فاطمه اروجلو:
آموزش رایج در مدارس کشور، یک آموزش سنتی یا به عبارت دیگر آموزش شنیداری است. حداکثر اقدام تصویری درباره موضوعات مورد آموزش، نصب بعضی پوسترهای رنگی روی تخته کلاس است. در روش دیداری – شنیداری سعی می‌شود آموزش به کمک فیلم، انیمیشن، نماهنگ و... ارائه شود. در این روش ماندگاری مطلب قریب به 20 سال است، در حالی که ماندگاری مطلب در روش شنیداری حداکثر 6 ماه است. در روش دیداری – شنیداری مطالب علمی در محیطی جذاب‌تر و در مدت زمان کمتر قابل انتقال است. در مدارس معمولی، طرح درس معلم شامل مجموعه‌ای از دستورالعمل‌ها، برنامه‌های درسی، سوالات و تمرینات اضافه، امتحانات کلاسی و غیره می‌شود. اما در مدارس چندرسانه‌ای علاوه بر این موارد، معلم از مواد آموزشی چندرسانه‌ای شامل فیلم، عکس، صدا، اسلاید و... استفاده می‌کند تا کیفیت و ماندگاری آموزش را ارتقا بخشد. این قدم اول در راه حرکت به سمت مدارس هوشمند است. در این باره سیدعلی یزدی‌خواه، رئیس سازمان آموزش و پرورش شهرستان‌های استان تهران گفت: روش‌های آموزشی سنتی در آموزش و پرورش سبب می‌شود که معلمان وقت خود را صرف پدید آوردن آرامش در کلاس درس کنند و شیوه‌های سنتی رهاوردی جز ایجاد روحیه آزرده برای دانش‌آموزان ندارد. وی به سیاست آموزش و پرورش در تأمین مدارس هوشمند اشاره کرد و افزود: این اقدام آموزش و پرورش طبق سند چشم‌انداز توسعه است. اگر قرار است تا سال 1404 به این افق بلند دسترسی پیدا کنیم، نمی‌خواهیم تنها به دیدن ماکت این طرح بسنده کنیم.یزدی‌خواه با بیان اینکه ورود IT به کشور ما و آموزش و پرورش شروع شده اما هنوز نهادینه نشده است، تصریح کرد: آموزش و پرورش زیرساخت‌های مدارس هوشمند را در اختیار دارد و باید به سرعت این امر را در مدارس نمونه دولتی و غیرانتفاعی انتشار داد. از آنجایی که دهکده جهانی با سرعتی فراوان به سمت اطلاعاتی شدن پیش می‌رود، کشور ما نیز باید به طور مستقیم در جریان تولید اطلاعات مورد نیاز قرار بگیرد. به همین دلیل، فرزندان ما نیز باید بیاموزند که چگونه در یک جامعه اطلاعاتی زندگی کنند.