رسیدن به وحدت نظر برای معرفی یک کاندیدای واحد از جانب جناح اصلاح‌طلبان، از مهم‌ترین اهداف رایزنی‌های اخیر در بین احزاب مختلف موجود در این جناح است و به همین منظور پیشنهادهای مختلفی از جانب افراد شاخص و دبیران احزاب اصلاح‌طلب برای ایجاد سازوکار قطعی انتخاب کاندیدای واحد اصلاح‌طلبان مطرح می‌شود که تشکیل شورای حکمیت اصلاح‌طلبان برای انتخاب کاندیدای نهایی از جمله این سازوکارهاست.
اما شورای حکمیت نیز اگر قرار است شکل گرفته و یک شورای حکمیت واقعی و منصفانه باشد، باید شورایی مرکب از تمام نمایندگان احزاب اصلاح‌طلب و با سازوکار مشخص انتخاباتی باشد که بتواند اعتماد تمامی گروه‌ها را جلب کند. شورای حکمیت اگر به صورت ترکیبی از افراد خوشنام و موثر گروه‌های مختلف بوده و سازوکار منطقی و منصفانه‌ای برای انتخاب فرد اصلح داشته باشد، مطمئناً مورد وثوق و اعتماد تمامی گروه‌ها قرار خواهد گرفت اما در حال حاضر باید گفت اختلافات بین افراد شاخص اصلاح‌طلب درباره چینش شورای حکمیت و همچنین سازوکار انتخابات در این شورا آنقدر زیاد است که نمی‌توان درباره نتیجه‌بخش بودن آن اظهارنظر کرد. وقتی شورایی برای حکمیت تشکیل می‌شود، بدان معنی است که اختلافی وجود دارد و اگر کسی این شورای حکمیت را نپذیرد، در واقع نشان داده که نمی‌خواهد به اختلافات پایان دهد اما در عین حال باید به این سؤال نیز پاسخ داده شود که شورای حکمیت از چه طریقی می‌خواهد به اختلافات موجود بین کاندیداهای اصلاح‌طلب پایان دهد و آیا با وجود اینکه نامزدهای اصلاح طلب برای حضورشان در انتخابات، نیازی به رایزنی با سایر نامزدها احساس نمی‌کنند، شورای حکمیت قرار است چه کاری
انجام دهد؟
متاسفانه در حال حاضر مشاهده می‌شود کسانی که با سازوکار شورای حکمیت مخالفت دارند، در واقع مخالفت‌شان با هسته قانونی این شورا نیست و اختلافات بر سر مسائل قدرت و سیاست است و قانونی در این میان وجود ندارد اما اگر ترکیب شورای حکمیت، ترکیب درستی باشد و اعضای این شورا
بر سر مصداق‌های انتخاباتی به نتیجه نهایی وابسته به نظرسنجی‌ها و مطالعات کارشناسی برسند، مطمئناً با اقتدار بیشتری در انتخابات شرکت می‌کنند که متاسفانه هنوز این افراد و شاخص‌های موردنظرشان به تایید نهایی تمامی گروه‌ها نرسیده‌اند و در همین مرحله اول منجر به دامن زدن به اختلافات موجود نیز شده‌اند.
با این حال تا زمانی که سازوکارهای نهایی چگونگی قضاوت در مورد نامزدهای اصلاح‌طلبان در این شورا تدوین نشود، نمی‌توان ابراز عقیده کرد که این راهکار، راهکار نهایی و قاطع برای حل اختلافات موجود در جریان اصلاح‌طلبی است، چرا که تاکنون نیز با توجه به مباحث صورت گرفته، ابهام‌های مختلفی در این‌باره وجود دارد و با وجود اینکه برخی از نیروهای دوم‌خردادی به سازوکار نظرسنجی اعتماد ندارند، برخی دیگر نیز ریش‌سفیدی یا همان راهکار موردنظر آقای کروبی را قبول ندارند و با این حال این پرسش نیز وجود دارد که با وجود اینکه سازوکار نظرسنجی، سازوکار مناسبی ارزیابی می‌شود، سازوکار ریش‌سفیدی چیست و قرار است براساس ریش‌سفیدی به چه نتیجه‌ای دست پیدا کنیم؟ آقای کروبی مدتی قبل بیان کردند که همین ریش‌سفیدی‌ها سبب رای آوردن آقای خاتمی در انتخابات سال 76 بود اما به جز ایشان باقی نیروهای دوم خرداد از چگونگی انجام گرفتن این رایزنی و ریش سفیدی اطلاعی ندارند و مشخص نیست که غیر از آقای کروبی، ریش‌سفید دیگری نیز در جریان دوم خرداد وجود دارد یا نه و اصلاً سازوکار ریش‌سفیدی برای حل اختلافات میان چه کسانی است؟
در نهایت به نظر می‌رسد بهترین اقدام برای رسیدن به وحدت نظر بر سر کاندیدای واحد در میان اصلاح‌طلبان، هم‌اندیشی نخبگان برای دستیابی به سازوکارهای منطقی انتخاب فرد اصلح در شورای حکمیت است.
*
عضو فراکسیون اقلیت مجلس و
وزیر بهداشت در دولت سابق
واشنگتن‌پست:
آمریکا راهی جز مذاکره با ایران ندارد
ایسنا:
روزنامه آمریکایی واشنگتن‌پست در مطلبی نوشت كه ايران در منطقه‌اي كه آمريكا بيشترين نيروي انساني و هزينه را صرف كرده، به ابرقدرت تبديل شده است و باوجود همه تلاش‌ها در مسير تحريم ايران، رئیس‌جمهور بعدي بايد با تهران وارد مذاكره شود. رابين رايت در مطلبي در روزنامه واشنگتن‌پست با عنوان «جنگ استوارت لوي» افزود: ايران احتمالا نگران كننده‌ترين چالش استراتژيك رئیس‌جمهور جديد آمريكا خواهد بود.
در اين مطلب همچنین با اشاره به مشكلات آمريكا در عراق، افغانستان، پاكستان و مناقشه اسرائيل و فلسطين آمده است: اما مساله ايران متفاوت است. ايران در منطقه‌اي به ابرقدرت تبديل شده است كه آمريكا بيشترين نيروي انساني، پول، خون و پرستيژ را در آن سرمايه‌گذاري كرده است. واشنگتن نمي‌تواند بدون گره‌گشايي در رويارويي بلندمدت با ايران در خاورميانه يا آفريقاي جنوبي پيشرفتي حاصل كند.