به مهندس علی‌آبادی توصیه می‌کنم دیگر از این سالن‌های 75 روزه نسازد، اصلا خوب نیست چون مردم را بد عادت می‌کند. ما ایرانی‌ها یک عمر است به پروژه‌های نیمه‌کاره عادت کرده‌ایم. به وسیله جمالی، یکی از مردان عاشق فوتبال، گهگاه رفت و آمدی به عباس‌آباد مازندران دارم. در کنار زمین فوتبالی که چندی است محل اردوی تیم‌های لیگ برتری هم شده است، اسکلت سالن ورزشی نیمه‌تمامی به چشم می‌خورد که هر موقع آن را می‌بینم آهم در می‌آید. یعنی هیچ مسلمانی دلش برای این همه پولی که خرج شده و اکنون در حال خراب شدن است، نمی‌سوزد؟ چرا، خیلی‌ها دلشان می‌سوزد ولی کاری از دست‌شان برنمی‌آید. تبریک می‌گویم به همه دست‌اندرکارانی که سالن ورزشی را در مدت 75 روز بنا کردند و بدعتی به جای گذاردند تا شاید عباس‌آباد هم بنای نیمه‌آباد، نیمه خرابش درست شود و جوان‌ها بتوانند در گل و شل مازندران، برای ورزش کردن سقفی بالای سرشان داشته باشند.
امروز ««وطن امروز» روز اولش است و من بدم نمی‌آمد مطلبی راجع به زیبایی طبیعت و پرندگان مهاجر می‌نوشتم. دوست داشتم از درخت‌های نخل در غروب آفتاب و از مزرعه‌های گندم زمانی که خورشید طلوع می‌کند و صدای کبک‌ها که از دامنه کوه برای چرا پایین می‌آیند و صدای فاخته‌هایی که روی درختان گردو به هم عشق می‌ورزند، بنویسم. اینها همه زیبایی‌های وطن امروز ما هستند. وطن‌امروز ما آنقدر زیبایی‌های نهان و آشکار دارد که با این چند خط نمی‌شود آن را بیان کرد. دلم می‌خواست 60 خط تمام از زیباییها می‌نوشتم، چون من زندگی را دوست دارم، برای زیباییها ارزش قائل هستم و این هنر را هم دارم که به بهترین وجه ممکن آنها را توصیف کنم و اگر بخواهید، می‌توانم 365 روز از زیبایی‌های وطن امروز در «وطن امروز» بنویسم، ولی من دقیقا می‌دانم که شما این را نمی‌خواهید چون آنهایی که هدفشان کار کردن برای مردم است منتظر تعریف این و آن نیستند ولی با همه این احوال ما مردهای قدیمی آدم‌های بامعرفتی هستیم و قدرشناس که به‌شدت از نمک‌نشناسی بدمان می‌آید. درست به همین دلیل است که می‌خواهم این جمله را بنویسم، آقای علی‌آبادی خسته نباشید، برای ورزش ما تا اینجا واقعا زحمت کشیدید و من از طرف همه ورزشکاران و ورزش دوستان می‌خواهم از شما تشکر كرده و سلامت و سعادت شما و خانواده محترمتان را از درگاه باریتعالی آرزو کنم. نمی‌دانم تا به حال در چند مطلب و چند بار این جمله شما را که همه خیلی راحت از آن گذشته‌اند، تکرار کرده‌ام. «حداقل در رشته خودم نشان خواهم داد که موفق می‌شوم» و ساختن سالن ورزشی در 75 روز نشان‌دهنده آن است که بله، آقای علی‌آبادی شما نشان دادید که حداقل در رشته خودتان که نیمی از رشته ما ورزشکاران هم هست یعنی ساخت و ساز برای بالا بردن سرانه فضای ورزشی، موفق بوده‌اید ولی من یک سؤال از شما دارم، در یک لیوان بلور قشنگ می‌شود شیر ترش شده‌ای را خورد؟ من علم غیب ندارم ولی دقیقا می‌دانم جواب شما چیست و در پیرو جواب شما می‌خواستم اشاره‌ای داشته باشم به شیری که ترش شده است که اگر به زور آن را به خورد مردم دهیم، مطمئنا آنها را مریض خواهد کرد.
فوتبال بین‌المللی فاسد شده است و دولت‌های کشورهای پیشرفته هیچ کوششی برای رهایی آن از این ورطه نمی‌کنند. سال‌های دور، همیشه از عقب‌افتادگی کشورمان نسبت به غرب احساس حقارت می‌کردم و همیشه آرزو داشتم وسیله‌ای فراهم شود تا این فاصله سریع‌تر کم شود ولی امروز که غرب را در سراشیبی سقوط می‌بینیم، از این عقب‌افتادگی خوشحالم و دوست ندارم این فاصله کم شود، در حقیقت این عقب‌افتادگی یک نوع جلو‌افتادگی است.
دولت می‌گوید 170 میلیارد تومان در سال خرج فوتبال می‌شود و من این را قبول دارم. من این را قبول دارم که دولت 170 میلیارد تومان به فوتبال می‌دهد ولی این سوال برای خود شما پیش نمی‌آید که چرا بیشتر بازیکنان لیگ از باشگاه‌هایشان طلبکارند؟ بازیکنان تیم «پیام» به دلیل بی‌پولی تمرین را تعطیل کرده‌اند، سوال این است مگر این فوتبال دولتی نیست؟ اگر هست پس یک بام و چند‌هوا چه معنایی دارد؟ آقای علی‌آبادی! 170 میلیاردی را که دولت می‌دهد مقدار زیادی برگشتی دارد و مقدار زیادی هم حیف و میل می‌شود، فکر می‌کنم وقت آن رسیده است که دولت دایره‌ای برای نظارت بر این پول تاسیس کند، هیچکس نیست که نداند میان دولت و کارمند دولت تفاوت از زمین تا آسمان است. با دوستی از مطبوعات بحث می‌کردم، او می‌گفت من فلان مربی را از نظر فنی قبول ندارم ولی رفتارش سرمشق مربیان ما شده است. از او پرسیدم از خودت سؤال نمی‌کنی که چرا ما در طول 30 سال گذشته نتوانسته‌ایم یک مربی بسازیم که سرمشق دیگران شود؟ او البته جوابش را خیلی خوب می‌داند، پادوهایی برای برگشت پول از یک طرف و حیف و میل آن از طرف دیگر در این فوتبال به وجود آمده‌اند که صاحب قدرت بسیار زیادی شده‌اند. جمعیت زیادی در این رشته ورزشی غلام حلقه به گوش این افراد هستند. امر، امر آنهاست. تعجب می‌کنم قدرت این افراد در فوتبال از قدرت ژنرال‌ها هم بیشتر است در حالی که از لحاظ شخصیتی پادوهایی هستند که سهم در خانه‌ها می‌برند. آقای‌علی‌آبادی! تجدیدنظر لازم است. پول دولت با نظارت دولت در فوتبال باید خرج شود، تا زمانی که پول دولت زیر نظر پادوها برای این فوتبال خرج شود، هیچکس صدای کبک و فاخته‌ای را نخواهد شنید.« حداقل در رشته خودم نشان خواهم داد که موفق می‌شوم.» آقای علی‌آبادی! امیدوارم که در تحلیل این جمله تجدیدنظر کنید؛ یک قول قطعی، در غیر این صورت آب پاکی هم کمک‌رسان است. حداقل اینکه من تکلیف خودم را خواهم دانست.