زیر رگبار چکش‌ها

حسین جوادی

«فرگی» جنگ لفظی را دوباره با سران رئال‌مادرید شروع کرده است ولی این بار کلماتی که او به‌کار می‌برد سبب می‌شود تا روزنامه معتبر «مارکا» در حرکتی بی‌سابقه جواب پیرمرد اسکاتلندی را بدهد. فرگوسن سران رئال را متهم به «فاشیسم» می‌کند و اعتقاد دارد که هنوز این تیم تحت هدایت «ژنرال فرانکو»، دیکتاتور سابق اسپانیا قرار دارد. با این حساب، مارکا هم باید در جواب او در صفحه اول روزنامه‌اش تصویری را منتشر کند که در پنج فریم مختلف چهره فرگوسن را به ژنرال فرانکو تبدیل کرده است! مارکا در شرح این عکس اینگونه توضیح می‌دهد که فرگوسن رفتار دیکتاتورانه‌اش را به ما نسبت می‌دهد و حتی او را فراتر از ژنرال فرانکو می‌خواند تا جایی که می‌نویسد، اگر ژنرال فرانکو سیاست‌هایش مانند فرگی بود سال‌های سال می‌توانست بر اسپانیا حکومت کند! اما ریشه اصلی این اختلافات از کجا شروع می‌شود؟ شاید خیلی‌ها اعتقاد داشته باشند که این جنگ لفظی به زمانی برمی‌گردد که زمزمه‌های حضور کریس رونالدو در مادرید شنیده می‌شد، ولی اگر واقع‌بین باشیم و کمی به قبل‌ بنگریم به‌راحتی می‌توان مشاهده کرد تمام پسران رانده شده او به رئال نقل‌مکان کردند و این حالت را می‌توان به شورش علیه پدرخوانده نسبت داد. شاید اگر در رفتار او کمی دقت کنید به وضوح می‌بینید که نزدیک‌ترین بازیکنانش او را طرد کردند و تنها چند فرزند خلف همانند گیگز و اسکولز هستند که رهایش نکردند، پیرمرد از اینکه پسرانش او را ترک کنند خشمگین می‌شود و از هر ابزاری استفاده می‌کند تا آنها را در تئاتر رویاها حفظ کند اما آیا واقعا شخصیت فرگی را به‌خوبی می‌شناسیم؟ آیا می‌توان از منبعی موثق استفاده کرد؟ در این باره کتاب رئیس، وجوه مختلف زندگی فرگوسن را نشان می‌دهد. «مایکل کریک» نویسنده این کتاب نگاه وفادارانه‌ای به شخصيت چند وجهی فرگوسن دارد، این کتاب با اینکه جزو پرفروش‌ترین کتاب‌های سال 2001 بود از بیان نکته‌های منفی اخلاقی وی امتناع ورزیده است. حالا از چند جهت شخصیت او را بررسی می‌کنیم. در این کتاب نوشته شده؛ در دفتر کار فرگوسن جمله‌ای به زبان اسکاتلندی روی قابی خودنمایی می‌کند که خیلی‌ها آن را درک نمی‌کنند! اما کمی که دقت می‌کنید متوجه معنی جمله می‌شوید «Ahcumfi Govin» «من از گوآن آمده‌ام!» فرگوسن تاکید می‌کند که اهل گوآن است نه گلاسکو. گوآن در ابتدای قرن 21 یکی از بزرگ‌ترین شهرهای صنعتی امپراتوری بریتانیا بود.

نویسنده از زبان فرگوسن می‌نویسد: «امکان نداشت در محدوده شهر زندگی کنید و صدای چکش‌هایی که بر فلز فرود می‌آیند به گوش‌تان نخورد. از اوایل سحر تا ساعات دیروقت شب، صدای چکش‌ها بلند بود. نمی‌توانستید شب‌ها را بدون شنیدن صدای اره‌ها و کوبیدن میخ‌ها سپری کنید. ولی روح وحدت در اهالی دمیده می‌شد، از پدر به پسر، گوآن جایی بود که مفهوم کار سخت را درک می‌کردید... پدرم 68 ساعت کار سخت انجام می‌داد ولی در ازای آن هفت پوند دریافت می‌کرد، اما همیشه سرش بالا بود و به کارگر بودنش افتخار می‌کرد...» فرگوسن تردیدی ندارد که راز موفقیتش در فوتبال را برگرفته از رهبری بازیکنانش در شرایط دشوار می‌داند... حالا اگر از زاویه دیگری به این اقتدار نگاه کنیم، می‌بینیم که او با روشی دیگر پسرانش را فراری می‌دهد، زمانی که در رختکن منچستر، ابروی دیوید بکام را با پرتاب لنگه‌کفشی می‌شکند! یا زمانی که رود فن‌نیستلروی باوجود علاقه وافرش به اولدترافورد آنجا را ترک می‌کند، هاینزه مدافعی که فرگوسن اعتقاد داشت او یک مدافع مادرزاد است به منچستر پشت می‌کند و... همه آنها پس از ترک پدرخوانده یک مقصد دارند و آن رئال‌مادرید است. و حالا فرگوسن سران این باشگاه را متهم به زورگویی و استثمار بازیکنان می‌کند. او می‌گوید «آنها هر زمان که بخواهند با پیشنهادات وسوسه‌انگیزشان بازیکنان را اغفال می‌کنند! و این روشی است که ژنرال فرانکو داشت». حالا واکنش مارکا و صحبت‌های رامون کالدرون در جواب فرگوسن مانند «چکشی» است که بر او فرود می‌آید.