رضا شكيبايي
- ژورنالیسم، محصول دنیای جدیدی است که پس از تغییر نگاه فیلسوفان غربی به «آدم و عالم» ایجاد شد. ژورنالیسم چونان دیگر محصولات «عصر مدرن» ریشه در خاکی دارد که باید ثمره‌اش میوه‌ای شود به نام «لیبرالیسم».
این پیوند با خود پدیده‌ای به همراه می‌آورد که می‌توان آن را «ژورنالیسم محافظه‌کار» نامید. «ژورنالیسم محافظه‌کار» درمقابل هر صدایی که نوید «فردایی دیگر» سر می‌دهد، تمام قد می‌ایستد و با «شانتاژ حرفه‌ای» خود این صدا را سرکوب می‌کند!با این حساب «ژورنالیسم محافظه‌کار» دومین پیوند خود را با پدیده‌ای به نام «توتالیتاریسم» که «چهره حقیقی» اما در پس نقاب «لیبرال- دموکراسی» است، برقرار می‌کند. آیا وضع «رسانه‌های تحت حمایت نظام سلطه» جز این است؟! سال‌های آغازین دهه 70 شمسی، زمانی بود که آرام‌آرام، تز «ژورنالیسم محافظه‌کار» بذر خود را در جامعه انقلابی و آرمانی کشورمان کاشت. برخی شبه روشنفکران در کنار تعدادی از انقلابیون تجدیدنظر‌طلب پشیمان که در آرمان‌ها و شعارهای انقلابی خود «شک» کرده بودند، جبهه‌ای تشکیل دادند و «ژورنالیسم محافظه‌کار» هم «سنگرشان» شد. «همزبانی» این جریان با نظریه «لیبرال - دموکراسی» به مثابه «پایان تاریخ» فرانسیس فوکویاما و «موج سوم دموکراسی» هانتینگتون، که در این سال‌ها مطرح شد و از طرفی طرح شعار«نظم نوین جهانی» جورج بوش پدر که به نوعی وعده «عملیاتی» کردن دو نظریه فوکویاما و هانتینگتون را می‌داد، راز همراهی این جریان را با «نظم نوین جهانی» آمریکا برملا می‌کرد. با مروری به آرشیو برخی از این نشریات در آغاز دهه 70 به خوبی می‌توان به این مدعا رسید. اوج همراهی «ژورنالیسم محافظه‌کار» در این سال‌ها بحث «قبض و بسط تئوریک شریعت» عبدالکریم سروش بود؛ طرحی که از سوی «شورای روابط خارجی آمریکا» مورد توجه قرار گرفت و با ذوق‌زدگی وصف‌ناپذیری به استقبال آن رفتند. کار به جایی رسید که روزنامه «نیویورک تایمز» به عبدالکریم سروش، لقب «مارتین لوتر» اسلام را داد. بودند ژرف اندیشانی که در همان سال‌ها باطن و نهایت «نظریه قبض و بسط» سروش را « نيهیلیسم» می‌دانستند، سخنان اخیر سروش، درباره «وحی و قرآن»، به خوبی نشان داد که چرا آن روزها، شورای روابط خارجی آمریکا آن همه برای او «کف و سوت» می‌زد! اما ژورنالیسم روی دیگري هم دارد که نه «ژورنالیسم محافظه‌کار» که«روزنامه‌نگاری انقلابی» است. «روزنامه‌نگاری انقلابی» دل در «فردایی دیگر» دارد، وضع جدید جهان را برنمی‌تابد، عدالتخواه و آرمان‌گراست، ضد سلطه، فساد و ظلم است و در یک کلام، شعارش همان سخنی است که شهید حکیم
سید مرتضی آوینی می‌گفت:«ما شهروندان مطیعی برای دهکده جهانی آقای مارشال مک لوهان نیستیم».
جوانه‌های «روزنامه‌نگاری انقلابی» اتفاقا در همان سال‌ها زده شد که «ژورنالیسم محافظه‌کار» سر‌وصدای زیادی به پا کرده بود و «روزنامه‌نگاری انقلابی» غریبانه اما با ایمان به «فردایی دیگر» به حیات خود ادامه می‌داد. ماهنامه «سوره» شهید
سید مرتضی آوینی در آغاز دهه 70 را می‌توان نقطه آغاز شکل‌گیری «روزنامه‌نگاری انقلابی» و «الگوی تام و تمام» آن دانست.
«ژورنالیسم محافظه‌کار» سر و صدای فراوان دارد و به کف روی آب می‌ماند، اما با همه این «قیل و قال‌ها» رفتنی است، چه «فطرت انسان‌ها» با «محافظه‌کاری و لیبرالیسم و تسلیم» میانه‌ای ندارد. «فطرت انسانی» دل در «بی‌قراری» دارد، اهل«فردایی دیگر» است که خواهد آمد، آنجا که «ژورنالیسم محافظه‌کار» پایان می‌یابد و «ژورنالیسم انقلابی» آغاز می‌شود.
2ـ روزنامه «وطن‌امروز» با شعار«روزنامه‌نگاری انقلابی» وارد عرصه مطبوعات کشور شده و در این میان تلاش می‌کند در همه زمینه‌ها با نگاهی«حرفه‌ای» به مسائل بپردازد. در حوزه مسائل فکری- فرهنگی تلاش برای تقویت و گسترش جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی یکی از اولویت‌های روزنامه وطن‌امروز است. «وطن‌امروز»، «وطن» تمامی کسانی است که دل در گرو«عصر خمینی» دارند.
اگر تاخیر شد، حلال کنید!