علی اکبر بهشتی:
از میان شهیدانی که در سالروز شهادت رئیس مذهب شیعه، مشایعت شدند یکی هم شهید محمد رضامنش بود، پرستوی مهاجری که بعد از 22 سال،
سبک بار و سبک‌بال بر دوش مردم تشییع شد و در آغوش خاک، یا اگر بهتر نوشته باشم، افلاک برای همیشه آرام گرفت. محمد قبل از انقلاب در یکی از دانشگاه‌های آمریکا درس می‌خواند اما هنوز انقلاب به پیروزی نرسیده بود که جاذبه اسلام ناب امام، محمد را به ترک درس و بحث مجبور و راهی دیار یار کرد. محمد از جمله دانشجویانی بود که در قضیه تسخیر سفارت آمریکا، اگرچه نه در متن ولی در حاشیه حضوری موثر داشت. آن روزها البته گاه می‌شد که شور بر شعور غالب شده و عجبا که سالیان بعد، آنها که از گذشته خود ابراز ندامت کردند و پشیمان و پریشان سر برآستان دشمنان فرو آوردند و «ولایت عشق» را به «ایالت عیش» فروختند، از جمله همین‌ها بودند که شورشان بیشتر از شعورشان بود. اما اگر حماسه‌آفرینان، تنها همینان بودند، فتح لانه جاسوسی، انقلاب دوم و مهمتر از انقلاب اول نام نمی‌گرفت. فاتحین لانه جاسوسی، تنها نادمین از آن رخداد نبودند و چه بسیار که در میان‌شان نام شهیدان آینده نظام به چشم می‌خورد: عباس ورامینی، محسن وزوایی و... و آری، محمد رضامنش. سهل است اگر وصیت‌نامه محمد را مروری دوباره کنیم تا دریابیم چرا قصه دیروز، غصه امروز برخی‌ها شده است: «در قضیه لانه جاسوسی عده‌ای از بچه‌ها که جلودار بودند، آنقدر تاب از کف داده بودند که تو گویی هیچ نیازی به اذن رهبر انقلاب ندارند، لیکن تعداد بی‌شماری نیز بودند که اگرچه ظهور رسانه‌ای‌شان کمتر بود اما دغدغه این را داشتند که مبادا اقدام‌شان مرضی‌رضای امام قرار نگیرد. برای این دسته از بچه‌ها هیچ خاطره‌ای زیباتر از آن نبود که از تایید حرکت خود توسط امام مطمئن شوند». مبارزه با آمریکا به عنوان نماد استکبار در هر برهه‌ای، شیوه خاص خود را می‌طلبد. اگر بخواهیم بدون تعارفات معمول صحبت کنیم باید بپذیریم که دیوار بی‌اعتمادی میان ما و آمریکا، قطورتر از آن است که با یکی دو مذاکره احیاناً بخواهد از قطر آن کم شود اما آیا واقعا
آن طور که ادعا می‌شود دولت نهم برای سیاست ناخواسته عرفی‌گرایی (!) قصد ذوب کردن یخ این رابطه را دارد؟! به اعتراف خود اصلاح‌طلبان، دولت دوم خرداد بسیار مایل بود تا باب مذاکره و سپس رابطه با آمریکا را بگشاید و این ترجمه غلطی از سیاست تنش‌زدایی نیز بود. اما به هر روی دولت اصلاحات به این آرزوی خود نرسید. اگر هم جایی سران دولت قبل ادعا کردند که علاقه‌ای به برقراری رابطه با آمریکا ندارند اما این بر دوست و دشمن واضح بود که در قلب دوستان دوم خردادی چه می‌گذرد. این روزها رسانه‌های اصلاح طلب اینگونه وانمود می‌کنند که دولت نهم، بسیاری از پروسه‌های عقیم مانده عصر اصلاحات را تبدیل به پروژه‌های عملیاتی کرده‌اند و در یکی از مهم‌ترین مصادیق این ادعا بحث مذاکره با آمریکار ا پیش می‌کشند. البته قابل کتمان نیست که در این دولت میان ما و آمریکا (آن هم به خاطر بحث عراق) گفت‌وگویی صورت گرفت که سطح و عمق آن هرگز به معنای مذاکره نبود. با این حال احمدی‌نژاد حتی وقتی از مذاکره دم می‌زند باز هم بوی مبارزه می‌دهد. در تفاوت دیپلماسی خاتمی و احمدی‌نژاد یکی از فعالان برقراری رابطه میان ایران و آمریکا حرف درستی زده است: خاتمی دوست آمریکا بود ولی از مذاکره می‌ترسید اما احمدی‌نژاد دشمن آمریکاست و از مذاکره هم هیچ هراسی ندارد. یاد «محمد»ها گرامی باد، در سالروز فتحی که هرگز منقضی نمی شود.