مدت زمان زیادی به آبگیری سد سیمره باقی نمانده و به گفته یک استاد باستان‌شناسی حتی اگر همه پروژه نجات‌بخشی آثار تاریخی این منطقه اجرا شود در نهایت تنها 10 درصد آثار تاریخی نجات می‌یابند. کامیار عبدی با انتقاد از اینکه متاسفانه برای کمک به آثار تاریخی و میراث فرهنگی همیشه در دقیقه 90 کارها انجام می‌شود، به مهر گفت: اگر از همان ابتدای طرح اجرای سد سیمره برای نجات‌بخشی آثار تاریخی فکری اساسی می‌شد قطعأ می‌توانستیم بخش بیشتری از این آثار را نجات دهیم. عبدی با اشاره به عدم هماهنگی‌های صورت گرفته میان سازمان میراث فرهنگی و وزارت نیرو گفت: باید پذیرفت که سازمان میراث و وزارت نیرو به صورت دقیق عمل نمی‌کنند یا اینکه طرفین در این باره کوتاهی کرده‌اند چرا که زمان کافی برای نجات آثار تاریخی وجود داشت و بودجه آن نیز تامین شده بود. بررسی‌های اولیه پژوهشگاه باستان‌شناسی نشان می‌دهد در منطقه‌ای که با راه‌اندازی سد سیمره به زیر آب خواهد رفت نشانه‌هایی از حیات انسان از دوره فراپارینه سنگی تا دوره اسلامی وجود دارد و این منطقه دارای ارزش‌های مطالعاتی بسیار بالایی در مطالعات باستان‌شناسی ایران است. حوضه آبگیری دریاچه این سد در 2 استان لرستان و ایلام خواهد بود که با آبگیری آن 56 اثر شناسایی شده در محدوده استان لرستان و 40 اثر در محدوده استان ایلام به زیر آب خواهند رفت. برخی از این آثار چندین دوره تاریخی را دربر گرفته و نشانگر یک استقرار طولانی‌مدت در حوضه رودخانه سیمره از دوران پیش از تاریخ تا قرون معاصر اسلامی است. از آثار شناسایی شده17 اثر بازمانده از دوره‌های پیش از تاریخ، 69 اثر مربوط به دوره‌های تاریخی و 26 اثر نشانگر دوره‌های اسلامی است. مدتی پس از اعلام نتایج این بررسی‌ها مسؤولان پژوهشکده باستان‌شناسی پژوهشگاه سازمان میراث فرهنگی و گردشگری از آغاز کاوش‌های نجات‌بخشی در محدوده سد سیمره بین لرستان و ایلام خبر داده‌اند.
این استاد دانشگاه با اشاره به اختصاص بودجه‌ای برای کاوش و بررسی در محوطه‌های تاریخی سد از سوی وزارت نیرو تاکید کرد: با وجود اختصاص این بودجه متاسفانه رئیس اسبق پژوهشگاه این پول را در جای خود مصرف نکرد و مبلغ اندکی از آن را به این کار اختصاص داد. این روند در دوره جدید اصلاح شده و کارهایی در حال انجام است.
این استاد ایرانی باستان‌شناسی از آغاز فاز اول کار در محوطه‌های پیش از تاریخ خبر داد و افزود: فاز دوم و سوم پروژه که کار روی محوطه‌های تاریخی و اسلامی است در ادامه انجام می‌شود اما متاسفانه باید پذیرفت که این اقدامات برای منطقه‌ای تاریخی با این میزان اهمیت کافی نیست.