آغاز اعتصاب مطبوعات ایران – 1357
طولانی ترین اعتصاب مطبوعاتی جهان
30 سال پیش در چنین روزی، سندیکای مطبوعات ایران تصمیم گرفت در اعتراض به محدودیت‌های اعمال شده از سوی دستگاه پهلوی و خودسانسوری‌ای که بر آنها حاکم بود، همگی دست به اعتصاب بزنند. این اعتصاب ۶۲ روزه كه طولانی‌ترين اعتصاب مطبوعاتی جهان بوده، در اعتراض به ادامه سركوب دانش‌آموزان و دانشجویان و نیز روی كار آمدن يك دولت نظامی در تهران به نخست‌وزيری ازهاری انجام گرفت. اطلاعات، کیهان، مجلات تابعه آنها و روزنامه آیندگان و بيشتر دست‌اندركاران خبر در راديو، تلويزيون و خبرگزاری پارس نيز كه عضو سنديكا بودند، به دلیل خودسانسوري تعريف نشده‌اي که بر فضاي مطبوعات حاكم بود و به هيچ عنوان آن‌طور که باید خبرهاي درگيري‌ها، اعتصابات، محروميت‌هاي مناطق مختلف كشور و كمبودها را نمی‌توانستند انعکاس دهند، به اعتصاب پيوستند. اعتصاب مطبوعات یک کاتالیزور در روند پيروزی انقلاب بود، چون دولت ازهاری به دلیل نداشتن رسانه نتوانست با مردم ارتباط برقرار و اقدام‌هایش را توجيه کند. به همین دلیل به راحتی ساقط شد.
وفات سيد بن طاووس - 664
متولد ماه محرم
765 سال پیش در چنین روزی سید بن طاووس از بزرگ‌ترین محققان و محدثان مذهب شیعه جعفری درگذشت. خاندان ابن‌طاووس که از طرف پدر به امام‌حسن مجتبى(ع) و از سوی مادر به امام‌زین‌العابدین(ع) منتسب بودند، به سادات حسنى و حسينى شهرت داشتند. سال 589 بود که این خاندان «رضى‌الدين» را به خود دید آن هم از مادری که دختر شيخ ورام بن ابى‌فراس، فقيه مؤلف كتاب «مجموعه ورام» بود و پدری که جده‌اش هم دختر شيخ طوسى بود. رضی‌الدین پس از تحصیل در زادگاهش حله به کاظمین رفت و پس از ازدواج هم وارد بغداد شد. وقتی از سوی عباسیان به او پیشنهاد خلافت شد، به زادگاهش حله بازگشت و بعد از آن هم مشهد، نجف و کربلا. در اين مدت هم تحصیل کرد و هم تدریس که پیش‌زمینه‌اش سير و سلوك و كسب معنويات بود. نتیجه‌اش این شد که در کربلا «كشف‌المحجه» را به‌عنوان وصيتى براى فرزندانش كه آن زمان كوچك بودند، نوشت. در کنار این اثر ارزشمند، رضی‌الدین حدود 50 کتاب دیگر هم نوشته است که معروف‌ترین‌شان «لهوف» از معتبرترین کتاب‌های روایی حماسه کربلاست. دلیل موفقیت رضی‌الدین برای تدوین این آثار هم چیزی نبود جز یک برنامه منظم برای زندگی. كتابخانه بسیار بزرگی داشت كه از جدش به ارث برده و او تمام كتاب‌ها را مطالعه كرده بود. بنی‌عباس در زمان اقامتش در بغداد پيشنهادهايى مانند وزارت و سفارت را به او دادند اما او با این استدلال هر دو را رد کرد: «اگر طبق مصلحت شما عمل كنم، رابطه‌ام را با خدا قطع کرده‌ام و اگر طبق اوامر الهى و عدل و انصاف حركت كنم، خاندان تو، بقيه وزرا و سفرا و فرماندهان تو آن را تحمل نخواهند كرد». وی در همان بغداد درگذشت. با اینکه جنازه‌اش را در نجف دفن کردند اما در حله زیارتگاهی بزرگ برایش بنا کردند.
رسوایی ایران‌گیت – 1986
20 سال پس از واتر‌گیت
22 سال پیش در چنین روزی در اوج درگیری ایران و عراق، فاش شد رابرت مك‌فارلين، مشاور ويژه امنيت ملي رونالد ريگان، با چهار آمریکايي ديگر به‌طور محرمانه وارد تهران شده و مذاكراتي انجام داده‌اند. مذاکراتی که بحران سیاسی بزرگی را به ایالات متحده تحمیل کرد. سه روز بعد از این رسوایی، مك‌فارلين سفر مخفيانه خود به تهران را دروغ و خيالبافي خواند ولي به‌تدریج با رسوایي حاصل از اين سفر و اعتراض وزارت امور خارجه ايران، همه دولتمردان ناچار به اعتراف شدند. هاشمي‌رفسنجاني در خطبه‌هاي نماز جمعه با اشاره به سفر غيرقانوني مك‌فارلين و هيأت همراه كه با پاسپورت ايرلندي و با هواپيماي باربري آن كشور حامل یک محموله اسلحه وارد تهران شده بودند، گفت: «ما به دستور امام از ملاقات با اين افراد خودداري كرديم و فقط هيأتي براي تحقيق راجع به علت سفر و تخليه اطلاعاتي آنان نزدشان رفت. آنان پس از چند روز، بازداشت و از ايران اخراج شدند». رئيس‌جمهوري وقت آمریکا در آن زمان حاضر نشد جزئيات قضيه را فاش کند و گستاخی‌اش تا جایی بود که از اقدام خود که فروش اسلحه به ايران، به ميزان محدود بود، دفاع كرد. نيويورك‌تايمز در 9 نوامبر نوشت: «اعتبار آمریکا خدشه‌‌دار شده است». كريستين ساينس مانيتور هم نوشت: «آمریکا با آبروي خود بازي مي‌كند».
آبان ماه سالروز ناپديد شدن فرخي‌يزدي، مدير روزنامه «طوفان»
دستگاه رضاخانی که حریف فرخی‌یزدی نمی‌شد آخر سر به بهانه شکایتی که در سال 1309 توسط آقارضا کاغذفروش برای پرداخت 350 تومان پول شد، به زندان می‌افتد. هرچند دوستان فرخی همگی حاضر به پرداخت این وجه شدند اما او اجازه چنین کاری را نمی‌داد. فرخی در زندان به شاه ایران ناسزا و دشنام داد و به این بهانه پرونده‌‌اش را با مضمون توهین به شاه، به پرونده‌ای سیاسی تبدیل و او را از زندان ثبت اسناد به زندان قصر و سپس به زندان شهربانی منتقل کردند. وی سرانجام در سال ۱۳۱۹ به دستور رضاشاه با آمپول هوا کشته شد و از آرامگاهش هم اطلاعی در دست نیست.