مادر گمشده
روز 14 فروردین‌ماه سال‌جاری، پسری در مراجعه به پلیس ادعا کرد مادر 58 ساله‌اش با نام «کامله» از ساعت 20 شامگاه 13 فروردین خانه‌شان را ترک کرده و دیگر بازنگشته است. تجسس‌های پلیس به همراه جست‌وجو‌‌های خانواده این زن تا ساعت 15 ظهر روز بعد – 15 فروردین‌ماه- نتیجه‌ای نداد تا اینکه رهگذران در ایستگاه 12 در جوی آب به جسد برهنه زنی برخوردند که قربانی جنایتی خاموش شده بود. با مخابره خبر پیدا شدن این جسد به بازپرس مزرعه، وی به همراه تیمی از ماموران پلیس به نهر آب اعزام شدند و دستور بیرون کشیدن جسد صادر شد. معاینه جسد در همان لحظه نشان داد این زن که همان مادر گمشده بود با اصابت ضربه‌ای سنگین به جمجمه‌اش به قتل رسیده است. تیم تحقیق با توجه به شکافی که روی سر «کامله» بود و هیچ پوششی نیز نداشت، احتمال دادند وی در نزدیکی نهر‌آب به قتل رسیده است و با همین تصور به جستوجوی قدم به قدم در شعاع میدانی250 متری پرداختند و در لابه‌لای نیزارهای اطراف نهر به تکه استخوان‌های جمجمه که روی زمین ریخته بود، برخوردند و مشخص شد قاتل، جسد «کامله» را 20 متر روی زمین کشیده و داخل نهر انداخته است. بازپرس مزرعه دستور تحقیق از خانواده و همسایه‌های این زن 58 ساله را صادر کرد تا با شناسایی مظنونان، آنان تحت بازجویی ویژه قرار گیرند.
قتل فاطمه کوچولو
24 روز از این جنایت می‌گذشت و هیچ سرنخی از عامل جنایت فجیع در دست نبود که به بازپرس ویژه قتل اطلاع داده شد، دختر هشت‌ساله‌ای با نام «فاطمه کروشاد» پس از ربوده شدن در برابر خانه‌شان، به طرز فجیعی به قتل رسیده است. روز شش اردیبهشت‌ماه سال‌جاری بود که «فاطمه کوچولو» غروب در برابر خانه شان واقع در شهرک مروارید بازی می‌کرد و به طرز مرموزی ناپدید شد. خانواده این دختربچه وقتی در حیاط و روبه‌رو‌ی خانه‌شان فاطمه کوچولو را ندیدند به جستوجوی وی پرداخته و با به
بن بست رسیدن این شاخه، فردای آن روز به‌خاطر حساسیت ماجرا، بازپرس مزرعه وارد عمل شد. هنوز تیم تخصصی پلیس و بازپرس به صحنه گم شدن این دختربچه نرسیده بودند که اعلام شد ساعت 12 ظهر هفتم اردیبهشت‌ماه جسد برهنه «فاطمه کوچولو» پیدا شده است. دختربچه به 150 متری خانه‌شان کشانده شده و قاتل به‌طرز فجیعی دست به قتل زده بود.
ضربه سنگین به جمجمه در سمت چپ سر وی دیده می‌شد و قاتل بدن فاطمه کوچولو را خاک‌مالی کرده بود.
آماده‌باش در روزهای تعطیل
بازپرس مزرعه با مقایسه این دو جنایت به مشابهاتی برخورد و از پلیس خواست در روزهای تعطیل و مناسبتی هفته در آماده‌باش باشند و با گشت‌زنی‌های ویژه در بهمنشیر موارد مرموز را تحت‌نظر بگیرند. این در حالی بود که پلیس 2 مرد جوان از بستگان دور فاطمه کوچولو را بازداشت کرده و آنان نه‌تنها قتل را به گردن گرفته بودند بلکه به بازسازی صحنه جنایت نیز دست زدند. بازپرس مزرعه در بازسازی صحنه قتل‌ها، اعترافات 2 مظنون را نپذیرفت چرا که آنان تناقضات بسیاری داشتند و دلایل و قرائن کافی برای گناهکار بودن 2 جوان 29 و 21 ساله نبود. با دستور بازپرس ویژه قتل آبادان، پلیس به تحت نظر قرار دادن منطقه نیزار و نخلستان خصوصا در روزهای تعطیل پرداخت، اما قاتل نیزارها باز قربانی گرفت.
دمپایی روی پل
ساعت 11 صبح روز جمعه 31 خردادماه سال‌جاری در ایستگاه 12 کوی ولیعصر دختر 11 ساله‌ای به نام «خدیجه بغلانی» به قتل رسید. این جنایت در همان منطقه آماده‌باش پلیس رخ داده بود. با ناپدید شدن خدیجه، برادر و خواهرش به جستوجوی وی پرداخته و پس از 10 دقیقه دمپایی دختربچه را بالای پل خاکی روی نهر پیدا کردند. خانواده خدیجه با دیدن دمپایی برای پیدا کردن وی داد و بیداد راه انداختند و زمانی‌که خود را به بالای سر دختربچه رساندند، سرو صورت او را خون‌آلود دیدند. خدیجه نیمه‌جان بود و بخش‌هایی از لباس‌هایش پاره شده بود. وقتی دختربچه به بیمارستان انتقال یافت، با توجه به 11 ضربه شیء سنگین که به سرش از سمت چپ واردشده بود، از پای درآمد. بازپرس مزرعه با بررسی این جنایت، با توجه به اینکه گوشواره‌ها از جای آن کنده شده بودند، پی برد که خدیجه قربانی قاتل زنجیره‌ای است که این بار با سر رسیدن خانواده وی، قاتل سادیسمی نتوانسته مانند جنایات دیگرش با خونسردی به اجرای نقشه تکان‌دهنده خود دست بزند و پا به فرار گذاشته است.
زنگ خطر
روز یکم تیرماه سال‌جاری، سریالی بودن این جنايت‌ها به دادستان آبادان و رئیس دادگستری استان خوزستان اعلام شد و زنگ خطر با تشکیل شورای تامین به صدا درآمد. در این مرحله، بازپرس مزرعه و پلیس، سه جنایت سال 87 را زنجیره‌ای اعلام کرده بودند و با تشکیل کمیته ویژه‌ای سریالی بودن جنایت‌ها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند و در برابر چنین فرضیه‌ای برخی با اظهارنظرهای متفاوت اعلام داشتند، قتل‌ها نمی تواند زنجیره‌ای باشد. سروان باکو از آگاهی اهواز با عزیمت به آبادان در قالب تیم ویژه‌ای به تجسس پرداخته و این تیم همراه با بازپرس مزرعه، پرده از یک راز هولناک برداشتند.
جنایت‌های قدیمی
شباهت‌های بسیاری بین این سه جنایت و پرونده قتل‌هایی از اواخر سال 83 تا آخرین جنایت وجود داشت.
در همه قتل‌ها، اجساد تعداد کمی زن و دختربچه‌های زیادی برهنه پیدا شده که اگر طلایی همراه داشتند به سرقت برده می‌شد، ضربات همگی به جمجمه سر و با شیئی سنگین (آهنی یا آجر) بود و همه اجساد گل‌مالی یا خاک‌مالی شده بودند و علایم ویژه‌تری نیز در همه جنایت‌ها بطور یکسان دیده شده بودند.
یک ابهام
ایراد و ابهامی که پیش روی کمیته ویژه قرار داشت این بود که در 10 جنایت مشابه پلیس و بازپرسان پرونده‌ها نه‌تنها مظنون‌گیری کرده بودند بلکه همه متهمان با اعتراف به این جنایات و بازسازی صحنه قتل‌ها، با صدور کیفرخواست گناهکار شناخته شده و پرونده‌هایشان به دادگاه کیفری استان خوزستان ارجاع داده شده بود . همه قاتلان در زندان به‌سر می‌بردند و خانواده‌های قربانیان پذیرفته بودند، آنان مجرم واقعی هستند و اصرار بر مجازات‌شان داشتند. با این وجود کمیته ویژه اصرار داشت که این متهمان بیگناه بوده‌اند و از روی ناچاری جنایت‌های زنجیره‌ای را به گردن گرفته‌اند و باید پرونده‌ها رازگشایی شود.
یک سرنخ
روز 26 شهریور ماه سال‌جاری، نخستین سرنخ پیش روی کمیته ویژه قرار گرفت، سروان باکو اطلاع یافت زن 33 ساله‌ای با نام فوزیه، در همان منطقه بهمنشیر از سوی مردی مورد حمله قرار گرفته و با ضربات چاقو به‌شدت مجروح شده است. بازپرس مزرعه و تیم پلیسی در بیمارستان حاضر شدند و در تحقیق از فوزیه مشخصات ظاهری مهاجم را به دست آوردند و همزمان با نمایش 90 عکس از مجرمان سابقه‌دار که در آلبوم رایانه‌ای قرار داشتند، فرید بغلانی را شناسایی کردند.
بازداشت قاتل دوچرخه‌سوار
« فرید» مرد 40 ساله‌ای که در سال 74 به‌خاطر حمله به زنان بازداشت شده و 5 سالی در زندان به سر برده بود، همان روز از سوی تیم تحقیق دستگیر شد. این مرد سنگدل ابتدا دخالت در هر جنایتی را نپذیرفت اما فوزیه، با او مواجهه حضوری داده شد و او را شناسایی کرد و گفت که لباسهای متفاوتی داشت. مشخصات لباسهای قاتل سادیسمی از زبان زن نجات یافته در اختیار پلیس قرار گرفت و با دستور بازپرس ویژه قتل، خانه فرید بازرسی شد و لباسهای مهاجم پیدا شد. سرنخ قوی‌ای به دست تیم تحقیق رسیده بود، «فرید» با اتهام ضرب و جرح عمدی با چاقو به زندان معرفی شد تا تحقیقات ویژه‌ای روی سرنوشت این مرد مرموز صورت گیرد.
اعترافات وحشتناک
فرید، خاموش بود تا اینکه اوایل مهرماه، پس از 20 روز ابتدا تنها پذیرفت به عروس و مادرشوهر حمله کرده است، اما وقتی گفت که خدیجه بغلانی، را نیز در محله خودشان به قتل رسانده است، قفل سکوت شکست. با وجود اصرار تیم تحقیق به قاتل زنجیره‌ای بودن «فرید»، اعتراف اولیه وی با توجه نبود ادله اثباتی پذیرفته نشد تا اینکه عصر روز اعتراف، فرید ادعا کرد گوشواره‌های طلای خدیجه را در باغچه پشت خانه‌اش که در ایستگاه 12 کوی ولیعصر بود، پنهان کرده است. اعضای کمیته ویژه که پیدا شدن جواهرات را مهم‌ترین سرنخ می‌دانستند با اعزام به این باغچه نه تنها طلای کودکانه را پیدا کردند بلکه لباسهای یکی از مقتولان به همراه تکه استخوان جمجمه‌ای که روی روسری (شال عربی) مانده بود را نیز به‌دست آوردند.
قاتل دوچرخه‌سوار در بازجویی‌های قضایی و پلیسی گفت: دو النگوی طلای «فاطمه پورمحمود»را به خرمشهر بردم و به همراه همسرم آن را در طلا‌فروشی فروختم. همسرم اطلاعی از دزدی بودن این النگوها نداشت و به بهانه اینکه متعلق به دختر یکی از همکارانم است و نیاز به پول دارد، او را فریب دادم. این ادعاها بعد از اینکه همسر «فرید» نیز تأیید کرد با شوهرش به خرمشهر رفته و دو النگوی بچگانه را فروخته‌اند، وارد مرحله تازه‌ای شد تا اینکه مرد جواهر فروش نیز پذیرفت چهار ماه پیش زن و شوهری، دو النگوی بچگانه شکسته را به او فروخته‌اند. قاتل دوچرخه‌سوار در بازجویی‌های ویژه گفت: «من از زن‌ها نفرت داشتم و این تاثیری بود که پدربزرگم روی من گذاشته بود، او بارها چندین زن را پیش من به بادکتک گرفته بود و من نیز بدون اینکه مقتول‌هایم را بشناسم و اختلافی بین ما باشد، دست به جنایت می‌زدم». وی افزود: «من تا زن‌ها یا دختربچه‌ها را نمی‌کشتم، راحت نمی‌شدم، روحم راکد و برقرار نمی‌شد، در خلوت و سکوت خودم تحریک درونی می‌شدم و تصمیم می‌گرفتم دست به قتل بزنم، اگر این کار را نمی‌کردم راحت نمی‌شدم». قاتل دوچرخه‌سوار با خونسردی ادامه داد: «در خانه که بودم این حس به من دست می‌داد که باید از خانه بیرون بروم تا قتلی انجام دهم، در همه جنایت‌ها از میله آهنی، چوب و آجر استفاده می‌کردم، روحم آرام می‌گرفت اما بعد از یک روز یا یک ساعت می‌فهمیدم چه کار بدی کرده‌ام، می‌ترسیدم و خودم را ملامت می‌کردم و تصمیم می‌گرفتم دیگر جنایتی انجام ندهم. این عذاب وجدان یک ماهی با من بود اما باز حالت لذت از قتل‌ها به سراغم می‌آمد». وی گفت: «قتل‌ها مرا سیراب نمی‌کرد، باز همان هیجان روحی نسبت به قتل به سراغم می‌آمد و مرا به سمت جنایت سوق می‌داد، بعد از کشتن هر زن و دختری، احساس راحتی می‌کردم و دیدن اجسادشان و پنهان کردن آنها حس بهتری برای من بودند، حتی لباس و طلاهایشان را پنهان می‌کردم و تصور داشتم باید اینها نزد من باشد، گاهی سراغ طلاهای مخفی شده می‌رفتم و همه را بیرون آورده و نگاهشان می‌کردم، احساس اینکه تازه آنها را به قتل رسانده‌ام، لذت ویژه‌ای داشتند. «فرید درباره نخستین جنایاتش نیز گفت: «اسفند ماه 83، در خرمشهر نخستین قتل را انجام دادم، همه قتل‌ها را در زمان بیکاری‌ام انجام دادم و تاکنون 7زن، 8 دختر بچه و یک پسر بچه را به قتل رسانده‌ام، پسر بچه با دختر عموی خردسالش بود ـ «حسین» و «ایران» در سال 84 ـ ترسیدم و او را نیز به قتل رساندم، در همه جنایت‌ها اگر فرصت کافی داشتم اجساد را خاک مالی یا گل‌مالی می‌کردم و از این کارم لذت می‌بردم».
مصاحبه‌های اختصاصی با خانواده‌های مقتولان و ناگفته‌های ویژه در این قتل‌های سریالی در شماره فردای «وطن‌امروز» به چاپ خواهد رسید.