احمد رنجبر
سریال «روزگارقریب» هم تمام شد. آقای عیاری دست مریزاد! لقب استاد برازنده‌تان! شاید اگر شش سال پیش می‌دانستیم نتیجه کارت چه خواهد بود، بیش از پیش چشم انتظار دیدن اثرت می‌ماندیم؛ اگرچه قبل از این هم توانایی‌ات را ثابت کرده بودی. یک سالی را پای شبکه سه نشستیم و یک هفته چشم‌انتظار قسمت بعد سریال. موضوع سریالت همه‌جا سر زبان بود و عجین شده با مراودات روزمره. «روزگار قریب» را نباید فقط به چشم یک سریال دید بلکه قاطعانه باید گفت یک کلاس درس است. سریال عیاری از جنبه‌های مختلف قابل تامل است و بررسی ساختار، فیلمنامه، ایده، شخصیت‌پردازی، انتخاب بازیگر، فنی، انتقال حس و پیام و مهم‌تر از همه معرفي شخصیت «دکتر قریب». انصافا کمتر سریال یا فیلمی را سراغ داریم که تا این حد در شناساندن یک چهره برجسته موفق بوده باشد. شخصیت دکتر قریب تا پیش از این برای خیلی‌ها مهجور بود، ولی حالا همه او را می‌شناسند و دوستش دارند. حالا دیگر نام دکتر قریب روی یکی از خیابان‌های پایتخت خنثی و بی‌مفهوم نیست و مردم با احترام آن را ادا می‌کنند. عیاری چه خوب حق مطلب را ادا کرد؛ سریالش نه اعتراضی به همراه داشت، نه به کسی برخورد و نه توهینی در آن بود. ارزش کار عیاری وقتی دوچندان می‌شود که آن را با آثار مشابه قیاس کنیم. اتفاقا همزمان با پخش این سریال، سریالی درباره یک چهره معاصر و دیگری درباره چهره‌ای مذهبی در حال پخش بود و هست، با یک مقایسه ساده پی می‌بریم که تفاوت نگاه کارگردان و وسواس، دلسوزی و کاربلدی‌اش، چقدر در خروجی کار موثر است. سریال عیاری که تمام شد، حسرت خوردیم که چرا برخی همکاران وی به راحتی تصویر زیبای چهره‌های شاخصی که تا قبل از تولید فیلم زندگی‌شان، دوست داشتنی‌اند را خراب می‌کنند. دردناک است وقتی برمی‌گردیم و می‌بینیم سریال یا فیلم‌های زندگی امام‌حسن(ع)، امام رضا(ع)، شهریار و نیما یوشیج ساخته شده‌اند، بی‌آنکه ردی کوچک از ماندگاری در آنها ببینیم. امام علی(ع)، روز واقعه و حالا «روزگار قریب» ماندگارند و باید قدردان سازندگان‌شان بود. ادای دین به شخص یا موضوع فیلم و سریال و احترام به سلیقه و شعور مخاطب دو عنصر اساسی‌اند که در آثار مشابه دیده نمی‌شوند. عیاری با «روزگارقریب» سطح سلیقه مخاطب را بالا برد. سلیقه‌ای که متاسفانه در آثار تصویری گاهی به شدت نازل تلقی می‌شود و سخیف‌ترین تولیدات به خورد آن داده می‌شود. «روزگارقریب» باید تلنگری باشد به دیگر فیلمسازان؛ نه فقط در امر سریال‌سازی که حتی فیلم‌های پرتعداد تلویزیوني و صد البته آثار سینمایی هم شامل این گفته می‌شوند. موضوعی که اگر مبنای کار فیلمساز باشد، رشدی فزاینده در جذب مخاطب و ارتقای سطح کیفی فیلم و سریال به همراه خواهد داشت و دیگر بهانه‌ای به نام ریزش مخاطب و نبود تماشاچی معنا ندارد. باید خسته نباشید گفت به کیانوش عیاری و ارزش کار وی را فراموش نکرد.
سریال «روزگارقریب» هم تمام شد. آقای عیاری دست مریزاد! لقب استاد برازنده‌تان! شاید اگر شش سال پیش می‌دانستیم نتیجه کارت چه خواهد بود، بیش از پیش چشم انتظار دیدن اثرت می‌ماندیم؛ اگرچه قبل از این هم توانایی‌ات را ثابت کرده بودی. یک سالی را پای شبکه سه نشستیم و یک هفته چشم‌انتظار قسمت بعد سریال. موضوع سریالت همه‌جا سر زبان بود و عجین شده با مراودات روزمره. «روزگار قریب» را نباید فقط به چشم یک سریال دید بلکه قاطعانه باید گفت یک کلاس درس است. سریال عیاری از جنبه‌های مختلف قابل تامل است و بررسی ساختار، فیلمنامه، ایده، شخصیت‌پردازی، انتخاب بازیگر، فنی، انتقال حس و پیام و مهم‌تر از همه معرفي شخصیت «دکتر قریب». انصافا کمتر سریال یا فیلمی را سراغ داریم که تا این حد در شناساندن یک چهره برجسته موفق بوده باشد. شخصیت دکتر قریب تا پیش از این برای خیلی‌ها مهجور بود، ولی حالا همه او را می‌شناسند و دوستش دارند. حالا دیگر نام دکتر قریب روی یکی از خیابان‌های پایتخت خنثی و بی‌مفهوم نیست و مردم با احترام آن را ادا می‌کنند. عیاری چه خوب حق مطلب را ادا کرد؛ سریالش نه اعتراضی به همراه داشت، نه به کسی برخورد و نه توهینی در آن بود. ارزش کار عیاری وقتی دوچندان می‌شود که آن را با آثار مشابه قیاس کنیم. اتفاقا همزمان با پخش این سریال، سریالی درباره یک چهره معاصر و دیگری درباره چهره‌ای مذهبی در حال پخش بود و هست، با یک مقایسه ساده پی می‌بریم که تفاوت نگاه کارگردان و وسواس، دلسوزی و کاربلدی‌اش، چقدر در خروجی کار موثر است. سریال عیاری که تمام شد، حسرت خوردیم که چرا برخی همکاران وی به راحتی تصویر زیبای چهره‌های شاخصی که تا قبل از تولید فیلم زندگی‌شان، دوست داشتنی‌اند را خراب می‌کنند. دردناک است وقتی برمی‌گردیم و می‌بینیم سریال یا فیلم‌های زندگی امام‌حسن(ع)، امام رضا(ع)، شهریار و نیما یوشیج ساخته شده‌اند، بی‌آنکه ردی کوچک از ماندگاری در آنها ببینیم. امام علی(ع)، روز واقعه و حالا «روزگار قریب» ماندگارند و باید قدردان سازندگان‌شان بود. ادای دین به شخص یا موضوع فیلم و سریال و احترام به سلیقه و شعور مخاطب دو عنصر اساسی‌اند که در آثار مشابه دیده نمی‌شوند. عیاری با «روزگارقریب» سطح سلیقه مخاطب را بالا برد. سلیقه‌ای که متاسفانه در آثار تصویری گاهی به شدت نازل تلقی می‌شود و سخیف‌ترین تولیدات به خورد آن داده می‌شود. «روزگارقریب» باید تلنگری باشد به دیگر فیلمسازان؛ نه فقط در امر سریال‌سازی که حتی فیلم‌های پرتعداد تلویزیوني و صد البته آثار سینمایی هم شامل این گفته می‌شوند. موضوعی که اگر مبنای کار فیلمساز باشد، رشدی فزاینده در جذب مخاطب و ارتقای سطح کیفی فیلم و سریال به همراه خواهد داشت و دیگر بهانه‌ای به نام ریزش مخاطب و نبود تماشاچی معنا ندارد. باید خسته نباشید گفت به کیانوش عیاری و ارزش کار وی را فراموش نکرد.آقای عیاری خسته نباشید! همه می‌دانیم که با چه وسواسی سریال را ساختی و دوست نداشتی کسی بداند كه تا چند روز قبل از پخش، برخی صحنه‌ها را مجددا می‌گرفتی! دوباره گرفتی چون پشت میز تدوین، عیب آن را دیدی و نخواستی مثل خیلی‌های دیگر آن را زیرسبیلی ردکنی و مخاطب را هیچ‌انگاری. چه باشکوه بود؛ سکانس پایانی سریال مرگ شیرین دکتر قریب. آنقدر صحنه‌ها و صحنه پایانی، واقعی و باورپذیر بود که چشم‌مان را پر از اشک کردی و با تمام وجود احساس کردیم که یک «انسان ارزشمند» از میان‌مان می‌رود. انگار ما با دکتر قریب زیسته‌ایم و در لحظه مرگش، مثل حاضران در بیمارستان، آنجا بوده‌ایم. چه خوب احساس کردیم؛ غم ناتمامی که در چهره زن دکتر قریب به عنوان یک «همسر»، پسرش به عنوان یک «فرزند» و پروفسور به عنوان یک «همکار» بی‌هیچ اغراقی موج می‌زد. کاش این احساس را دیگر فیلمسازان در به تصویر کشیدن بزرگان‌مان در ما برمی‌انگیختند تا با میل بیشتر به تماشای آثار تاریخی و مذهبی بنشینیم. چشم‌مان پر از اشک شد وقتی دکتر قریب از دنیا رفت، اما نتوانستیم برای خالق این صحنه‌های ناب کف نزنیم. دوگانگی عجیبی است آقای عیاری! با چشم گریان، لبخندزنان دست زدیم؛ برای تو، دکتر قریب و روزگار قریب در این روزگار غریب!