امیر حاج‌رضایی
تاسف به خاطر حذف تیم پراستعدادی که حق‌اش صعود به جام‌جهانی بود، تنها می‌تواند نشان‌دهنده ناراحتی ما از حذف تیم جوانان باشد. تیمی که با حضور بازیکنان توانمندی همچون احسان حاج‌صفی، کریم انصاری‌فرد، حسین ابراهیمی، محسن مسلمان و... بهترین و کامل‌ترین تیم سه دهه اخیر فوتبال ایران در رده جوانان بود، تنها و تنها به خاطر یک چیز ناکام بود و آن بی‌مسؤولیتی و بی‌کفایتی سرمربی کروات این تیم بود. من به مانند خیلی از دوستداران فوتبال ایران امید زیادی به موفقیت تیم جوانان در مسابقات قهرمانی آسیا داشتم اما امروز در نهایت تاسف باید بنشینیم و ببینیم که چطور این تیم پرتوان باید مقابل یمن یک بازی تشریفاتی را برگزار کند. باور داشته باشید انتقاداتی که من درباره نناد نیکولیچ دارم، تنها به دلیل دلسوزی‌ام است چرا که اگر او اخراج شود، هیچ پیشنهادی برای حضور من بر روی نیمکت تیم جوانان مطرح نمی شود و اگر هم او بماند، ضرری شخصی متوجه من نخواهد بود. فقط به عنوان یک ایرانی از اتفاقی که افتاد ناراحتم. برایم این سوال مطرح است که تصمیم‌گیران در فدراسیون فوتبال چگونه در نهایت برای انتخاب سرمربی تیم جوانان به اسم نناد نیکولیچ رسیدند. او چه کارنامه‌ای در فوتبال ایران داشت؟ مگر این طور نبود که فولاد با نیکولیچ روزهای سیاهی را پشت سر گذاشت. پس با چه کارنامه‌ای ما به سراغ چنین مربی‌ای رفتیم. اعتقاد دارم مربیان خارجی که صاحب کارنامه هستند می‌توانند به فوتبال ما کمک کنند اما متاسفانه ما در این سال‌ها، اشتباه‌مان را بارها مرتکب شده‌ایم. از طرف دیگر علی دوستی با تیم نوجوانان ثابت کرد که چگونه یک مربی ایرانی تحصیلکرده که صاحب خصوصیت‌های اخلاقی فراوانی هم هست می‌تواند تیم کشورمان را رهبری کند. دوستی یک مثال است. در کمیته آموزش فدراسیون فوتبال از این جور مربیان زیاد داریم اما آنها همیشه پشت خط مانده‌اند. من هیچ وقت نمی‌توانم عملکرد فردی مانند دوستی را با نیکولیچ مقایسه کنم. جدا از توانایی فنی، احساس مسؤولیت مربیان ایرانی با مربیان خارجی که خیلی بی‌تفاوت روی نیمکت تیم ملی می‌نشینند، قابل مقایسه نیست. وقتی بازی دوم برابر ژاپن به پایان رسید و تیم ایران چهار بر دو برابر حریف باخت، دلم برای بازیکنانی سوخت که قربانی بی‌درایتی فردی شدند که پیش از این در فولاد امتحانش را به بدی پس داده بود. هر وقت هم که نتیجه نگرفته‌ایم به دنبال توجیه مثبتی بوده‌ایم. مثلاً این بار می‌گویند چه خوب شد که تیم جوانان به جام جهانی نرفت چه اگر این طور می شد، سران فدراسیون فوتبال نیکولیچ را نگه می‌داشتند و تیم امید را هم در مسابقات انتخابی المپیک 2012 به او می‌دادند اما من مخالف این نظریه هستم. این اتفاق تماماً منفی بود. حالا نباید وقت‌کشی کرد. اخراج نیکولیچ به عنوان کسی که دلیل اصلی ناکامی تیم جوانان بود اولین مساله‌ای است که باید مورد توجه قرار بگیرد. مطمئن هستم در فدراسیون فوتبال هم انسان‌های فهیمی حضور دارند که می‌دانند در چه وقت، چه تصمیمی باید بگیرند و خودشان هم به این جمع‌بندی رسیده‌اند که باید با اخراج نیکولیچ، از همین حالا برای دوره بعد مسابقات قهرمانی آسیا برنامه‌ریزی کنند. واقعا متاسفم که امروز باید مردم ایران دیداری را تماشا کنند که تنها یک بازی تشریفاتی است. این اتفاقی است که در این چند ساله در فوتبال ایران نیفتاده اما باید آن را پس از سال‌ها تجربه کنیم.
تاسف به خاطر حذف تیم پراستعدادی که حق‌اش صعود به جام‌جهانی بود، تنها می‌تواند نشان‌دهنده ناراحتی ما از حذف تیم جوانان باشد. تیمی که با حضور بازیکنان توانمندی همچون احسان حاج‌صفی، کریم انصاری‌فرد، حسین ابراهیمی، محسن مسلمان و... بهترین و کامل‌ترین تیم سه دهه اخیر فوتبال ایران در رده جوانان بود، تنها و تنها به خاطر یک چیز ناکام بود و آن بی‌مسؤولیتی و بی‌کفایتی سرمربی کروات این تیم بود. من به مانند خیلی از دوستداران فوتبال ایران امید زیادی به موفقیت تیم جوانان در مسابقات قهرمانی آسیا داشتم اما امروز در نهایت تاسف باید بنشینیم و ببینیم که چطور این تیم پرتوان باید مقابل یمن یک بازی تشریفاتی را برگزار کند. باور داشته باشید انتقاداتی که من درباره نناد نیکولیچ دارم، تنها به دلیل دلسوزی‌ام است چرا که اگر او اخراج شود، هیچ پیشنهادی برای حضور من بر روی نیمکت تیم جوانان مطرح نمی شود و اگر هم او بماند، ضرری شخصی متوجه من نخواهد بود. فقط به عنوان یک ایرانی از اتفاقی که افتاد ناراحتم. برایم این سوال مطرح است که تصمیم‌گیران در فدراسیون فوتبال چگونه در نهایت برای انتخاب سرمربی تیم جوانان به اسم نناد نیکولیچ رسیدند. او چه کارنامه‌ای در فوتبال ایران داشت؟ مگر این طور نبود که فولاد با نیکولیچ روزهای سیاهی را پشت سر گذاشت. پس با چه کارنامه‌ای ما به سراغ چنین مربی‌ای رفتیم. اعتقاد دارم مربیان خارجی که صاحب کارنامه هستند می‌توانند به فوتبال ما کمک کنند اما متاسفانه ما در این سال‌ها، اشتباه‌مان را بارها مرتکب شده‌ایم. از طرف دیگر علی دوستی با تیم نوجوانان ثابت کرد که چگونه یک مربی ایرانی تحصیلکرده که صاحب خصوصیت‌های اخلاقی فراوانی هم هست می‌تواند تیم کشورمان را رهبری کند. دوستی یک مثال است. در کمیته آموزش فدراسیون فوتبال از این جور مربیان زیاد داریم اما آنها همیشه پشت خط مانده‌اند. من هیچ وقت نمی‌توانم عملکرد فردی مانند دوستی را با نیکولیچ مقایسه کنم. جدا از توانایی فنی، احساس مسؤولیت مربیان ایرانی با مربیان خارجی که خیلی بی‌تفاوت روی نیمکت تیم ملی می‌نشینند، قابل مقایسه نیست. وقتی بازی دوم برابر ژاپن به پایان رسید و تیم ایران چهار بر دو برابر حریف باخت، دلم برای بازیکنانی سوخت که قربانی بی‌درایتی فردی شدند که پیش از این در فولاد امتحانش را به بدی پس داده بود. هر وقت هم که نتیجه نگرفته‌ایم به دنبال توجیه مثبتی بوده‌ایم. مثلاً این بار می‌گویند چه خوب شد که تیم جوانان به جام جهانی نرفت چه اگر این طور می شد، سران فدراسیون فوتبال نیکولیچ را نگه می‌داشتند و تیم امید را هم در مسابقات انتخابی المپیک 2012 به او می‌دادند اما من مخالف این نظریه هستم. این اتفاق تماماً منفی بود. حالا نباید وقت‌کشی کرد. اخراج نیکولیچ به عنوان کسی که دلیل اصلی ناکامی تیم جوانان بود اولین مساله‌ای است که باید مورد توجه قرار بگیرد. مطمئن هستم در فدراسیون فوتبال هم انسان‌های فهیمی حضور دارند که می‌دانند در چه وقت، چه تصمیمی باید بگیرند و خودشان هم به این جمع‌بندی رسیده‌اند که باید با اخراج نیکولیچ، از همین حالا برای دوره بعد مسابقات قهرمانی آسیا برنامه‌ریزی کنند. واقعا متاسفم که امروز باید مردم ایران دیداری را تماشا کنند که تنها یک بازی تشریفاتی است. این اتفاقی است که در این چند ساله در فوتبال ایران نیفتاده اما باید آن را پس از سال‌ها تجربه کنیم.