آن روی گچ،کشاننده ماله! آن کارگردان 48ساله، آن عاشق گوشت ران، آن متولد شهر تهران، آن دوستدار ساختن فیلم‌های مشت، آن متولد سال 1338، آن اهل سیر و سلوک، آن سازنده فیلم «بدوک»، آن بیننده بز گر، آن سابقاً بازیگر، آن عاشق خوردن پنیر با نون، آن سازنده فیلم «بید مجنون»، آن پوشنده زیرشلوار با کت، آن بازیگر فیلم «بایکوت»، آن مخالف گریه و زاری، آن منتقد شهرداری، آن متنفر از گربه و موش، آن منتقد «دکترسروش»، آن عاشق نون بربری، آن شروع‌کننده از حوزه هنری، آن به‌مثابه پونه برای مار، آن کاندید جشنواره اسکار، آن علاقه‌مند به افسانه‌های پری و آل، آن گیرنده دو جایزه از جشنواره مونترال، آن عاشق مولوی و قونیه، آن بازیگر نمایش «نهضت حروفیه»، آن کارگردان اهل مشقت و زجر، آن گیرنده سیمرغ از جشنواره فجر، آن منتقد فیلم «دادا»، آن سازنده «رنگ خدا»، آن مرد دوست‌داشتنی و مامان، آن سازنده «بچه‌های آسمان»، آن وارد‌شده از در، آن کارگردان فیلم «پدر»، آن در کار مخالف رنگ و لعاب، آن فیلمساز نسل انقلاب، آن که هست نمره‌اش بیست، آن که فیلمساز دولتی نیست، آن که به همه می‌گوید: «فیلم جدید من را دیدی؟!» شیخ «مجید مجیدی» (حفظهالله)! از گنده فیلمسازان عصر خویش بودی و به‌شدت عاشق گذاشتن ریش بودی و با این همه ریش‌هایش را می‌تراشیدی!
و هم اوست که در وصفش گفته‌اند: هو مردی بودی که به‌شدت اهل ساخت‌و‌پاخت بودی! شیخ مجید در واکنش به این وصف چونین همی‌گوید: «پس منظورشان ساخت‌و‌پاخت فیلم است، وگرنه اَنا دهانشان را ساخت‌و‌پاخت همی‌کنم!»
نقل است که روزی شیخ «مجید مجیدی» (الهی فداش)! را بدیدند که با ماشین از پیاده‌روی کنار اتوبان طي طریق همی‌کند. پس وی را پرسیدند: «یا شیخ مجید! پس از چه از پیاده‌رو بروی و از اتوبان نروی؟» پس شیخ بر سبیل عصبانیت بفرمود: «از این دراز بدقواره مرا هیچ مگویید که به‌شدت از اتوبان متنفر باشمی! نقل است که فی‌الحال چنان شیخ عصبانی بودی که اگر «غلامحسین کرباسچی» سازنده یک چنین چیزی را می‌دیدی، شبیه اتوبانش همی می‌کردی (یغفرالله ذنوبه)!
نقل است که روزی شیخ را بدیدند که عصبانی و ژولیده بودی و مردمان را توگوشی و تی‌پا همی بزدی. پس بر سبیل جدا کردن وی (الهی قربونش)! را بگرفتندی و بگفتند: «یا شیخ! پس چرا مردم را کتک همی بزنی» شیخ بگفتی: «مرا رها کنید تا یک چونین مردمانی که عوض شدندی را کتک همی بزنم. اینها مردم نباشندی. چرا که در زمان ساخت فیلم قبلی من را هندوانه دادندی، مرا نان و پنیر دادندی، مرا تخم‌مرغ دادندی تا بخورم. اما زمان فیلم آواز‌گنجشک‌ها هیچ طعامی ندادندي تا بخورم!
روایت همی کنند که روزی در مصاحبت با یک جریده هنری، صاحب جریده، وی را بپرسیدی: یا شیخ مجید! پس فیلم «آواز‌گنجشک‌ها» را چگونه بساختی؟ شیخ مجید(حفظهالله)! بر سبیل تعجیل پاسخ بدادی: با دوربین! حاضر جواب مردا که او بود(رضی‌الله عنه)!
نقل است که روزی در جمع مدیران، مدیری وی را بپرسیدی: یا مجید! مخملباف بهتر باشد یا قالیباف؟ پس شیخ دمی به تو بدادي و بازدمي به بيرون و بر سبیل طمأنینه بگفتی: اَنا آدمی باشمی که به همه صنوف احترام همی گذارم! پس برای من، فرقی میان قالیباف و مخملباف و پارچه‌باف نباشدی! پس مرید بر سر و کله خویش همی‌بزد از این همه تساهل و تسامحی که شیخ در مرام خویش همی‌گنجانده بود!
روایت است که روزی شیخ را بدیدند که در خیابان «جیک‌جیک» همی‌کند. پس متعجب گشته و وی را گفتند: یا شیخ! این چه کاری باشدی که انجام همی‌دهی؟! پس شیخ بگفتی: دارم «آواز گنجشک‌ها» را تمرین همی‌کنم!
نقل است که شیخ مجیدی! بر سبیل ورود به عرصه سیاست، نقدی این‌چونینی نوشتی: دولت نهم بایستی آسمان را آبی‌تر همی‌کند. یعنی چی که از وقتی آمده نه‌تنها آسمان را آبی همی‌نکرده که کمرنگ‌تر هم کرده! پس شیخ را بگفتند: این چگونه نقد سیاسی باشد که تو همی بنویسی؟! شیخ بر سبیل روشنفکرانه بگفتی: از من نخواهید که نقد دولت نکنم. من، فیلمساز دولتی نیستمی! شیخ را نقد سیاسی از این دست فراوان است!
نقل است که چون از دنیا برفت پس بر سنگ قبر وی چونین نگاشتند: «در اینجا مردی آرمیده که به سرعت از دنیا رفت تا مبادا قطعه هنرمندان بهشت‌زهرا پر شود.» رحمت‌الله علیه!