1-اوله، اوله، اوله، اوله، دیگو، دیگو، دیگو، اوله، اوله، اوله، اوله، دیگو، دیگو...
اگر قرار باشد به سبک خود مارادونا یک یادداشت برایش نوشت باید تا آخر ستون همین «اوله اوله» را ادامه داد. باور کنید نمی‌توانم اصطلاحی با کلاس و شسته رفته برای این شخصیت و توصیفش پیدا کنم. ساده‌اش این می‌شود: «طرف قضیه را رد کرده.» یعنی ملاک و معیاری دیگر برای سنجشش نیست. دیگو آرماندو مارادونا قالبی خاص برای خودش دارد و فقط با همان قالب می‌شود به منطق زندگیش پی برد، اگر منطقی داشته باشد البته.
2- با دوستان نشسته بودیم و بحث می‌کردیم. قرار بود هرکدام یک یادداشت درباره مارادونا و مربیگری تیم ملی آرژرانتین بنویسیم. پس طبق معمول حرف می‌زدیم تا ایده‌ها جان بگیرند و قلم انگیزه پیدا کند. تقریبا یک ساعتی طول کشید. هر کس از یک در وارد شد، اما آخر سر همه از یک در خارج شدیم. «نمی‌شود مارادونا را دوست نداشت». با بدترین و شدیدترین بدبینی نسبت به آینده او روی نیمکت آرژانتین هم باز هم دوست داریم پیروز شود.
3-روی کارتش نوشته «دیگو آرماندو مارادونا، تیم ملی آرژانتین، سرمربی.» از پله‌ها بالا می‌رود. طبق معمول که برایش مهم نیست کجا می‌رود و پیش کی می‌رود، تی شرتی راه راه به رنگ‌های سفید و قرمز به تن کرده و می‌خندد. می‌رسد به همان پیرمردی که می‌خواهد سر به تنش نباشد، یعنی پیرمرد نمی‌خواهد سر به تن مارادونا باشد. مارادونا هر وقت حوصله‌اش سر می‌رفت زنگ می‌زد به یکی از دوست‌های ژورنالیستش و می‌گفت: «این پیر خرفت هیچی حالیش نیست.» بنده خدا
سپ بلاتر مثل این کارمند‌ها که از بچگی دوست داشتند مدیر باشند خودش را کشت و بعد از 60 سال جایگاهی نمادین به دست آورد و مارادونا با دو کلمه تخت پادشاهی را از زیر پایش کشید. البته دیگوی کبیر تنها کسی نبود که این بلا را سر بلاتر آورد اما شاید، شاید که نه حتما، بزرگترین‌شان بود. حالا همان پیری مجبور است جام جهانی را دو دستی با لبخندی جعلی که از صدتا زهر مار تلخ‌تر است تقدیم مارادونا کند. تازه اگر شانس بیاورد با انگشت وسط دیگو مواجه نشود، بعد از مراسم می‌رود توی یک اتاق خالی و سه ساعت زار می‌زند.
4 -سینما فلسطین پر شده بود از فیلم بازها و فوتبالی‌ها. بعضی به عشق امیر کاستاریکا (یا کوشتوریتسا) آمده بودند و بعضی برای مارادونا، برخی هم برای هر دو. سوت و کف فضا را پر کرده بود و انگار روی سکوهای استادیوم بودی. وقتی صحنه گل مارادونا به انگلیس بارها تکرار شد و طبق معمول قضیه ربط پیدا کرد به تاچر و جزایر فالکلند، حالم بد شد. دوست نداشتم خاطره‌ای به این تلخی برایم تکرار شود و شاهد نابود شدن تیم محبوبم باشم. در آن لحظه باید از مارادونا متنفر می‌شدم، اما نمی‌شد. فیلم آنقدر فوق‌العاده بود که نمی‌شد مارادونا را دوست نداشته باشی. زوایای خصوصی زندگی یاغی‌ترین فوتبالیست تاریخ آنقدر خوش حس روی پرده بود که ناخودگاه اشک در چشمانت جمع می‌شد و می‌خواستی پا بکوبی همراه با خود دیگو و دخترهایش فریاد بزنی: «اوله، اوله، اوله، اوله، دیگو، دیگو... .» این همرنگ شدن با جمعیت نبود. این تسلیم و سر فرود آوردن مقابل پدیده‌ای بود که آنقدر راحت و آزاد است که دوست داری همیشه همینطور بماند.
5- بزرگ‌ترین ریسک زندگی مارادونا بود، این نیمکت آرژانتین بود. البته ریسک برای آدمی معنی می‌دهد که منطقی داشته باشد و از چیزی بترسد و به آینده‌اش فکر کند. مارادونا اما یک رگ سرخپوستی خیلی کلفت دارد. اول عمل می‌کند بعد فکر می‌کند. تجربه‌گرایی ناب سنیور دیگو، زندگی آزاد و در عین حال خطرناکی برای او رقم زد و البته برای کلودیا همسرش. امیر کاستاریکا در یکی از نریشن‌های فوق‌العاده فیلمش می‌گوید که همه از کلودیا می‌پرسند چطور دیگو این زندگی را دوام آورد، اما هیچکس نمی‌پرسد من چطور دوام آوردم. همسر و همراه یک نابغه رها، خودش هم نبوغی دارد. حالا اگر دیگو آرماندو مارادونا همه این دشمنان خونیش را پشت سر بگذارد و جام جهانی را به دست بیاورد چه اتفاقی می‌افتد؟ کاش می‌شد کمی خوشبین‌تر بود و زندگی را ساده‌تر دید. اما حالا فقط مشت‌ها را گره می‌کنیم و منتظر می‌شویم تا سوت پایان فینال جام جهانی 2010 را بشنویم و اگر شد، اگر و اگر شد، نعره‌ای بزنیم و جشن بگیریم؛ جشن پیروزی آزادی بر کت و شلوار و کراوات و میز و جلسه و حرف‌های قلمبه سلمبه.
6 - فیفا قدرتی فراتر از سازمان ملل دارد و می‌تواند به حکومت‌های قدرتمند اولتیماتوم بدهد. مارادونا از فیفا هم قوی‌تر است. پس... عجب نتیجه‌ای می‌دهد این دو جمله!