها می‌تواند مبتنی بر این مساله باشد که هر 2 کشور چین و آمریکا به یکدیگر نیاز دارند. این در حالی است که به نظر می‌رسد افرادی در بدنه کاخ سفید وجود دارند که بر اساس تفکرات دوران جنگ سرد به جهان پیرامون ما می‌نگرند، این مساله نمی‌تواند آنچنان صحیح باشد. چین امروز با آنچه در دوران مائو تسه و رهبران بعد از او بود متفاوت است. همانطور که پیش از این نیز به آن اشاره کردم، چینی‌ها خواستار فضای آرام برای رشد هستند و از تشنج دوری می‌کنند. آمریکا می‌تواند از این خواسته استفاده کند و به اهداف خود دست یابد، ما به یک همزیستی متناسب نیاز داریم که بر اساس آن بتوانیم آینده ایمن‌تری بسازیم.