الکس‌فرگوسن
من شاگرد یک ابزارساز بودم و در 22سالگی این شانس را پیدا کردم که یک بازیکن تمام وقت شوم. من تصمیم گرفتم تا این ریسک را بپذیرم؛ اما مصمم بودم که شکست نخورم؛ بنابراین خواستم تا همه چیز را درباره بازی یاد بگیرم. وقتی 23ساله بودم به مدرسه مربیگری اسکاتلند رفتم. در سال اول درجه B را گرفتم و سپس به درجه کامل رسیدم. بعد از آن تصمیم گرفتم وقتی بازیگری‌ام تمام شد، برای مربی شدن آماده باشم. آرزوهایم فقط بر مربی یا مدیر شدن متمرکز نبود؛ اما حتماً می‌خواستم در فوتبال بمانم و برای آن آماده باشم. من همه کتاب‌های مربیگری را می‌خواندم، نه اینکه هرچیزی را که می‌خواندم کپی می‌کردم، بلکه کنجکاو و تشنه اطلاعات بودم.
اشتیاق به دانستن را هرگز از دست ندادم. برای مثال، من یک بحث طولانی درباره تاکتیک‌های ایتالیا در جام جهانی با لیپی داشتم. فکر می‌کردم که بازی نهایی از نظر تاکتیکی جالب بود، اما او بازی نیمه نهایی مقابل آلمان را بهتر مي‌دانست، با توجه به بررسی‌ها، متوجه شدم او درست می‌گفت. نکته مهم این است که ما کنجکاو بودیم و بحث می‌کردیم.
به مرور زمان که به عنوان مربی پیشرفت کردم؛ فهمیدم که مشاهده، یک عامل حیاتی بود. راهنمایی کردن و تماشا در یک زمان مشکل است. اگر شما بیش از حد درگیر راهنمایی تیم شوید چیزهای زیادی را از دست می‌دهید. من شروع کردم به اینکه چیزهای بیشتری را به کمکم واگذار کنم و خودم گاهی عقب بایستم. مشاهده قطعاً یک موضوع مهم برای حصول اطمینان از کیفیت بالاست و اینکه شما از یک جلسه تمرینی، آنچه را می‌خواهید به‌دست بیاورید.
وقتی اولین بار به منچستر رفتم؛ فقط یک کادر 8 نفره در باشگاه داشتم. ما یک پزشک تمام وقت نداشتیم. امروزه یک پزشک بینایی‌سنج داریم که همه درمان‌های چشم را انجام می‌دهد. (آن پزشك در بازگشت اسکولز به شرایط طبیعی پس از تار شدن بینایی‌اش، کار مهمی انجام داد). ما یک پزشک تمام وقت، پنج فیزیوتراپ، یک مربی بدنساز و یک مربی کنترل وزن داریم. من هرگز با یک گروه پشتیبان به این بزرگی کار نکرده بودم.
من فکر می‌کنم شما به پشتکار نیاز دارید، زیرا امروزه مربیگری در سطح ممتاز یک شغل آسان نیست. همچنین فکر می‌کنم که یک مربی به خلاقیت نیاز دارد. شما این خلاقیت را در ذهن بازیکن قرار می‌دهید و او می‌تواند آن را به سطح دیگری منتقل کند؛ زیرا او می‌داند که هردوی شما می‌خواهید نکات مختلف را امتحان کنید. شما یک عکس‌العمل زنجیره‌ای ایجاد می‌کنید که بازیکنان متفکر تولید می‌کند و توسعه این امر شگفت انگیز است. همچنین داشتن ارتباط ساده مهم است. شما جلسات تمرینی را می‌بینید که در آن مربی همیشه در حال صحبت کردن است و پیام منتقل نمی‌شود،کلمات در باد گم می‌شوند. صحبت‌ها را ساده و مختصر اما صریح انجام دهید. آنچه پس از یک جلسه تمرینی هستید را به طور کامل روشن کنید. صحبت کردن زیاد یک خطر بزرگ برای یک مربی است.
توصیه اصلی من به یک مربی جوان این است که بر شغلش متمرکز شود. همه عوامل محیطی را فراموش کنید، در سیاست درگیر نشوید و بر کار و تیم‌تان متمرکز شوید، زیرا بازیکنان بهترین سلاحی هستند که شما دارید.
من به مربیانی نگاه می‌کنم که کار سختی دارند و آن را به خوبی انجام می‌دهند و با باشگاه‌های مختلف قهرمان شده‌اند. من به شخصی مثل مارچلو (لیپی) که جام جهانی، جام قهرمانان اروپا و عناوین مختلفی را در ایتالیا فتح کرده است، نگاه می‌کنم. به طور فوق‌العاده او دقیقاً از پایین‌ترین سطح شروع و پیشرفت کرد. همه ما روزهای بد داشته‌ایم. من برخی روزهای بد داشته‌ام، اما به اوج برگشته‌ام. وقتی در آبردین بودم، ما فینال را باختیم و من دوشنبه به بازیکنان گفتم این آخرین باری است که ما بازی فینال را می‌بازیم و همانطور هم شد. شما باید این محرک حیاتی را داشته باشید و بر ناامیدی غلبه کنید. امروزه بازیکنان وقتی می‌بازند، احساسی مشابه با مربی ندارند؛ بنابراین مربی باید با این موقعیت برخورد مناسبی داشته باشد. مربیان اغلب فکر می‌کنند که تنها هستند، اما آنها در موقعیتی مشابه با تعداد زیادی از مربیان هستند، این نکته مهم است؛ بنابراین با استادان مربیگری در ارتباط باشید، زیرا ما همه در یک قایق هستیم.
ترجمه: علي‌اكبر مشايخ
منبع: مجله يوفا