سوده رحمان وند
حسین رضازاده چطور آدمی است، تعریفی از خود ارائه کنید؟
حسین رضازاده چطور آدمی است، تعریفی از خود ارائه کنید؟من که نباید بگویم، مردم باید بگویند!
پهلوان است یا قهرمان؟
این را هم نمی‌دانم، مردم باید بگویند که من پهلوانم یا قهرمان.
قطعا دوست دارید پهلوان باشید تا قهرمان؟
خیلی‌ها به من می‌گویند پهلوان رضازاده، اما نمی‌دانم به چه عنوان بین مردم جا افتاده‌ام.
پس پهلوان هستید؟
من دوست دارم همه مرا پهلوان بنامند، قهرمانی خیلی زود تمام می‌شود و آن چیزی که به جای می‌‌ماند و پابرجاست، پهلوانی است.
این عنوان چطور به دست می‌آید و ماندگار می‌شود؟
فقط با مردم بودن، اگر با مردم باشی و هر کاری که از دستت برمی‌آید برای آنها انجام بدهی، آن زمان است که آنها تو را از خود می‌دانند.
حسین رضازاده با مردم است؟
قطعا، من بدون این مردم هیچ هستم! واقعا اگر مردم و دعاهایشان پشت سر من نبود، من الان هیچ‌کدام از این عنوان‌ها را نداشتم.
اما بعضی از ورزشکاران معتقدند ، اگر به جایی رسیده‌اند که موفقند، با تلاش و کوشش خودشان بوده است.
بدون تلاش نمی‌شود، اما قسمت اعظم ماجرا مربوط به مردم است. از دعا و همراهی نمی‌توان گذشت؛ حتی اگر آدم بزرگی باشی، باز هم در جایی به دیگران محتاج می‌شوی و اگر آنها را نداشته باشی، حسرت می‌خوری که چرا نتوانستی همانی باشی که باید و آن کسی باشی که مردم می‌خواهند.
پهلوان رضازاده چطور انسانی است؟
اول از همه مردمی، دوم آدمی که سعی می‌کند همانی که هست را نشان دهد.
همانی که هست یعنی چطور شخصیتی؟
من همانی که در وجودم است را بروز می‌دهم بدون اینکه بخواهم طوری رفتار کنم وحرفی بزنم که طرف مقابلم دوست دارد! حتی اگر او دوست نداشته باشد، به او حرفی را می‌زنم که در دلم است و باید به او گفته شود.
پس آدم رکی هستید؟
تا جایی که امکانش باشد بله، سعی می‌کنم رک باشم و حرفم را به طرف مقابل بزنم؛ چون از پشت سر حرف زدن خوشم نمی‌آید.
این اخلاق و رفتار چقدر از پدر، مادر و خانواده الهام گرفته شده است؟
خیلی زیاد، من در خانواده‌ای مذهبی و ساده به دنیا آمدم که هیچ ادعایی نداشتند. زندگی‌ای معمولی داشتیم و برای خودمان زندگی کردیم؛ آن‌هم در شهری صمیمی با مردمی بی‌ادعا.
از بیوگرافی حسین‌رضازاده غافل نشویم، کجا به دنیا آمدید و چند فرزند هستید؟
متولد 22/2/57 در محله حسینیه اردبیل،2 برادر هستیم و 5 خواهر دارم.
در خانواده، ورزشکار دیگری وجود دارد؟
نه، فقط من هستم.
پس خانواده ورزشی‌ای نبودید؟
همه ورزش را دوست داشتند اما غیر از من کسی پیگیر ورزش نشد.
در دوران بچگی هم به ورزش فکر می‌کردید؟
نه، آن زمان تنها به تحصیل و درس خواندن فکر می‌کردم و اینکه نمره‌هایم بالا باشد.
این جرقه از چه زمانی زده شد؟
از 14 سالگی.
چطور آغاز شد؟
راهی آموزشگاه وزنه‌برداری شدم و این مساله کاملا اتفاقی بود. چون نزدیک دبیرستانم بود، می خواستم مدتی ورزش کنم، اما این ورزش کردن تفریحی، آرام‌آرام جدی شد.
پس در دوران تحصیل آرزوی ورزشکار شدن نداشتید؟
نه، من هم مثل خیلی از همسن و سالانم که البته هنوز هم این وضعیت ادامه دارد، می‌خواستم دکتر، مهندس یا خلبان شوم، نه ورزشکار.
علاقه به وزنه‌برداری چطور به وجود آمد؟
وقتی ادامه دادم، خیلی علاقه‌مند شدم و نتیجه این علاقه، حضور در مسابقات آموزشگاه‌های کشور در سال 72 بود.
آن زمان تصور می‌کردید که روزی قهرمان المپیک و جهان شوید؟
اصلا چنین تصوری نداشتم، فقط می‌خواستم ورزش کنم و به اینکه در ادامه چه شرایطی به وجود می‌آید و چطور می‌شود، فکر نمی‌کردم. در ابتدا تنها به قهرمانی در ایران بسنده می‌کردم و از این حس ، خیلی هم خوشحال بودم.
نظر خانواده چه بود، پدر و مادر حسین‌رضازاده؟
مثبت بود، آنها هیچ‌کدام ورزشکار نبودند، اما تشویق می‌کردند تا من روز به روز پیشرفت کنم و جلو بروم. اول راه خیلی تنها بودم اما هل‌دادن‌های خانواده تاثیرگذار بود و نمی‌توان آن را کتمان کرد.
اولین مدال چه حسی در شما به وجود آورد؟
خیلی جالب بود اما من برای مدال ورزش نمی‌کردم.
این تفکر ادامه داشت یا پس از قهرمانی‌های کشور تغییر کرد؟
در آن زمان فقط من بودم، خودم و خانواده‌ام، اما بعد از طی کردن این مراحل، دیگر من نبودم که نظرم تغییر نکند، آن زمان باید به مردم فکر می‌کردم و درخواست‌های آنها را اجابت می‌کردم؛ آن موقع بود که آدم دیگری شدم با تفکرات متفاوت.
یعنی آدم دیگری شدید؟
نه، همان آدم بودم اما دیدم عوض شد؛ حسین رضازاده مسوولیت‌پذیر، مردمی و با اخلاقیات خاص که شاید کمتر کسی تصور می‌کرد.
حالا چطور، حالا که زمان وزنه‌زدن به پایان رسیده و دیگر در میدان نیستید؟
اتفاقا الان بیشتر شده، حالا تنها خودم نیستم، باید چندین و چند رضازاده تحویل بدهم که مردم ببینند رضازاده تنها در میدان به فکر کسب مدال نبوده و تلاش می‌کند که جوان‌ها را وارد گود کند، حتی موفق‌تر از خودش!
دوست دارید اول از همه چه چیزی را به این جوان‌ها آموزش بدهید؟
اول حفظ موقعیت‌شان، اخلاق و بعد قهرمانی! تا اخلاق نباشد، قهرمانی هم نیست و بعد از آن حفظ قهرمانی.
پیش از این در مجارستان دوره مربیگری گذراندید، چطور بود؟
عالی، همه چیز خوب بود و من باید علاوه بر تمریناتم، یکسری دوره علمی را هم سپری کنم و این کلاس‌ها، که دوره مربیگری درجه یک بین‌المللی بود، بسیار به کارم آمد. چندین مربی از کشورهای صاحب‌سبک حضور داشتند و در مدت هفت روز به صورت عملی و تئوری مورد ارزیابی قرار گرفتیم و با اخذ مدرک برگشتیم، ضمن اینکه در این کلاس‌ها، دوره آموزشی روانشناسی و دوپینگ را هم سپری کردیم که مفید بود.
در حال حاضر جوانان و نوجوانان را زیر نظر دارید؟
بله، 27 نفر در اردو حاضر هستند که تعدادی از همین نفرات در بزرگسالان هم حضور دارند. تمرینات زیر نظر مستقیم من انجام می‌گیرد و زالای مجاری، پالیزبان، زارع و قاسمی نیز مرا همراهی می‌کنند تا تیم را برای مسابقات آسیایی آماده کنیم.
از این نفرات چند نفر حسین‌رضازاده می‌شوند؟
حتما اینطور می‌شود، اما حالا نه، باید روی این جوان‌ها کار کنیم، صبر به خرج دهیم تا نتیجه بگيریم، چند سالی طول می‌کشد تا رکوردها را ارتقا دهند. سازمان و کمیته باید حمایت کنند و امکانات لازم را در اختیارمان قرار دهند تا به هدف برسیم.
دوران بازیگری لذت‌بخش بود یا حالا که تجربیات را به عنوان مربی در اختیار جوانان قرار می‌دهید؟
فرقی نمی‌کند، دوره قهرمانی بازتاب خاص خودش را دارد و حالا هم شرایطی متفاوت که هردو شیرین و لذت‌بخش است. آن زمان با تلاش، تنها نتیجه کار خودم را می‌دیدم، اما حالا با تمرین دادن و ارائه تجربیات، چندین و چند نفر را آماده مسابقات می‌کنم.
اما انسان‌ها حریص هستند و همیشه بیشتر از قبل طلب می‌کنند، رضازاده چنین حسی ندارد؟
نه، آن دوران تمام شد. 2طلای المپیک، 6 مدال جهانی، 7 مدال آسیایی و 4 مدال جام‌جهانی برای من کافی است. آن دوران گذشت و من خدمتم را به این نحو انجام دادم و حالا به افتخارآفرینی از نوع دیگر می‌اندیشم که به آن برسم.
از حس و حال مربیگری بگویید، حضور شما برای جوانان هم جالب توجه است، اینطور نیست؟
دقیقا ! حس و حال بسیار خوبی است، این جوان‌ها استحقاق بالا رفتن را دارند و می‌توانند آنقدر پیشرفت کنند که تمام کشورها به آنها غبطه بخورند و قطعا این اتفاق برای تیم ما رخ می‌دهد، چون مربی‌ای مثل من بالای سرشان است که از هیچ کمکی فروگذار نخواهد کرد.
شما بیشتر زیر نظر ایوانف کار کردید،آیا حضور یک مربی ایرانی می‌تواند تاثیر بیشتری داشته باشد؟
قطعا همینطور است، ایرانی‌ها با هم کنار می‌آیند و مشکلات کمتر می‌شود. سعی من این است که اول جوي صمیمی ایجاد کنم و بعد از نظر تاکتیکی روی بچه‌ها کار کنم تا آنها احساس راحتی کنند.
حسین رضازاده آدم دوست‌بازی است، این رابطه دوستی در اردوی تیم ملی هم ادامه دارد؟
هیچ زمانی قطع نمی‌شود، من همچنان با دوستانم هستم و برای هر کاری از آنها کمک می‌گیرم.
پس پارتی‌بازی در تیم رضازاده هم وجود دارد؟
نه، پارتی‌بازی وجود ندارد، همه مرا می‌شناسند و می‌دانند که از این کارها بلد نیستم؛ دوستی به جای خود و مساله تیم ملی و روابط کاری و حرفه‌ای جدا.
بیشتر قهرمانان هم‌دوره شما در شورای شهر و مجلس مشغول فعالیت هستند، چرا حسین رضازاده با آنها همراه نشد؟
اتفاقا تجربه خوبی است، حضور در کمیسیون ورزشی با فرهنگ‌سازی همراه است و به سازندگی کمک می‌کند، اما این دلیلی برای حضور من در این حرفه نیست.
چرا؟
هر کسی راهی را دنبال می‌کند، هادی ساعی و دبیر به حضور در شورای شهر علاقه‌مند بودند و من به آماده‌سازی جوان‌ها برای مسابقات. فعلا حضور در ورزش را به این کارها ترجیح می‌دهم.
قرار نیست که زمانی شما را در این بخش ببینیم؟
شاید زماني این اتفاق بيفتد اما فعلا نه. من می‌خواهم قهرمان جهان بسازم! و به‌خاطر رسیدن به این هدف از هیچ تلاشی فروگذار نمی‌کنم.
خیلی‌ها معتقدند ، در بین ورزشی‌ها رابطه بهتری با علی دایی دارید؟
بله، علی‌آقا دوست و همشهری من است. ما همیشه با هم در ارتباط هستیم و این ارتباط قوی به نفع هردو ما تمام می‌شود.
پیش از این، صحبت از ساخت ورزشگاه توسط شما و دایی در اردبیل بود.
این اتفاق برای هر دو ما پیش آمد، در اردبیل به نام هردو ما ورزشگاه ساخته شده، ضمن اینکه سعی داریم امكانات شهر اردبیل را توسعه بدهیم و کارهایی انجام دهیم که شرایط این شهر در مورد ورزش تغییر کند.
اما این تلاش‌ها در مورد انتقال تیم به اردبیل نیمه‌کاره ماند.
تمام تلاش من و علی این است که در چند ماه آینده این وضعیت را سر و سامان بدهیم. صحبت‌هایش انجام شده و اگر در مسائل مالی به توافق برسیم، قطعا یک تیم قوی با امکانات بالا در اردبیل خواهیم داشت.
خیلی‌ها معتقدند، مهم‌ترین تصمیمات را در هیات مدیره سایپا شما و دایی می‌گیرید؟
اینطور نیست، ما تنها 2 عضو هیات مدیره سایپا هستیم و 10 روز یک بار دور هم جمع می‌شویم و درباره شرایط تیم، وضعیت باشگاه و مشکلات تیم تبادل‌نظر میکنیم.
پس علاوه بر وزنه‌برداری، در فوتبال هم مشغول به فعالیت هستید؟
فوتبال ورزشی مردمی است، مردم در همه جای دنیا از فوتبال حرف می‌زنند، من هم مستثنی نیستم، بازی‌ها را می‌بینم و به مسائل تیمی واقفم.
در مورد انتخاب سرمربی سایپا و برکناری لیت بارسکی هم صحبت‌هایی انجام دادید که جالب بود.
مگر چه اشکالی دارد که یک وزنه‌بردار، عضو هیات مدیره یک تیم فوتبال باشد؟
اگر به مسائل روز فوتبال و باشگاه‌داری واقف باشد، هیچ اشکالی ندارد.
من هم همینطور فکر می‌کنم.
برگردیم به بحث وزنه‌برداری، رضازاده برخلاف تصور همگان به المپیک پکن اعزام نشد، دلیلش را از زبان شما بشنویم.
ببینید! من بیشتر از هرکس دیگری آرزوی حضور در این مسابقات را داشتم و از مدت‌ها قبل نقشه کشیدم و تمرین کردم تا زمان مسابقات فرابرسد، اما نشد و من نتوانستم تقدیر را عوض کنم.
خیلی‌ها بحث دوپینگ را مطرح کردند؟
قضیه دوپینگ مربوط به یک سال قبل از المپیک بود، 9 نفر از اعضای تیم به دلیل مشکلاتی که فدراسیون قبلی به وجود آورد دوپینگی معرفی شدند، در حالی که آنها پودر پروتئین را که از قبل خریداری شده بود، مصرف و تصور می‌کردند مجاز است، اما بعدها متوجه شدیم که پودر تقلبی بوده و مواد غیرمجاز در آن وجود داشته که با پودر مصرفی مخلوط شده. من و یکی، دو نفر از بچه‌ها شانسی از این پروتئین مصرف نکردیم و سالم ماندیم.
پس دلیل اصلی حضور نداشتن رضازاده چه بود؟
به دليل بیماری فشارخون! پزشکم اعلام کرد اگر تمرین کنم و به بدنم فشار بیاورم، نتیجه‌اش خانه‌نشینی است! برای من خیلی سخت بود که با این مساله کنار بیایم، اما اجازه وزنه‌زدن، آن‌هم با وزن سنگین به من ندادند و حتی اعلام کردند که در این 10 سال به اندازه کافی به بدنت فشار آمده و نباید ادامه پیدا کند. قند بالا شرایط را به ضرر من پیش برد، حتی بعد از شرکت نکردن در المپیک وزنم را تغییر دادم تا بتوانم دوباره شروع کنم، اما امکان‌پذیر نبود.
پس علت اصلی خداحافظی رضازاده بیماری فشار خون بود؟
دقیقا، بعضی اوقات که هوس تمرین به سرم می‌زند، فشار زیادی را متحمل می‌شوم که اگر ادامه بدهم مویرگ‌هایم پاره می‌شود. من همه این شرایط را تحمل کردم اما نمی‌خواستم از المپیک بگذرم.
خیلی‌ها پشت من حرف زدند که خودش نخواسته به پکن برود، اشباع شده و دوست نداشته فشار المپیک را تحمل کند، اما به واقع اینطور نبود و من آرزوی این بازی‌ها را داشتم و حسرت به دل ماندم، حتی بعد از هفت، هشت ماه دوباره آزمایش دادم اما فایده‌ای نداشت؛ من باید به توصیه پزشکان عمل می‌کردم.
یعنی پزشکان در کل شما را از ورزش کردن منع کردند؟
من دیگر به خاطر بیماری اجازه ورزش سنگین ندارم، به خاطر همین هم وزنم را خیلی پایین آوردم.
چقدر وزنتان را کاهش دادید؟
حدود 15-10 کیلو از 2 سال پیش تا حالا.
پس از ورزش کردن غافل نشدید؟
نه، ورزش در دستور کار روزانه‌ام قرار دارد، به ویژه حالا که در تیم ملی با جوان‌ها کار می‌کنم، ورزش تفریح بزرگی برای من محسوب می‌شود.
رضازاده غیر از ورزش چه تفریحاتی دارد؟
شنا کردن، تلویزیون تماشا کردن، کتاب خواندن و مطالعه روزنامه. البته دیدن فیلم یکی از اصلی‌ترین تفریحاتم است.
چه نوع فیلمی؟
خانوادگی و فیلم‌های دفاع مقدس را خیلی دوست دارم.
رفت و آمد به اردبیل و تهران آزاردهنده نیست؟
به هر حال این کار من است و باید با آن کنار بیایم.
خانواده با این مساله کنار آمدند؟
بله، کنار آمدند. چاره‌ای نیست، آنها می‌دانند که شرایط من چطور است.
چرا حسین رضازاده پیشنهاد تیم‌های ترکیه‌ای و کشورهای دیگر را برای عضویت نپذیرفت؟
نتوانستم بپذیرم که از کشورم خارج شوم و برای آن باشگاه‌ها به میدان بروم.
اما از نظر مالی پیشنهادهای اغواکننده‌ای بود.
درست است، اما از نظر من اهمیتی نداشت. من می‌خواستم برای ایران وزنه بزنم و حضورم در این کشورها با عقایدم منافات داشت.
بعد از حضور نیافتن شما در المپیک و فتح مدال طلا توسط حریف آلمانی، وی اعلام کرد اگر شما هم در المپیک شرکت می‌کردید، او باز هم طلا گرفته و از شما سبقت می‌گرفت؟
او را می‌شناسم، نظرش محترم است اما من اگر در المپیک شرکت می‌کردم طلايم حتمی بود، چون فقط برای طلا به پکن می‌رفتم و نه جز این، طلا گرفتن کار بزرگی است که او بدون حضور من به آن نائل شد اما اگر من بودم این اتفاق نمی‌افتاد و این وزنه‌بردار آلمانی خیلی خوش‌شانس بود که من حریفش نبودم و او راحت‌تر از آن چیزی که فکر می‌کرد، توانست طلا را بگیرد.
او مجموعا توانست وزنه 461 کیلوگرم را بالا ببرد اما من چندین و چندبار 5/472 کیلو را بالا بردم و 5/11 کیلو بیشتر از او زدم، کری‌های او در نبود من بود و خودش هم می‌دانست که با حضور من کاری از پیش نمی‌برد.
این رکورد مدت‌هاست که دست شما باقی مانده است؟
13 سال است که دست من است و هنوز شکسته نشده.
توکل به ائمه‌اطهار(ع) و به ویژه حضرت ابوالفضل(ع) خیلی به شما کمک کرد، وقتی نام ابوالفضل(ع) را فریاد می‌کشیدید، چه حسی به شما دست می‌داد؟
خیلی قوی بودم! به نظر من هر ایرانی به ائمه توکل می‌کند و از آنها کمک می‌خواهد. من از ابتدای حضورم در ورزش به حضرت ابوالفضل (ع) توکل کردم و تاثیرش فوق‌العاده بود، من همیشه از او مدد خواستم و یاری جستم، هیچ‌وقت هم دست خالی نماندم.
حالا چرا حضرت ابوالفضل(ع)؟
چون فرزند امام اول ماست و من ارادت خاصی به او دارم. همه ما شیعه هستیم و اسامي اهل بيت (ع) ورد زبان‌مان است.
تمام ورزشکاران کشورهای دیگر شما را با نام
ابوالفضل (ع) می‌شناسند، درست است؟
دقیقا! آنها فکر می‌کنند اسم من ابوالفضل است، بعد از مسابقات وقتی خبرنگاران خارجی با من گفت‌وگو می‌کردند، ابوالفضل صدایم می‌زدند نه حسین رضازاده، این مساله آنقدر بازتاب داشت که برای خود ما ایرانی‌ها هم جالب بود.
نوشتن نام ابوالفضل (ع) روی پیراهن، انرژی خاصی به شما می‌داد؟
دقیقا ! فریاد زدن نامش و بوسیدن الفبای نامش، مرا دگرگون می‌کرد، گویا من از پیش برده بودم و بر همه شرکت‌کنندگان برتری داشتم، بدون اینکه مسابقه‌ای در کار باشد.
به خاطر همین نام پسرتان هم شد ابوالفضل؟
بله، او بزرگ‌ترین اسطوره زندگی من است، ابوالفضل، پسرم حاصل ارادت من به آن بزرگوار است.
ابوالفضل هم قرار است ورزشکار شود؟
حتما، او باید ورزش کند تا ورزشکار موفقی شود.
وقتی هادی ساعی در المپیک مدال گرفت خیلی‌ها منتظر واکنش شما بودند، اما خبری از واکنش نبود؟
خیلی خوشحال شدم. فقط او می‌توانست این کار بزرگ را انجام بدهد و من از قبل می‌دانستم که هادی موفق می‌شود.
اما پیش از این، صحبت از اختلاف بین شما 2 نفر بود؟
اصلا، این حرف‌ها فقط شایعه است؛ برای اینکه بین ما را به هم بزنند، هادی دوست عزیز من است و ما چند سال است که با هم در المپیک شرکت میکنیم و هیچکس نمی‌تواند این رابطه خوب را به هم بزند. شاید باور نکنید، اما من اولین نفری بودم که برای هادی پیام تبریک فرستادم، به قدری خوشحال بودم که حد و اندازه نداشت، این خوشحالی را با پیام تبریک به او نشان دادم.
خیلی‌ها معتقدند که رضازاده در خانه مثل بیرون از خانه خندان و خوشرو نیست؟
من در کل آدم خوشرویی هستم، اما در کار شوخی و خنده نداریم، در رشته ما باید خیلی جدی کار کرد. به نظر من هر چیزی در زمانش مناسب است اما در کل هیچکس تا به حال مرا عصبانی و بداخلاق ندیده، حتی خانواده‌ام.
برای ریاست کمیته ملی المپیک کاندیدا شده بودید؟
من عضو مجمع هستم و حق یک رای داشتم.
اما حضور در مجمع شانس شما را برای ریاست بالا می‌برد. چرا اين اتفاق نيفتاد؟
نه، من دنبال ریاست کمیته نبودم، تنها یک رای دادم و دوست دارم که شایسته‌ترین فرد انتخاب شود.
در مورد ریاست فدراسیون وزنه‌برداری چطور، علاقه دارید در فدارسیون کار کنید؟
در حال حاضر آقای افشارزاده رئیس فدراسیون هستند.
در آینده چطور؟
من کارمند سازمان تربیت بدنی هستم و اگر آنها صلاح بدانند، من بی‌میل نیستم. من سال‌هاست که در این فدراسیون کار کرد‌ه‌ام. من خاک ورزش را خورده‌ام و می‌دانم که در این ورزش چه می‌گذرد.
پس تصمیم رضازاده حضور مداوم در ورزش است؟
قطعا! من دور از ورزش نمی‌توانم زندگی کنم، با ورزش بزرگ شدم و بزرگی کردم، بین مردم رشد کردم و به این روند ادامه می‌دهم تا جایی که توانم اجازه دهد و فرصت کار کردن داشته باشم.
بزرگ‌ترین آرزوی شما؟
سلامتی و سربلندی همیشگی ملت ایران، من همیشه برای مردم کشورم دعا می‌کنم، همان‌طور که آنها همیشه مرا دعا کردند تا موفق بشوم. اگر همراهی، گریه‌ها و تسبیح گرفتن ها و نذر و نیازهای این مردم نبود، من حالا حسین رضازاده نبودم و هیچ‌وقت نمی‌توانستم به آنجایی که هستم، برسم.
به خاطر همین است که همیشه در سفرها به خاطر حضور در بین مردم از پروازها جا می‌مانید؟
(با خنده) وظیفه من صحبت با مردم و رسیدگی به وضعیت آنهاست، من از بین همین مردم هستم و نباید خودم را جدا از آنها بدانم، از کودک 3 ساله تا پیرمرد و پیرزن به من احترام می‌گذارند و عاشقانه مرا دوست دارند، تاخیر پرواز و دیر رسیدن که مهم نیست.
اخلاقیات چقدر در رشد یک ورزشکار تاثیر دارد؟
شاید باورتان نشود اما خیلی بیشتر از ورزش کردن، تلاش کردن و عرق ریختن! ورزشکاری که اخلاق نداشته باشد، خیلی زود از ذهن‌ها پاک می‌شود؛ در ماندگاری ورزشکار، اخلاق حرف اول را می‌زند.
بیشترین تاثیر را در زندگی رضازاده چه کسی یا چه چیزی داشته است؟
اول خداوند، بعد تشویق‌ها و کمک‌های پدر و مادرم و بعد از آن مربیان و دوستانم.
بزرگ‌ترین دلخوشی شما؟
خانواده‌ام، پسرم، ورزش و باز هم ورزش.
آینده را چطور می‌بینید؟
روشن، نباید تاریکی در زندگی انسان‌ها وجود داشته باشد، اگر همه چیز مثبت باشد، هیچ مشکلی نمی‌تواند جلوی پیشرفت ما را بگیرد.
همه ورزشکاران، جوان‌ها را به ورزش کردن تشویق می‌کنند، اما این پیام تکراری است، جوان‌های ما در عصری بسر می‌برند که دوست دارند اینترنتی حرکت کنند و سریع نتیجه ایده‌آلی به دست بیاورند، بدون طی کردن مراحل مختلف می‌توان به شرایط ایده‌آل رسید؟
در بیشتر مواقع این اتفاق پیش نمی‌آید مگر اینکه استثنایی در کار باشد. من نمی‌توانم بگویم نمی‌توان راه موفقیت را کوتاه طی کرد، اما در اکثر مواقع باید مراحل را پشت سر گذاشت مگر اینکه آدم خوش‌شانسی باشی! جوان‌های ما باید یاد بگیرند و بدانند که این اتفاق برای همه پیش نمی‌آید.
حسین رضازاده 20 سال دیگر چه کار می‌کند، همچنان در ورزش است یا در خانه استراحت می‌کند؟
من دوست ندارم در خانه بنشینم، وقتی بلدم کاری انجام بدهم و تجربیاتم را به بقیه منتقل کنم تا آخرین لحظه این کار را انجام می‌دهم و نمی‌نشینم. قطعا مردم هم استقبال می‌کنند!
به عنوان آخرین سوال از مردم چه توقعی دارید؟
فقط مثل همیشه مرا دعا کنند و تنهایم نگذارند!