مارا ببخش آقاي فوتباليست؛ تو بغل گوش ما با روزها کشتي مي‌گرفتي و اينجا ما واژه‌ها را به خاطر يک مشت شبه‌فوتباليست به رقص درمي‌آورديم. ما را ببخش آقاي بخشي! عروج لاعلاج کلمات پاي فواره نام آنهايي که مثلا «ستاره‌اند» گناه اين قلم بود. نابخشودني‌ترين گناه. حالا گلوي همين قلم چرک کرده و حروف را بالا مي‌آورد. ذهن ما غولي شده اسير بطري، سحرخيز مي‌شويم تا مبادا ساعت خواب «ستاره» را با «صحت خواب» همراه نکنيم. خاتون واژه‌هايم، غيرمجاز راه مي‌روند، بي‌اجازه مي‌نشينند و تنگ دل هم، دلتنگ مي‌شوند. من بودم و «پرويزي» دوست داشتني که تا وقتي خودش بود من هم بودم، دوست مشترکمان هم بود و حرف بود و لبخند و خاطره. چه شد که به آنجا رسيديم؟ او پرده خوان شد ولي نه از سهراب گفت، نه رستم و نه تهمينه. روايتگر قصه تلخ فوتباليستي شده بود که تا همين ديروزها زل مي‌زديم به صفحه سياه و سفيد تلويزيون‌مان و پا به توپ‌شدن‌هايش را مي‌ديديم. زمزمه شبانه او عرق بر پيشاني من نشاند. مي‌گفت نجم‌الدين بخشي مدافع دهه 70 پرسپوليس حالا در دفع مشکلات زندگي گرفتار است. از خودم متنفر شدم وقتي شنيدم يک فوتباليست با اخلاق و بي‌حاشيه گوشه اين شهر درندشت، زير چرخش خون‌ريز روزگار کنار خيابان مي‌ايستد و فرياد مي‌زند «موتور، موتور...» نجمي سرخ‌ها همبازي رضا شاهرودي، جواد منافي، فرشاد پيوس، مجتبي محرمي، محمود خوراکچي، محمد پنجعلي، ناصر محمدخاني، حميد درخشان، افشين پيرواني، نادر باقري، امير موسوي‌نيا و... شاگرد علي پروين روزگارش را با مسافرکشي با موتور سپري مي‌کند. بيا آقاي «ستاره»! بيا در اين خجلت شريک من باش. تو، همان تويي که مارک گوشي تلفن همراهت برايت اولي‌ترين است، همان تويي که سوار بر BMW خيابان‌هاي بالا شهر را متر مي‌کني، سراغ داري همين پيراهني که امروز تن توست ديروز بر تن نجم‌الدين بخشي بوده؟ قلمم لال شده است. پايش مي‌لنگد. «بخشي» بخشي از خاطرات ماست. او حالا از خروس خوان تا شغال خوان سوار بر موتوسيکلت براي امرار معاش خانواده‌اش، با پايي که معيوب است شهر را زيرورو مي‌کند تا مبادا شب شرمنده نگاه دخترش باشد. او آلبوم عکس‌هايش را در گوشه انباري منزل محقر اجاره‌اي‌اش زير خروارها خرت و پرت قايم کرده تا دخترش از او نپرسد بابا مگر تو فوتباليست بودي؟ عطر بي‌عطر غم، سراغم آمد. آن رفيق نازنين گفت و ما شرمنده شديم. چقدر پاييزي حرف زديم در آن شب بهاري. او گفت و حالا من مي‌نويسم. براي خودم، براي حاج حبيب کاشاني، براي علي پروين، براي حاج حسين هدايتي، براي سردار آجرلو، براي علي فتح‌الله‌زاده و براي دردگاه فوتبالي که فرزندانش را مي‌بلعد. آقاي کاشاني عزيز! ماهي نگاه يک پيشکسوت پرسپوليس در درياي فوتبال ما تشنه مانده، خنده دار نيست؟